tag:blogger.com,1999:blog-49340976221537554802012-02-02T12:19:00.490+02:00Καιρός να αφήσουμε τους εγωισμούς και να κοιτάξουμε και λίγο τον εαυτό μας!Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.comBlogger1851100tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-43484963469130328122012-01-31T01:33:00.000+02:002012-01-31T01:33:31.028+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Πριν λίγες μέρες είδα τη ταινία <a href="http://www.youtube.com/watch?v=WyCtRXWz4Cs" target="_blank"><i><span lang="EN-US">Little</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">White</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Lies</span></i></a> και μου άρεσε ένας από τους ηθοποιούς ο οποίος τελικά ανακάλυψα ότι είναι αυτός που παίζει στη καινούργια ταινία <a href="http://www.youtube.com/watch?v=OK7pfLlsUQM" target="_blank"><i><span lang="EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Artist</span></i></a><span lang="EN-US"> </span>που πήρε και παίρνει τόσα πολλά βραβεία. <span lang="EN-US"><a href="http://static1.purepeople.com/articles/4/80/4/@/771-jean-dujardin-637x0-1.jpg" target="_blank">Isn’t he cute? </a></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><span lang="EN-US"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Κάπου διάβασα ότι κάποιοι θεατές έκαναν μήνυση δεν θυμάμαι σε ποιον γιατί η ταινία είναι μαυρόασπρη και βωβή, πράγμα που αν προσέξατε το τρέιλερ δεν&nbsp; φαίνετε πουθενά! Αυτό μου θύμισε μια τύπισσα που δουλεύαμε κάποτε μαζί και δεν έβλεπε ποτέ μαυρόασπρες ταινίες επειδή <i>δεν μπορούσε τη σκοτεινιά</i>, φαντάζεστε πόσα αριστουργήματα έχανε;!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Εδώ και λίγες μέρες σκέφτομαι να κάνω ένα ποστ με θέμα “ηλίθιοι στίχοι στο <i>ποιοτικό</i> τραγούδι” αλλά βαριέμαι. Η έμπνευση ήρθε όταν οδηγώντας άκουσα από το ράδιο ένα τραγούδι της Ελεονόρας Ζουγανέλη που έλεγε <i>δεν είμαι η μαμά σου για φαντάσου λαλαλα δεν είμαι η μαμά σου για φαντάσου λαλαλα</i> και δεν ήξερα αν ήθελα να γελάσω ή να κλάψω! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο <span lang="EN-US">Maurice</span> λέει ότι συμβαίνει και στα καλύτερα σπίτια έτσι του έδωσα ένα σιντί με διάφορα από Παυλίδη για να μου βρει χαζό στίχο. Ακόμα δεν ανάφερε τίποτα αλλά όσο τον προκαλώ φοβάμαι ότι κάτι θα βρει! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Χρειάζομαι ένα τρόπο να ξυπνώ το πρωί… βάζω δύο ξυπνητήρια του κινητού με διαφορά μισής ώρας το ένα από το άλλο και βάζω και ένα από αυτά τα κουρδιστά που κάνουν ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΝ και ξυπνούν και πεθαμένο… κι εμένα με ξυπνά, το κλείνω και αλλάζω πλευρό…</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Χρειάζομαι κίνητρο να σηκώνομαι από το κρεβάτι! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Όχι, δεν έχω κατάθλιψη, απλά ότι ώρα και αν ξυπνήσω θα προγευματίσω και μετά θα βαριέμαι. Σήμερα έφαγα μεσημεριανό η ώρα τέσσερις το απόγευμα βλέποντας το <i><span lang="EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Social</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Network</span></i><span lang="EN-US"> </span>και για δείπνο έφαγα ξηρούς καρπούς με 7<span lang="EN-US">up</span><span lang="EN-US"> </span>βλέποντας το καινούργιο μου ενδιαφέρον να βραβεύεται! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Για όλα φταίει ο καιρός, Σουηδία γίναμε! Πάντα έλεγα ότι μου αρέσει ο χειμώνας αλλά εγώ εννοούσα τον κυπριακό χειμώνα, όχι τον σκανδιναβικό!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-4348496346913032812?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-46527967670909404462012-01-23T12:29:00.000+02:002012-01-23T12:29:16.637+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Οι συνομιλίες για τη λύση του κυπριακού μου θυμίζουν τις συνομιλίες των γονιών μου λίγο πριν το διαζύγιο, δηλαδή τρία πουλάκια κάθονταν! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σε ένα χτεσινό περιοδικό ανακάλυψα τη χαμένη αδελφή ψυχή μου στα γραφτά μιας δημοσιογράφου, μια ολόκληρη πρόταση ολόιδια, καλά λένε πως τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Δημοσιογράφος έπρεπε να σπουδάσω…</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Νομίζω είναι καιρός να ξεκολλήσω από τη νοσταλγία και τα ατελείωτα «αν» και να δω λίγο μπροστά. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Είδα. Το χάος! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Πήγα σε αρκετές συνεντεύξεις για δουλειά τον τελευταίο καιρό. Στην ερώτηση <i>πως φαντάζεσαι τον εαυτό σου επαγγελματικά μετά από πέντε χρόνια</i> νομίζω πρέπει να σκεφτώ καλύτερη απάντηση από το <i>να δουλεύω όσο το δυνατόν λιγότερες ώρες με όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μισθό και να κάνω μόνο πράγματα που μου αρέσουν</i>. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Πλάκα κάνω. Απαντώ τις κλισέ απαντήσεις που περιμένει αυτή η κλισέ ερώτηση! <span lang="EN-US">Hate myself!</span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><span lang="EN-US"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Θέλω να πάω Αθήνα, βρήκα εισιτήρια και εκεί που ετοιμαζόμουν να τα αγοράσω ονλάιν με έπιασε ένας τρόμος και το ακύρωσα. Νομίζω θα κόψω γενικά τις ειδήσεις, όχι μόνο από τη τηλεόραση! <span lang="EN-US"><o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Στον τύπο που βγήκε με κόκκινο χτες το βράδυ στον παραλιακό εύχομαι την επόμενη φορά ο οδηγός που θα τον αποφύγει τελευταία στιγμή κορνάροντας να μη σταματήσει μόνο λίγο πιο πάνω μέχρι να ηρεμήσει αλλά να κατέβει από το αυτοκίνητο, να πλησιάσει το δικό του, να του ανοίξει τη πόρτα, να τον τραβήξει έξω και να του σπάσει τα μούτρα! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Θέλω να τα φτιάξω με ένα μουσικό! Όχι με ένα συγκεκριμένο (εκτός βέβαια κι αν θέλει ο Φοίβος) αλλά γενικά δεν θα ήταν τέλειο να βλέπεις κάποιον στη σκηνή και να ξέρεις ότι μετά μπορείς να τον πάρεις σπίτι να παίξετε; </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Επιτέλους ήλιος σήμερα! Καιρός ήταν γιατί παραγίναμε βορειοευρωπαίοι και δεν μας πάει ο αληθινός χειμώνας για πάνω από 4-5 μέρες! <a href="http://www.youtube.com/watch?v=4xEGx0Yf5O8" target="_blank">Το καλοκαίρι θα ‘ρθεί</a> και εύχομαι φέτος να με βρει επιτέλους σε κανένα άλλο νησί να λιάζομαι κάτω από την ομπρέλα πασαλειμμένη με αντηλιακό με δείκτη προστασίας 180 και να γκρινιάζω για τη ζέστη!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-4652796767090940446?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-11292292883923686742012-01-17T14:07:00.000+02:002012-01-17T14:07:02.638+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Χτες το βράδυ επιχείρησα να δω ταυτόχρονα τα βραβεία ΘΟΚ σε απευθείας μετάδοση από το ΡΙΚ1 και τις Χρυσές Σφαίρες σε μαγνητοσκόπηση. Δεν θα πω κακία ότι οι μαγνητοσκοπημένες σφαίρες ήταν πιο ζωντανές από τα ψόφια βραβεία του ΘΟΚ!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Άλλωστε στη Κύπρο ο <i>πολιτισμός</i> ισούται&nbsp; με βαρετές μίζερες εκδηλώσεις, ομιλίες από τον διευθυντή του κάθε θεσμού και απαραίτητα από τον πρόεδρο της δημοκρατίας. Επιπλέον, χαράς τον πολιτισμό που έχουν τα αμερικανάκια, γίνεται να είσαι άνθρωπος με κουλτούρα και να χαριεντίζεσαι ανέμελα;! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μόλις ξεκίνησε η ομιλία του προέδρου το γύρισα στις σφαίρες για να δω αν μιλάει ο Ομπάμα. Μπα, ένας εγγλέζος κωμικός προσπαθούσε να είναι ευγενικός με όλους και όταν επέστρεψα στο ΡΙΚ ο πρόεδρος κατάφερε να συνδέσει την απονομή των θεατρικών βραβείων με τον άσβεστο πόθο για επιστροφή και επανένωση της πατρίδας μας. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ότι και να κάνουμε, ότι και να πούμε, όχι και τόσο κατά βάθος είμαστε τριτοκοσμικοί, ας το παραδεχτούμε! Δεν είναι δυνατόν οτιδήποτε, οτιδήποτε συμβαίνει να συνδέετε με τη λύση του κυπριακού, εφόσον κιόλας η Τουρκία το έλυσε από το 1974. Είμαστε αξιολύπητοι! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Περίμενα με τρόμο ότι μετά τον πρόεδρο θα έβγαινε να μιλήσει ο αρχιεπίσκοπος αλλά τελικά δεν βγήκε. Καλά λένε ότι το θέατρο δεν έχει λεφτά!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Από ότι φαίνετε όμως ο ΘΟΚ έχει. Γιατί μοίρασε εφτά από τα δέκα βραβεία σε εφτά διαφορετικά σχήματα και άφησε και τρία για τον εαυτό του… θέλω να κάνω κι εγώ μια τέτοια επιτροπή και να αυτοβραβεύομαι… γίνεται;! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ίσως κάποτε θεσπιστούν βραβεία για μπλόγκερ. Σοβαρά βραβεία όμως, όχι αυτά που δίνουμε κατά καιρούς ο ένας στον άλλο. Και τώρα που το θυμήθηκα εμένα δεν μου έδωσε ποτέ κανένας βραβείο, κανένας δεν με αγαπάει μπουχουχου… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Θα θεσπίσω βραβεία που μόνη μου! Καλώ όσους μπλόγκερ τυχαίνει όλως τυχαίως να είναι και φίλοι μου, να φτιάξουμε τις κατηγορίες, να προτείνουμε τους υποψήφιους, να συνεδριάσουμε για να πούμε ποιοι είναι οι πιο φίλοι μας για να τους δώσουμε τα βραβεία και να οργανώσουμε τη βραδιά με παρουσιαστή τον Χριστόδουλο Μαρτά για να τα μοιραστούμε. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Εγώ παίρνω τον παρουσιαστή, το είπα πρώτη, χάσατε!!! :Ρ&nbsp;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1129229288392368674?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-56038850952497849112012-01-14T20:29:00.001+02:002012-01-14T20:31:30.600+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μετά από μια βδομάδα που γκρέμισα και ξανάκτισα το σπίτι, θα έγραφα άλλο ποστ αλλά είμαι πολύ κουρασμένη και η έμπνευση μου με έχει εγκαταλείψει μαζί με τους τρεις τόνους σκουπίδια που πέταξα. Ελπίζω μόνο αυτή να γυρίσει σύντομα και επίσης να μην πέταξα καταλάθος κάτι που θα φάω τους τόπους να βρω αργότερα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αυτό με τα αγαπημένα πότε μου δεν το κατάλαβα… δηλαδή το καταλαβαίνω αλλά μου είναι αδύνατον να επιλέξω μόνο ένα! Άσε που τα «αγαπημένα» κάθε φορά επηρεάζονται από τη διάθεση μας… δηλαδή μπορεί να έχω δέκα αγαπημένες στιγμές αλλά επειδή αυτή τη στιγμή ζω την Α θα πω την Α ή αν νοσταλγώ την Β θα πω τη Β. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ανακάλυψα τη τα<span lang="EN-US">sh</span>ινόπιττα ξέρω το! Πάμε! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένη στιγμή μέσα στο νερό να επιπλέω με κλειστά τα μάτια και να τα ανοίγω πανικοβλημένη γιατί νομίζω ότι πήγα στα βαθιά ενώ το κύμα με έχει βγάλει σχεδόν στην αμμουδιά σαν ψόφια φώκια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένο φαί σαλάτα για το ξεκάρφωμα και τηγανιτές πατάτες με τηγανιτό μπέικον και τηγανιτά αυγά με πολλή ψωμί για *εκείνες* τις μέρες… (αναουλιάστηκα μόνο που το έγραψα!)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένο άρωμα το κομμένο γρασίδι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένο γλυκό αχααααα χα χα χα χα εχμμμ αδυνατώ να απαντήσω! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένο βιβλίο θα πω αυτό που μας βάλανε να διαβάσουμε στη πρώτη γυμνασίου και θυμάμαι που το αγόρασα ένα απόγευμα, ξάπλωσα στον καναπέ και το διάβασα μονοκοπανιά, <i>Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου</i> της Άλκης Ζέη. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένη έξοδος στον ήλιο τον χειμώνα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένο τραγούδι θα πω αυτό που μου κόλλησε τις τελευταίες μέρες, το <i>Μόχα</i> του Παύλου Παυλίδη αλλά σίγουρα αύριο θα είναι κάποιο άλλο! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένη σειρά το <i><span lang="EN-US">Friends</span></i>. <span lang="EN-US">All</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">time</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">classic</span>! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένη διαδρομή το κομμάτι του <span lang="EN-US">highway</span><span lang="EN-US"> </span>εκεί στον Άγιο Τύχωνα νομίζω όταν το αυτοκίνητο φτάνει στην ανηφόρα από όπου φαίνετε όλη η Λεμεσός και ειδικά το απόγευμα… ήταν η πρώτη της εικόνα που άρχισα να συμπαθώ! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένο ποτό βότκα πορτοκάλι. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αγαπημένο blog που επέστρεψε: <a href="http://a-mpa.blogspot.com/" target="_blank">Α, μπα?</a>&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ιδέα για νέο παιχνίδι ίσως κάτι με τις στατιστικές στα μπλογκ μας; Έχουν πολλή πλάκα παρόλο που προσωπικά νοιώθω εντελώς αδικημένη, λέξεις-κλειδιά αναζήτησης τον τελευταίο μήνα: ανοιγμα καρυδας, anoigma karydas, ουφ, βαρκουμαι, πως ανοιγουμε καρυδα, pws katharizoume mia karuda, πως ανοιγουμε την καρυδα, εργαλεια χειρουργειου (!), καρυδα, πως ανοιγει μια καρυδα…</span><span style="background-attachment: initial; background-clip: initial; background-color: #f7f7f7; background-image: initial; background-origin: initial; color: #333333; font-family: 'Trebuchet MS', sans-serif; font-size: 10pt; line-height: 115%;"> </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-2OG8xkK4ZDA/TxHIAlIzjVI/AAAAAAAAAUY/pY6roOsgHG0/s1600/Angry+woman+from+above%25281%2529.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-2OG8xkK4ZDA/TxHIAlIzjVI/AAAAAAAAAUY/pY6roOsgHG0/s400/Angry+woman+from+above%25281%2529.jpg" width="295" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-5603885095249784911?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-89434271908375597732012-01-04T22:05:00.000+02:002012-01-04T22:05:11.332+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Κάποια στιγμή αυτή τη βδομάδα κάποιος έφτασε στο μπλογκ μου αναζητώντας τη φράση <i>αν δεις στο όνειρο να τρως σαντιγύ</i>. Δεν ξέρω σε ποιο ποστ τον / την έβγαλε αλλά ελπίζω να βρήκε αυτό που έψαχνε! Μου έχουν δημιουργηθεί βέβαια κάποιες απορίες για το όνειρο του / της και αν ξαναπεράσει από εδώ ελπίζω να μου τις λύσει!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ας πούμε τι το σημαντικό είχε η σαντιγύ; Από πού ακριβώς την έτρωγε και του / της έκανε τόση εντύπωση το όνειρο για να το ψάξει; Μπορώ βέβαια να φανταστώ διάφορα… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μέσα στο καλοκαίρι είχα δει ένα πολύ παράξενο όνειρο, μάλλον επηρεασμένο από <a href="http://www.youtube.com/watch?v=8luO_1_RdpE" target="_blank">αυτό</a> το τραγούδι και σίγουρα επηρεασμένο από τις βότκες που προηγήθηκαν. Ήταν λέει ο ουρανός και τα αστέρια και το φεγγάρι, ένα τεράστιο πολύ κοντά στη γη φεγγάρι χάρτινα και πήγαινε ο κόσμος να τα αγγίξει και σχίζονταν, έπεφταν απαλά κάτω. Η αίσθηση του ήταν υπέροχη… ίσως πρέπει να τα πίνω συχνότερα! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><i>Μα η ζωή μου είναι άχαρη τσίχλα δίχως ζάχαρη</i>… ακούω ράδιο και έχει αυτό το τραγούδι, κάτι βαθυστόχαστα λέει ο εκφωνητής αλλά δεν με πείθει… η ροκ χάλασε, το γούστο του συγκεκριμένου εκφωνητή χάλασε ή το γούστο των ακροατών του; Αν ξέρετε κανένα καλό σταθμό με ροκ μουσική περισσότερο και πολύ λιγότερα λόγια ενημερώστε με σας παρακαλώ! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Είμαι σε <i>Παυλίδης </i><i><span lang="EN-US">mood</span></i>, ακούω μουσικές, βλέπω βίντεο, έβαλα και είδα το <span lang="EN-US">documentary</span><span lang="EN-US"> </span>από τη συναυλία στη Σύρο, διαβάζω συνεντεύξεις και παρηγορούμαι ότι κάποια μέρα δεν μπορεί, θα έρθει να παίξει και κάπου που δεν θα υπάρχουν μεθυσμένες μπαργούμεν να τσιρίζουν ή καθυστερημένους που θα εξακολουθούν να καπνίζουν μες τα μούτρα του ενώ τους ζήτησε ευγενικά να σταματήσουν… <i>μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια</i>… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Είδα το <i>Ταγκό των Χριστουγέννων</i>… Μου άρεσε πάρα πολύ αλλά αφού διαπίστωσα ότι μου είναι πιο εύκολο να κάνω αρνητική κριτική θα πάω σε αυτά που δεν μου άρεσαν. Το ότι μας έδειξε το σήμερα στην αρχή και στο τέλος ήταν εντελώς αχρείαστο. Ο χαρακτήρας του συνταγματάρχη υποτίθεται ήταν τόσο συντηρητικός και αγέλαστος ώστε να θυμώσει αν έβλεπε τη γυναίκα του και τη κόρη του να χορεύουν μέσα στο σπίτι τους. Όταν χόρεψε η γυναίκα του με τον κούκλο λοχαγό όμως το μόνο που είχε να σχολιάσει με κουτσομπολίστικη διάθεση ήταν ότι είχε τόσο επιτυχία η γιορτή του που ως και ο λοχαγός χόρεψε. Και ο λοχαγός την ώρα που τον φιλάει ο κούκλος φαντάρος και του μένει στα χέρια ουρλιάζει <i>μη μου το κάνεις αυτό</i>. Τι ακριβώς του κάνει; Τεζάρει πριν προλάβει να τον κάνει σούπερ ταγκοχορευτή; </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Είμαι σπαστική… &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-8943427190837559773?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-29593828146024524752011-12-29T13:58:00.000+02:002011-12-29T13:58:35.717+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο Εγκέφαλος παντρεύτηκε χωρίς να το καταλάβει στα δεκάξι του μια μέρα που ήρθε ο πατέρας του από τη δουλειά και του είπε να βάλει το κυριακάτικο του το φόρεμα και σε λίγο θα ερχόταν ένας να τον παντρέψουν, ο Εγκέφαλος υπάκουσε, τον είδε ο ένας, τον είδε τον ένα, αλληλοαρεστήκαν, ρώτησε ο προξενητής αν συμφωνούν για τον γάμο, συμφωνούσαν, τους παντρέψανε. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Και πέτυχε ο γάμος όπως κάθε καλομελετημένη συμφωνία, κάνανε και δύο κόρες, τις μεγάλωσαν και επειδή οι καιροί άλλαξαν πρώτα τις άφησαν να τελειώσουν το σχολείο, μετά τις έστειλαν κολλέγιο και μετά ακολούθησαν την ίδια μέθοδο εξεύρεσης γαμπρού. Μέχρι τότε οι κόρες αντιμετώπιζαν τα αρσενικά σαν… δεν ξέρω πως ακριβώς τα αντιμετώπιζαν… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Θυμάμαι μια φορά που είχα πάει για καφέ ένα απόγευμα με τη μια και ήρθε μαζί μας ένας φίλος μου, ήμασταν τότε γύρω στα είκοσι και η συγκεκριμένη κοπέλα συμπεριφερόταν σα να την είχα πάει σε μπουρδέλο, κοίταζε γύρω γύρω φοβισμένη και με σκουντούσε μυστικά για να φύγουμε. Σκεφτόταν πως αν την έβλεπε κανένας θα τη θεωρούσε εύκολη και σουρλουλού και δεν θα έβρισκε γαμπρό. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ναι, Λεμεσός τέλη του ’90. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο τρόπος που έβρισκε ο Εγκέφαλος τους υποψήφιους γαμπρούς βασιζόταν σε ένα καλά μελετημένο πλάνο που περιλάμβανε συγγενείς των συγγενών των συγγενών των συγγενών, γιατί μόνο οι συγγενείς μπορούν να είναι ειλικρινείς με τους συγγενείς τους έτσι θα ήταν βέβαιο ότι ο υποψήφιος θα πληρούσε τις προϋποθέσεις. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μόλις βρεθόταν ο κατάλληλος που άρεσε στη κόρη και του άρεσε και η κόρη, κανονίζανε τα προικιά, τα συμφωνούσανε και μετακόμιζε σπίτι τους, στους δύο τρεις μήνες κάνανε το πάρτι αρραβώνων ακόμα και αν ήταν μες το καταχείμωνο, δεν θα έμενε η κόρη μες το ίδιο σπίτι με τον γαμπρό απλά λογοδοσμένη και όχι έστω αρραβωνιασμένη, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, στον ένα χρόνο γινόταν και ο γάμος, στον άλλο χρόνο το ένα παιδί, στον επόμενο χρόνο το άλλο παιδί και πάει λέγοντας. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Δέκα χρόνια αργότερα ο Εγκέφαλος ζει στο ισόγειο, στον πρώτο όροφο ζει η πρώτη κόρη με την οικογένεια της και στον δεύτερο όροφο ζει η δεύτερη κόρη με την οικογένεια της και κάθε ομοιότητα με κάποιο άλλο τρίπατο γνωστό στην μπλογκόσφαιρα είναι εντελώς συμπτωματική γιατί ο Εγκέφαλος δεν έχει γιο! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Όπως όλοι οι εγκέφαλοι έτσι και ο πρωταγωνιστής μας Εγκέφαλος κινεί με μαεστρία τα νήματα της καλοκουρδισμένης μηχανής που κατασκεύασε. Κάθετε στο κεφάλι του τραπεζιού στα κυριακάτικα γεύματα και δίνει οδηγίες: βάλε ζακετάκι του μωρού κρυώνει, πάρε φαγητό στη γιαγιά αλλά λιώσε το πρώτα γιατί δεν φορά τη μασέλα της, κάμε καφέ του άντρα σου κι εμένα ένα τσάι, ρώτα τη πεθερά σου αν θέλει και άλλες πατάτες (ενώ η πεθερά είναι εκεί μπροστά, ποτέ μου δεν κατάλαβα τη λογική μιας τέτοιας πρότασης, να ζητάς από κάποιον που είναι πάνω από πέντε χρονών να ρωτήσει κάποιον που είναι μπροστά αν θέλει κάτι ενώ μπορείς μια χαρά&nbsp; να τον / την ρωτήσεις και μόνος σου!). </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αυτές οι οδηγίες δεν περιορίζονται βέβαια μόνο στα κυριακάτικα τραπέζια αλλά σε όλους τους τομείς της ζωής των κόρων. Από το σε ποιο σχολείο θα στείλει τα παιδιά της η καθεμιά μέχρι πόσα θα ξοδέψει για δώρα και από το τι ρούχα θα φορέσει στον γάμο της ξαδέλφης της γειτόνισσας μέχρι το που θα πάει διακοπές το καλοκαίρι. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ο Εγκέφαλος ξέρει τα πάντα κανονίζει τα πάντα και περιμένει τα πάντα ενώ οι άλλοι απλά υπακούουν, τόσο φυσικά, τόσο δεδομένα, τόσο άβουλα που μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σε αυτές τις συνθήκες καλούμαι μια δυο φορές τον χρόνο να αντεπεξέλθω με υπομονή, χαμόγελο, στωικότητα, καλοσύνη, καταπνίγοντας ουρλιαχτά απόγνωσης εξαιτίας βαρεμάρας, κάνοντας τη πάπια στα βλέμματα οίκτου και αμηχανίας που πηγάζουν από το γεγονός ότι είμαι <i>ανύπαντρη</i>, απαντώντας με χιούμορ στις ηλίθιες ερωτήσεις των παιδιών που πηγάζουν από τις απορίες που δημιουργούνται από αυτά που ακούν από τους γονείς τους, απαντώντας με ένα απλό όχι την ίδια ερώτηση κάθε χρόνο αν νηστεύω για να εισπράξω το βλέμμα αποδοκιμασίας της συνομήλικης μου, αντιμετωπίζοντας με αδιαφορία τα βλέμματα ειρωνείας των <i>μεγάλων</i> όποτε μιλώ για πάνω από δύο δευτερόλεπτα με ένα παιδάκι, ακούγοντας με όχι και τόσο συγκαλυμμένη αδιαφορία τα οικογενειακά τους κουτσομπολιά, ακούγοντας με φανερή φρίκη οτιδήποτε έχει να κάνει με αρρώστιες και θανάτους συγγενή του συγγενή του συγγενή τους και γενικά κάνοντας τον καραγκιόζη με οτιδήποτε περιλαμβάνεται στα <i>καθήκοντα</i> μου στο συγκεκριμένο μέρος.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μια μέρα είναι, θα περάσει…</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Υγ. 1. γκρινιάρικο το τελευταίο ποστ του 2011… δεν πειράζει, τι σόι ανορθόγραφο <span lang="EN-US">grouchy</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">smurf</span><span lang="EN-US"> </span>θα ήμουν αλλιώς!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Υγ. 2. καλά να περάσετε και καλή χρονιά να έχουμε!!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2959382814602452475?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-69258230442887341602011-12-20T15:19:00.000+02:002011-12-20T15:19:51.981+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μόλις έμαθα σε ποια μπλόγκερ έπρεπε να κάνω το ποστ δώρο ενθουσιάστηκα γιατί το μπλογκ της είναι κυρίως θεματικό έτσι θα ήταν εύκολο να επιλέξω τι δώρο να της κάνω. Ξεχνούσα όμως μια μικρή μικρούλα ασήμαντη λεπτομέρεια… <i>δικό της</i> είναι το θεματικό μπλογκ κι εγώ δεν έχω ιδέα για το θέμα! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Έβαλα λοιπόν στο&nbsp;<span lang="EN-US">Google&nbsp;images&nbsp;</span>τη μοναδική λέξη που ήξερα να την χαρακτηρίζει και μου έβγαλε αυτό:</span><o:p></o:p></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-eefsuQdZZ50/TvCHIH1sKQI/AAAAAAAAAT4/JdnpzPDS08U/s1600/photo+1+ergaleia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-eefsuQdZZ50/TvCHIH1sKQI/AAAAAAAAAT4/JdnpzPDS08U/s400/photo+1+ergaleia.jpg" width="251" /></a></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Κάτι πήγαινε πολύ, πολύ λάθος… </span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Τότε μου έκοψε να πάω στο μπλογκ της και να ανακατώσω μέχρι να βρω τη λέξη κλειδί που έψαχνα:</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-kUfuJWO2HJQ/TvCHY9olhWI/AAAAAAAAAUA/Fz-dezepSmw/s1600/close-up-crochet-rug.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-kUfuJWO2HJQ/TvCHY9olhWI/AAAAAAAAAUA/Fz-dezepSmw/s400/close-up-crochet-rug.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Yeah baby! I am the queen of the word!<o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Φαίνετε ωραίο τούτο το πράμα… λες να κάμω με το σμιλί τα γράμματα που σχηματίζουν <i>Καλά Χριστούγεννα</i> και να τα φωτογραφίσω ένα ένα και να φτιάξω ένα εντυπωσιακά όμορφο βίντεο, να προσθέσω χριστουγεννιάτικη μουσική, να το ονομάσω <i><span lang="EN-US">Ode</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">to</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Smili</span></i>, να το ανεβάσω στο <span lang="EN-US">YouTube</span><span lang="EN-US"> </span>και να το κάνω <span lang="EN-US">share</span> στο μπλογκ μου;! <span lang="EN-US"><o:p></o:p></span></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Εχμμμ κυρία Κόπολα νομίζω ότι οι ικανότητες σας είναι υπερβολικά περιορισμένες για ένα τόσο φιλόδοξο σχέδιο… <o:p></o:p></span></i></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><i><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></i></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Άρχισα να αγχώνομαι… τηλεφώνησα στην άτυχη παραλήπτρια του δώρου μου και αυτοπροσκαλέθηκα για καφέ με απώτερο στόχο να πάρω καμιά ιδέα αλλά ένοιωθα κάπως περίεργα:</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-6Q8LEMymFJE/TvCHqXiuSGI/AAAAAAAAAUI/h8gZ9Uqy2fk/s1600/photo+6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-6Q8LEMymFJE/TvCHqXiuSGI/AAAAAAAAAUI/h8gZ9Uqy2fk/s400/photo+6.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σοβαρέψου…&nbsp;</span></div><div class="MsoNormal"><span style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-G0x59o8KG8k/TvCJG_v4U-I/AAAAAAAAAUQ/CxrGc8bLGjQ/s1600/wishes.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://2.bp.blogspot.com/-G0x59o8KG8k/TvCJG_v4U-I/AAAAAAAAAUQ/CxrGc8bLGjQ/s640/wishes.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">:-)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-6925823044288734160?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-25050666028361688372011-12-12T13:42:00.000+02:002011-12-12T13:42:18.770+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Είδα το <i><span lang="EN-US">Midnight</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">in</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Paris</span></i><span lang="EN-US"> </span>και κατενθουσιάστηκα όταν όμως έκατσα να γράψω κάτι για αυτό συνειδητοποίησα ότι μου ήταν αδύνατον, δεν μπορούσα να γράψω τίποτα! Είναι καιρός να φανερώσω τη τραγωδία μου που λέει και ο Καρυωτάκης, είμαι καλή μόνο άμα είμαι κακιά αλώπως… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Το είπε και η <span lang="EN-US">Mae West: <i>When I'm good, I'm very good. But when I'm bad, I'm better</i>. </span>Εγώ δεν είμαι κακιά, απλά είναι πιο εύκολο να εκφραστώ άμα κάτι δεν μου αρέσει γιατί άμα μου αρέσει απλά το απολαμβάνω! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Πρόταση για το νέο δήμαρχο Λεμεσού, όποιος και αν είναι: να καλέσει τον <span lang="EN-US">Woody</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Allen</span><span lang="EN-US"> </span>να γυρίσει την επόμενη του ταινία εδώ… τι θέμα θα μπορούσε να έχει άραγε; Που θα μπορούσαμε να ξεναγήσουμε τον <span lang="EN-US">Woody</span><span lang="EN-US"> </span>χωρίς να χρειάζεται ηρεμιστικά και ενέσεις; Οκ, το βρήκα, η ταινία θα διαδραματίζετε στον μόλο και θα έχει θέμα τον απαγορευμένο έρωτα ενός παππού με μια κινέζα… αλλά αυτό θα του προκύψει αυτοβιογραφικό… χμμμμ ακόμα καλύτερα μάλλον! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σε ένα χτεσινό περιοδικό υπήρχαν κάποιες ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και απαντήσεις προς και από τους υποψήφιους δημάρχους και διάβασα από έναν υποψήφιο ότι για τον ρατσισμό δεν βοηθά το γεγονός ότι συχνά οι ξένοι είναι συγκεντρωμένοι μαζί σε συγκεκριμένες περιοχές… είδες τι μαλάκες που είναι; Τόσα καφέ έχει η πρωτεύουσα, γιατί δεν πάνε εκεί;! Η λύση του φαντάζομαι θα είναι να απαγορευτούν οι συναθροίσεις πέραν των δύο ατόμων, η απαγόρευση της κυκλοφορίας στο κέντρο μετά τη δύση του ήλιου και το κάψιμο όλων των βιβλίων… δίκαιο, δεν νομίζετε;! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Έξι μέρες για τις εκλογές και η ηρεμία μου άρχισε να εξαφανίζεται… όσο και αν τους αποφεύγεις από κάπου θα σου έρθουν… ποιος έρχεται να πάμε να απομονωθούμε σε κανένα ξύλινο σπιτάκι στα βουνά; </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αχά… :-)</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Τρεις μέρες μόνο που λέει τζαι η Πρασινάδα αλλά όταν το έγραφε ήταν εχτές άρα δυο μέρες μόνο που λέει τζαι η Γαλάνη για να στείλετε τες συμμετοχές σας <strike>στη κλήρωση για έναν αποχυμωτή</strike> για τον <a href="http://drprasinada.blogspot.com/2011/12/blog-post_5456.html" target="_blank">Σίκρετ Σάντα</a>!!!&nbsp;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2505066602836168837?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-57203087903469928562011-12-07T18:19:00.000+02:002011-12-07T18:19:19.882+02:00<div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Θα δεις τη <i>Βασίλισσα της Ομορφιάς</i>;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Όχι, νομίζω θα είναι ψυχοπλακωτικό και δεν είμαι σε διάθεση.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σιγά ρε, εν που τον ΘΟΚ, πόσο να τα καταφέρουν να σε ψυχοπλακώσουν; </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Έχεις δίκαιο, άρα θα καταφέρουν να με νευριάσουν!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Τι εννοείς;!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Τι εννοείς τι εννοώ;! Δεν θυμάσαι τις <i>Θεραπαινίδες</i>;!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Δεν ήταν η πιο χάλια παράσταση που είδες!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Έχεις δίκαιο… το <i>Σώμα Ξεβαμμένο Μπλε</i> θα στοιχειώνει τους εφιάλτες μου για πολύ καιρό!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Είδες;!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Τι να δω;! Αφού πάλι του ΘΟΚ ήταν! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ουπς! Έχεις δίκαιο!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αχ πάντα έχω δίκαιο… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ναι, αλλά η <i>Βασίλισσα της Ομορφιάς</i> εν του Μάρτιν ΜακΝτόνα που έγραψε και το <i>In Bruges</i> που έπαιζε ο <span lang="EN-US">Colin</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Farell</span><span lang="EN-US"> </span>και τον <i>Πουπουλένιο</i> που κάπου τον είδαμε μεταφρασμένο <i>Μαξιλαρένιο</i>… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μη κάνεις την έξυπνη, αφού δεν είδες τον <i>Πουπουλένιο</i>! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Δεν έχει σημασία, άσχετα από τον συγγραφέα δεν πάω να δω τους ίδιους και τους ίδιους σε έναν ακόμα ρόλο!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Αφού εν ημιδημόσιοι υπάλληλοι, τι θέλεις να κάμουν;! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Υπάρχουν παραστάσεις που μου αρέσουν, υπάρχουν παραστάσεις που με αγγίζουν, υπάρχουν παραστάσεις που με αφήνουν αδιάφορη και υπάρχουν και παραστάσεις που με εξαγριώνουν… από το <i>Σώμα Ξεβαμμένο Μπλε</i> κατέληξα να σιχαίνομαι τους πάντες, όποιον από τους συντελεστές πετύχω οπουδήποτε αλλού μου ανακατεύει απλά τα άντερα! Γι αυτό εξαγριώθηκα όταν είδα ότι είναι υποψήφιο για βραβείο σκηνοθεσίας από τον ΘΟΚ… μα περιπαίζουν μας ολάν;! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Μεν το αναφέρεις, αφού εν ασχολείσαι με τα πολιτικά!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Ασχολούμαι, τι εννοείς ότι δεν ασχολούμαι!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Το να βάζεις στο <span lang="EN-US">status</span><span lang="EN-US"> </span>σου στο <span lang="EN-US">Facebook</span><span lang="EN-US"> </span>αφοριστικές ατάκες <i>άλλων</i> για τη πολιτική δεν σημαίνει ότι ασχολείσαι και με τη πολιτική!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Φυσικά και ασχολούμαι με τη πολιτική, πιστεύω ότι όλοι οι πολιτικοί είναι απατεώνες και κάμποσες άλλες λέξεις που δεν θα ήθελα να αναφέρω τώρα!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Βαρέθηκα να ασχολούμαι με αυτό το θέμα!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Δεν φταίω, έπαθα εξάρτηση!</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Πρέπει να ξεκολλήσεις! Τι μπαίνεις συνέχεια στο <span lang="EN-US">wall</span><span lang="EN-US"> </span>του, για να νευριάζεις; </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Δεν νευριάζω, στην αρχή έκανα χάζι τώρα όμως άρχισα να ανησυχώ…</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Γιατί;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">«<i>θα συνεχίσει το έργο του θετού του πατέρα και του ετεροθαλή αδελφού του που είναι ένας τολμηρός μαχητής</i>»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Τι είναι αυτό;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Από το <span lang="EN-US">wall</span>… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Χμμμμ… </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Με τρομάζουν και με αηδιάζουν οι πολιτικοί, η πολιτική, οι οπαδοί, οι γλύφτες, τα αρνιά, οι φανατικοί, οι φαντασμένοι, οι στενόμυαλοι, οι άμυαλοι, οι βλάκες, οι κουτοπόνηροι, οι χαζοί, οι ηλίθιοι, οι συμφεροντολόγοι, οι παράγοντες, οι δημοσιογράφοι, η τηλεόραση, οι διαφημίσεις τζαι το σιντριβάνι του Άη Νικόλα! </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><span style="line-height: 115%;"><div style="font-size: 11pt; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;">Σε αυτόν ή αυτήν που ήρθε αυτή τη βδομάδα στο μπλογκ μου επειδή <i>φέτος Άγιος Βασίλης δεν θα έρθει</i>, αφιερώνω <a href="http://www.lifo.gr/team/sissy/27982">αυτό</a> το ποστ που μου άρεσε πολύ.</span></div><div style="font-size: 11pt; text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: x-small;">χμμμμμ άλλαξε ο blogger και ψάχνω το κουμπούι για το link... μάλλον εν τούτο με τα δοντάκια που άμα του κοντέψω λέει <i>εισαγωγή μεταπήδησης</i>... μεταπηδάτε γιατί χανόμαστε! ούφφου είμαι ηλίθια, εν το <i>σύνδεσμος</i> το link! μου τη δίνουν οι αλλαγές!&nbsp;</span></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-5720308790346992856?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-47645486226737054052011-12-06T00:12:00.000+02:002011-12-06T00:12:36.261+02:00<iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/q-FI4dbM_1o?fs=1" width="459"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-4764548622673705405?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-967631442967117632011-11-30T20:26:00.001+02:002011-11-30T20:29:15.391+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ρε, πάμε να δούμε αν ήρτεν ο Άγιος Βασίλης; </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όι, φοούμαι…</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Δάμπου φοάσαι;! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ένι ξέρω! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάμε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όι. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάααααμε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Εν πάω, ρώτα τη μάμμα.</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ρώτα την εσύ. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όι, εσύ θέλεις να μάθεις. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Γιατί εσύ εν θέλεις να μάθεις; </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όι. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ε, πέρκι εν σου έφερε τίποτε καλό. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p><span class="Apple-style-span" > </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μάμμα, εννά ήρτεν ο Άγιος Βασίλης;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όι αγάπη μου. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μα γιατί; Που το ξέρεις; Μπορεί να ήρτεν. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Εν Χριστούγεννα τωρά, ο Άγιος Βασίλης έρκεται τη Πρωτοχρονιά, αφού τότε γιορτάζει.</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ναι αλλά μπορεί να ξεκινά που νωρίς για να προλάβει!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ππππιιι εμείς είμαστε πολλά μακριά που το σπίτι του, ίσια που εννά προλάβει να έρτει τη Πρωτοχρονιά. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Εν με κόφτει, εννά πάω στο δέντρο να δω. Μπορεί να επρόλαβε! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p><span class="Apple-style-span" > </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Γαϊδουρινό πείσμα τζαι στη κοσμάρα μου από μικρή, να μου λένε <i>δεν</i> τζαι να λαλώ <i>μπορεί</i> τς τς τς… ο Άγιος Βασίλης ερχόταν πάντα Πρωτοχρονιά σπίτι μας, τώρα που το σκέφτομαι τζαι τωρά Πρωτοχρονιά έρχεται! Τι πήγα και θυμήθηκα!!! Μια χρονιά μου έφερε <span lang="EN-US"><a href="http://www.eventprophire.com/_images/products/superlarge/giant_80s_walkman_prop_01.jpg">walkman</a></span><span lang="EN-US"> </span>μια άλλη χρονιά <a href="http://ec1.images-amazon.com/images/I/31ND3ZZNVFL._SS500_.jpg">φωτογραφική</a> τζαι στη δευτέρα γυμνασίου φακούς επαφής… βλέπετε, μεγαλώνοντας αλλάζουν οι ανάγκες… για φέτος θέλω ένα διαμέρισμα, ένα καινούργιο αυτοκίνητο, κάμποσα λεφτά, μετρητά σε πεντακοσάρικα παρακαλώ, προσωπική και παγκόσμια ειρήνη χαρά υγεία ευτυχία τζαι ένα ψηλό μελαχρινό με αθλητικό κορμί και πράσινα μάτια. Όποιου πέσω για το <a href="http://drprasinada.blogspot.com/2011/11/blog-post_20.html"><span lang="EN-US">Secret</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Santa</span></a><span lang="EN-US"> </span>να κανονίσει τη πορεία του, ευχαριστώ!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-96763144296711763?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-8109071008970782092011-11-24T15:21:00.000+02:002011-11-24T15:24:46.942+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τον γνώρισε όταν σπούδαζαν, κλασικά. Έμεναν μαζί, κλασικά. Σε όλους έλεγε ότι δεν έκαναν σεξ, κλασικά. Πήγαινε στα μπουζούκια και φορούσε μίνι, δηλαδή ήταν πολύ μοντέρνα κλασικά. Μέχρι τα Χριστούγεννα αποφάσισαν να αρραβωνιαστούν, κλασικά. Ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερη από την Τάδε, δεν θα την άφηνε να αρραβωνιαστεί πρώτη, κλασικά. Έκαναν πάρτι σε αίθουσα δεξιώσεων του κώλου, κλασικά. Μέχρι το καλοκαίρι έμεινε έγκυος, κλασικά. Έκαναν βιαστικό πολιτικό γάμο, κλασικά. Μέχρι το επόμενο καλοκαίρι έγινε και η βάφτιση, κλασικά. Μετά από ετοιμασίες δύο χρόνων έγινε και το θρησκευτικό πανηγύρι στον Τρίκκη, κλασικά. Δεν είχαν ούτε σπίτι ούτε λεφτά, κλασικά. Τσακώνονταν συνέχεια, κλασικά. Χώρισαν, κλασικά. Αυτός θα μείνει με τους γονείς του μέχρι να του βρουν μια καλή κοπέλα από σπίτι, όχι μια σαν τη ξετσίπωτη, κλασικά. Αυτή θα μείνει με τους γονείς της και το παιδί που θα το μεγαλώνουν σαν δικό τους μακριά από τον άχρηστο για να μπορεί να κάνει απερίσπαστη τις βλακείες που έπρεπε να έκανε στα είκοσι της, κλασικά. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Είναι τόσο προβλέψιμοι που νευρίασα, έπεσα μέσα ακόμα και στα χρόνια που θα άντεχαν παντρεμένοι! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μήπως να αγοράσω μια γυάλινη σφαίρα και να ξεκινήσω μια δεύτερη καριέρα;! </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-810907100897078209?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-29411680926322044292011-11-16T01:20:00.000+02:002011-11-16T01:21:45.914+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στις ξένες σειρές έμεινα στο <span lang="EN-US">Lost</span><span lang="EN-US"> </span>που ξεροστάλιαζα στα <span lang="EN-US">torrents</span> και έτρωγα τες εργατοώρες του προηγούμενου μου εργοδότη να βολτάρω στα <span lang="EN-US">forums</span><span lang="EN-US"> </span>και να διαβάζω τες υποθέσεις και τες μαλακίες που έγραφε ο καθένας ενώ η αγαπημένη μου σειρά έβερ είναι φυσικά το <span lang="EN-US">Friends</span>. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Καμιά φορά μπορεί να κάτσω να δω το <span lang="EN-US">Desperate</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Housewives</span><span lang="EN-US"> </span>ή το <span lang="EN-US">Closer</span><span lang="EN-US"> </span>αν τα προσέξω στο πρόγραμμα της τηλεόρασης παρόλο που όσο περισσότερο καιρό κάνω να τα δω τόσο περισσότερο χαζά μου φαίνονται και κάποια από αυτά που θα ήθελα να δω όπως το <span lang="EN-US">How</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">I</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">met</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">your</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">mother</span>, το 20 <span lang="EN-US">Rock</span><span lang="EN-US"> </span>και το <span lang="EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">big</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">bang</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">theory</span><span lang="EN-US"> </span>δεν τα δείχνουν τα ταπεινά μας κανάλια και όχι, δεν θέλω συνδρομητική! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Για σήμερα πρόσεξα ότι θα ξεκινούσε το <span lang="EN-US">Fringe</span>, από τους παραγωγούς του <span lang="EN-US">Lost</span> λέει, είπα να κάτσω να το δω. Ξεκινά με ένα αεροπλάνο σε καταιγίδα… όχι και το καλύτερο μου μιας και έχω τρία χρόνια να μπω σε αεροπλάνο… προσπαθώ να το ξεπεράσω έτσι τις συγκεκριμένες σκηνές τις έβλεπα με κλειστά τα μάτια. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μετά βρισκόμαστε σε ένα <span lang="EN-US">motel</span><span lang="EN-US"> </span>από αυτά που κάθε παράνομο ζευγαράκι σε κάθε σειρά ή ταινία που σέβεται τον εαυτό της καταφεύγει για να βγάλει τα μάτια του και βλέπουμε μια ξανθιά νεαρή να χαμουρεύεται με ένα τύπο που φωνάζει η μούρη του από μακριά ότι είναι <span lang="EN-US">guest</span><span lang="EN-US"> </span>και σε λίγο πρόκειται να πάει στα θυμαράκια. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και ναι! Αυτό συμβαίνει! Είμαι μέντιουμ! Αλλά όχι, δεν πεθαίνει, μολύνεται από κάποια περίεργη χημική ουσία και αρχίζει να γίνεται σιθρού. Τότε η ξανθιά νεαρά που είναι και πράκτορας του <span lang="EN-US">FBI</span><span lang="EN-US"> </span>παρεμπιπτόντως, μέσα σε ενάμιση λεπτό τηλεοπτικού χρόνου βρίσκει έναν επιστήμονα που μπορεί να βρει το αντίδοτο αλλά βρίσκεται κλεισμένος σε τρελάδικο παρέα με τον <span lang="EN-US">Hannibal</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Lecter</span>. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όμως για να τον επισκεφτεί πρέπει να συνοδεύεται από ένα συγγενή του έτσι μας ενημερώνει ότι ο πρωτότυπα τρελός επιστήμονας έχει ένα γιο ο οποίος είναι πρωτότυπα διάνοια με <span lang="EN-US">IQ</span><span lang="EN-US"> </span>ξέρω ‘γω πόσο πάνω από το συνηθισμένο αλλά πρωτότυπα δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με αυτό και η σχέση του με τον πατέρα του πρωτότυπα είναι χάλια και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο Ιράκ να κάμνει πρωτότυπα τον τυχοδιώκτη. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span lang="EN-US">Piece</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">of</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">cake</span>, μπαίνει αυτή στο πρώτο αεροπλάνο για Ιράκ, βρίσκει τον γιο, όλα αυτά να σας θυμίσω για να σώσει τον γκόμενο της αλλά με επίσημη δικαιολογία για να πατάξει τη τρομοκρατία και μόλις βλέπω τον γιο καταλαβαίνω πως με κάποιο μαγικό τρόπο ο γιος από ρεμάλι θα βρεθεί να συνεργάζεται μαζί της σε όλα τα επεισόδια όλων των σεζόν γιατί ο γιος ήταν ο γλυκούλης ο <span lang="EN-US">Pacey</span><span lang="EN-US"> </span>ο καλύτερος φίλος του <span lang="EN-US">Dawson</span><span lang="EN-US"> </span>που ήταν το κρυφό αντικείμενο του πόθου της <span lang="EN-US">Joey</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Potter</span>, καμία σχέση με τον <span lang="EN-US">Harry</span> που ενώ τα είχε με τον <span lang="EN-US">Pacey</span> στην πραγματικότητα ήθελε τον <span lang="EN-US">Dawson</span> που ήταν ένας ξανθομπάμπουρας φλώρος μη μου πείτε ότι δεν ξέρετε για τι πράγμα μιλάω! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτός λοιπόν, δεν θέλει βέβαια να πάει πίσω στην Αμερική να δει τον πατερούλη του στο τρελάδικο ή οπουδήποτε αλλού και της λέει της <span lang="EN-US">sweetheart</span><span lang="EN-US"> </span>ότι δεν θα πάει αλλά αυτή σε τρία τέσσερα δευτερόλεπτα τον εκβιάζει με κάτι που δυστυχώς ξέχασα και στην επόμενη σκηνή τους βλέπουμε στο αεροπλάνο να συζητάνε πάλι κάτι που ξέχασα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ούφφου… βαριέμαι να γράφω όσο βαριόμουν που το έβλεπα… </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Λοιπόν, <span lang="EN-US">to</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">make</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">long</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">story</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">short</span><span lang="EN-US"> </span>τωρά τζαι δα, βγάζουν τον τρελό από το τρελάδικο με τόση ευκολία που απορώ γιατί ήταν τόσα χρόνια μέσα, μας εξηγεί ο τρελός πως η κοπελιά μπορεί να μιλήσει τηλεπαθητικά με το παλικάρι που βρίσκεται σε κώμα αν βγάλει τα ρούχα της και μπει καλωδιωμένη σε μια δεξαμενή με νερό παρέα με τα μέντιουμ του <span lang="EN-US">minority</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">report</span>, βρίσκει την ευκαιρία ο γιος να την αγκαλιάσει στοργικά την ώρα που ταβλιαζόταν και βλέπει αυτή κάτι αντικείμενα από τη παιδική της ηλικία παρέα με την <span lang="EN-US">Clementine</span><span lang="EN-US"> </span>και τον <span lang="EN-US">Joel</span><span lang="EN-US"> </span>και μαζί με τον κοιμισμένο <span lang="EN-US">guest</span><span lang="EN-US"> </span>βλέπουν και το πρόσωπο του τρομοκράτη. Όχι, δεν ήταν άραβας. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span lang="EN-US">Fast</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">forward</span>: βρίσκουν τον τρομοκράτη τον συλλαμβάνουν τον ανακρίνουν αυτός δεν μιλάει στη ξανθιά που τα κάνει όλα και συμφέρει βγαίνει η ξανθιά από το δωμάτιο βλέπει από τη κάμερα ο γιος ότι ο τρομοκράτης είναι μόνος του μπαίνει στο δωμάτιο που τον κρατούσαν χωρίς φρουρό χωρίς να τον κλειδώσουν μόνο τα κλειδιά να κλειδώσει φεύγοντας δεν του έδωσαν τον απειλεί έτσι λίγο για τη πλάκα δεν μασάει ο τρομοκράτης τον δέρνει λίγο ο γιος μίλησε ο τρομοκράτης… αν μιλούσαν έτσι εύκολα οι τρομοκράτες αγάπη μου αχ θα είχαμε παγκόσμια ειρήνη αμήν! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Βρέθηκε λοιπόν ωσσανά το αντίδοτο και ο <span lang="EN-US">quest</span><span lang="EN-US"> </span>αρχίζει να γίνεται αδιαφανές πάλι και σε λίγα δευτερόλεπτα ξυπνά και από το κώμα και έχουμε μια ρομαντική σκηνή όπου η πράκτορας του <span lang="EN-US">FBI</span><span lang="EN-US"> </span>τον αποκαλεί <span lang="EN-US">baby</span><span lang="EN-US"> </span>και του παίρνει φορεσιές στο νοσοκομείο στο οποίο νοσοκομείο στο διπλανό κρεβάτι βρίσκεται ο τρομοκράτης που τον έσπασε στο ξύλο ο γιος και είναι ξαπλωμένος χαρούμενος και ατάλαντος χωρίς κανένα φρουρό δίπλα του ούτε για τη δική του προστασία ούτε για των άλλων και ο <span lang="EN-US">quest</span> τον πνίγει με το μαξιλάρι γιατί ήταν και αυτός τρομοκράτης και θα τον πρόδωνε έτσι απαντήθηκε και το δικό μου ερώτημα για το πώς ακριβώς θα εξαφανιστεί από το πρώτο επεισόδιο για να μπορέσει η τύπισσα να ερωτευτεί τον <span lang="EN-US">Pacey</span>! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τελικά έγιναν πολλά σε τούτη τη σειρά, γράφω ακόμα ούφφου! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Η ξανθομαλλούσα καταδιώκει τον πρώην πλέον γκόμενο μόλις αντιλαμβάνεται ότι είναι ένας από τους κακούς αναποδογυρίζει το αυτοκίνητο του κάτι της ψελλίζει αυτός μετά πεθαίνει και μετά βλέπουμε για άλλη μία φορά το ανθρώπινο πρόσωπο της πράκτορος όταν κλαίει για περίπου τρία τέσσερα δευτερόλεπτα πριν τρέξει στην επόμενη σκηνή να ζητήσει από τον γιο να μείνει να νταντεύει τον πατέρα του που τελικά δεν είναι και τόσο τρελός για να τους βοηθά με κάτι καινούργιες μεταφυσικές και περίεργες υποθέσεις και ο γιος φυσικά δέχτηκε αμέσως γιατί μπορεί να ήταν ένα αδιόρθωτο ρεμάλι τελειωμένο αλλά κατά βάθος ήταν ψυχούλα και το μόνο που χρειαζόταν για να αλλάξει όλη του η κοσμοθεωρία ήταν τρεις τέσσερις μέρες παρέα με τον πατέρα του και τη ξανθομαλλούσα… τώρα το σκέφτηκα: αν ο <span lang="EN-US">Jack</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Bauer</span><span lang="EN-US"> </span>είναι διάσημος επειδή δεν κατουρά ποτέ, αυτοί πότε κοιμούνται;! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Δεν νομίζω να το ξαναδώ! </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2941168092632204429?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-79352661034747561802011-11-12T19:50:00.000+02:002011-11-12T19:52:03.713+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Θέλω να κάμω κάτι τηλεφωνήματα τζαι βαρκούμαι. Θέλω να στείλω κάτι μέηλ τζαι βαρκούμαι. Θέλω να κάμω κάτι δουλειές στο κομπιούτερ τζαι βαρκούμαι. Θέλω να βγω να πάω να τα πιω τζαι βαρκούμαι. Θέλω να πάω σινεμά αλλά εν παίζει τίποτε καλό τζαι βαρκούμαι. Θέλω να ανοίξω τη μπαλκονόπορτα να βλέπω τα νερά τζαι βαρκούμαι. Θέλω να πάω να κάμω μπάνιο τζαι βαρκούμαι. Θέλω να βάλω υδατική πας τα χέρια μου γιατί έγινα σαν τον ξιπετσισμένο κουρκουτά τζαι βαρκούμαι. Θέλω να κάμω το μοντέλο να δω ποια ρούχα χειμωνιάτικα μπαίνουν μου / κάμνουν μου / έννεν προ προπέρσινα τζαι βαρκούμαι. Θέλω να συσταρίσω το ερμάρι τζαι βαρκούμαι. Θέλω να βάλω το νου μου να σκεφτεί πως πρέπει να νοιώθει για ένα συγκεκριμένο θέμα τζαι βαρκούμαι. Θέλω να ακούσω ράδιο τζαι βαρκούμαι. Θέλω να φκάλω που το <span lang="EN-US">playlist</span><span lang="EN-US"> </span>όσα Διάφανα Κρίνα έβαλα γιατί θα κόψω τες φλέβες μου αν ακούσω ακόμα ένα τραγούδι τους τζαι βαρκούμαι. Θέλω να πάω να περπατήσω τζαι βαρκούμαι. Θέλω να κατεβάσω όλα τα βιβλία που τη βιβλιοθήκη να τα ξεσκονίσω τζαι να τα ξαναβάλω πίσω τζαι βαρκούμαι. Θέλω να κάμω νέα σιντί για το αυτοκίνητο τζαι βαρκούμαι. Θέλω να φακκώ πας τον τοίχο τζαι βαρκούμαι. Θέλω να γράψω το κείμενο για <a href="http://havenothingtodeclare.blogspot.com/">εδώ</a> που θα με κάνει <span lang="EN-US">rich</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">and</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">famous</span><span lang="EN-US"> </span>τζαι βαρκούμαι. Θέλω να σταματήσω να κάμνω ριφρές στο φπ τζαι βαρκούμαι. Θέλω να σταματήσω να νευριάζω που βρέχει τζαι βαρκούμαι. Θέλω να σταματήσω να νευριάζω που νευριάζω που βρέχει τζαι βαρκούμαι. Θέλω να σταματήσω να τραγουδώ πουμέσα μου το όλα τα πήρε το καλοκαίρι σέρνοντας τη φωνή μου όπως την Αρβανιτάκη χωρίς να ξέρω τι λέει παρακάτω τζαι βαρκούμαι. Θέλω να πιω καφέ τζαι βαρκούμαι. Θέλω να πιω τσάι τζαι βαρκούμαι. Θέλω να πάω να βρω τίποτε να φάω τζαι βαρκούμαι. Θέλω να γράψω κι άλλα πράματα που βαρκούμαι τζαι βαρκούμαι. Θέλω να βρω καμιά ωραία εικόνα που να γράφει βαρκούμαι τζαι βαρκούμαι. Βαρκούμαι. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-7935266103474756180?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-20347999419174628752011-11-04T16:04:00.000+02:002011-11-04T16:19:24.098+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά έκατσε δίπλα μου ένα ζευγάρι κυπραίων που έρχονταν από την Αυστραλία! Αυτό με εντυπωσίασε πάρα πολύ γιατί ήταν κεφάτοι και ορεξάτοι και μου έλεγαν ιστορίες από την Μελβούρνη ενώ εγώ νύσταζα, βαριόμουν και σκεφτόμουν την μακρινή διαδρομή που θα έπρεπε να κάμω από τη Λάρνακα στη Λεμεσό! Μου μετάδωσαν όμως τον ενθουσιασμό τους έτσι ξύπνησα! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά στη Λάρνακα παραλίγο να μη ταξιδέψουμε γενικά επειδή είχε κακοκαιρία και προσωπικά γιατί μόλις είδα το αεροπλάνο της Ολυμπιακής τόσο μικρό που είχε πόρτα μόνο στον κώλο είχα μια παρόρμηση να αρχίσω να τρέχω προς την αίθουσα επιβατών αλλά τελικά ήταν η πιο ήρεμη πτήση της ζωής μου ενώ στην Αθήνα ήταν καλοκαίρι και παραλίγο να μείνω με το σουτιέν από τη ζέστη! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά έκατσε δίπλα μου ένας πολλά γοητευτικός κύριος, εγώ να ήμουν είκοσι, εκείνος γύρω στα πενήντα με γκρίζους κροτάφους και λευκό μούσι και ήταν και καθηγητής πανεπιστημίου σε παρακαλώ και πιάσαμε τη κουβέντα και με χούφτωσε… </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά είχαμε καθυστέρηση οκτώ ώρες στο αεροδρόμιο της Αθήνας και καταλήξαμε μια γυναικοπαρέα να κάθετε απέναντι από τη σκάλα, την υπέροχη κλασική πασαρελική σκάλα των αναχωρήσεων του παλιού αεροδρομίου και να σχολιάζουμε τους πάντες! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά έκατσε δίπλα μου ένας τύπος του οποίου η γυναίκα δεν ξέρω τι μέσον έβαλε και έκατσε τρεις θέσεις μακριά του και μου μιλούσε σε όλη τη διαδρομή κι εγώ είχα απελπιστεί τόσο πολύ που πέρασα στην αντεπίθεση αφού δεν μπορούσα να φύγω να πάω πουθενά και του έκαμνα ερωτήσεις όλο ενδιαφέρον και ρωτούσα τόσες πολλές λεπτομέρειες που βαρέθηκε και φοβήθηκε να μου απαντά και επιτέλους έβγαλε τον σκασμό! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά ταξίδευα με τη μάνα μου αμέσως μετά την 9/11 και αφού περιμέναμε κάμποση ώρα στην ουρά για έλεγχο τελικά την οδήγησαν δύο αστυνομικοί σε ένα δωμάτιο για σωματικό έλεγχο και από το άγχος της παραλίγο να τη βάλουν μέσα γιατί δεν μπορεί, με τόσο άγχος σίγουρα θα είχε καμιά βόμβα μες το βρακί της! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά έκατσε δίπλα μου ένας νεαρός αρκετά μπλαζέ αλλά όχι με τη καλή έννοια ο οποίος ενθουσιάστηκε μόλις έβγαλα ένα sketch book και μαρκαδόρους και με ρώτησε πεπεισμένος ότι βρήκε το άλλο του καλλιτεχνικό μισό αν ζωγραφίζω και του απάντησα πολύ ταπεινά ότι προσπαθώ και τότε αυτός μου είπε ότι γράφει ποιήματα και με ρώτησε αν μπορεί να δει τη δουλειά μου αλλά μόλις την είδε γύρισε από την άλλη και έκανε ότι δεν με έβλεπε σε όλη τη πτήση. Προσπαθώ είπα, δεν είπα ότι είμαι ο Πικάσο! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά καθόταν δίπλα μου μια μάνα με το αγγελούδι της, το αγγελούδι έκλαιγε συνέχεια, όλη η σειρά μας στο αεροπλάνο κάναμε κουπεπέ στο αγγελούδι αλλά το αγγελούδι δεν σταματούσε το κλάμα και μόλις προσγειωθήκαμε το αγγελούδι σταμάτησε να κλαίει και ακούσαμε να κτυπάει το κινητό της μαμάς του που ήταν ανοικτό σε όλη τη πτήση και παραλίγο να μας κάνει αγγελούδια! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά έκατσαν δίπλα μου τρεις καθολικές καλόγριες. Ήθελα να τες ρωτήσω αν είδαν μια ταινία με τη Whoopi Goldberg που ήταν νομίζω τραγουδίστρια σε μπουρδέλο και την κυνηγούσαν να την σκοτώσουν και πήγε να κρυφτεί σε ένα μοναστήρι ντυμένη καλόγρια αλλά τελικά συγκρατήθηκα, δεν είπα τίποτα και είχα ένα πράο χαμόγελο για να πάω στον παράδεισο αν έπεφτε το αεροπλάνο!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά έκατσε δίπλα μου επιτέλους ένας άντρας της ηλικίας μου, με χιούμορ, έλληνας, κάπως κοντός αλλά κανένας δεν είναι τέλειος και μου είπε ότι είναι από τη Πρέβεζα. Με πέρασε για καμιά άσχετη και με ρώτησε αν ήξερα την Πρέβεζα και του είπα πως φυσικά και τη ξέρω, είναι η πόλη που σκότωσε τον Καρυωτάκη και αυτός εκτός του ότι ήξερε ποιος είναι ο Καρυωτάκης (λες στη Πρέβεζα να έχουν κανένα άγαλμα με επιγραφή «δαμέ επέχτηκεν που τη βαρεμάρα ο Καρυωτάκης» κάτω από το δέντρο που αυτοκτόνησε;!) μου απάντησε και με χιούμορ αλλά μόλις προσγειώθηκε το αεροπλάνο χαθήκαμε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μια φορά άλλαξα τη τελευταία στιγμή το εισιτήριο μου για να πάω σε μια συναυλία και το σύμπαν με εκδικήθηκε με τρομακτικά κενά αέρος, έναν ηλίθιο διπλανό που διάβαζε εφημερίδα ενώ όλο το αεροπλάνο ούρλιαζε, μια τραβεστί πίσω μου που ταξίδευε με το σκυλάκι της και σε όλη τη πτήση του έλεγε «μη φοβάσαι αγάπη μου μη φοβάσαι», μια γυναίκα λίγο πιο πέρα που λιποθύμησε και ο άντρας της τη μοιρολογούσε κλαίγοντας και φωνάζοντας το όνομα της κι εγώ είχα να αντιμετωπίσω εκτός από τον τρόμο μου και ένα απελπισμένο κατούρημα το οποίο έπρεπε να περιμένει μέχρι να προσγειωθούμε… </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2034799941917462875?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-42131617989603727532011-10-28T01:00:00.002+03:002011-10-28T01:00:01.006+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Έμαθα να γράφω κυπριακά! Για ένα περίεργο λόγο μόλις κάτσω να γράψω μου έρχονται όλα σε άπταιστα καλαμαρίστικα τζαι ειλικρινά κάμνω μεάλην προσπάχειαν να συντήχω κυπριακά αλλά τον τελευταίο τζαιρό φκαίνουν μου πιο αυθόρμητα… οι κακές παρέες μάλλον… ωχ τωρά εθθυμήθηκα μιαν απίστευτη λέξη που χρησιμοποιούσε ο παππούς μου: κουρτέλλα… Όπως και να έχει, στα σχόλια γράφω συνήθως κυπριακά πλέον, όταν όμως η έμπνευση κατεβαίνει αβίαστα από το μυαλουδάκι μου κατεβαίνει καλαμαρίζοντας! </span></p><span class="Apple-style-span" > <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Έμαθα να δέχομαι τη διαφορετικότητα του άλλου. Δεν έχει σημασία αν είσαι σαρανταπέντε χρονών τζαι φοράς λεοπαρδαλέ μπότες μέχρι το γόνατο, μίνι τζιν φούστα με φραμπαλάδες τζαι μπουστάκι λαστιχένιο άσπρο αμάνικο να κρέμμουνται οι μίλλες που παντού. Αληθινή εικόνα που αντίκρισα σήμερα το πρωί και δεν έδειχνα με το δάκτυλο χαχανίζοντας. Χαχάνιζα πιο διακριτικά! Προσπαθώ, εντάξει;!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Έμαθα να ρυθμίζω το μπλογκ να ανεβάζει μόνο του αναρτήσεις! Ίντα καλά! (Χαζίρι να μεν τα καταφέρω τη δεύτερη φορά! Εκατάφερα τα;!)</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Καλή <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Hiaqg7rctMM&amp;feature=related">αργία</a> φίλοι μου!!! </p></span><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-4213161798960372753?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-66235787200856582002011-10-27T09:00:00.001+03:002011-10-27T09:00:01.205+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-tnQfrQ1wqW8/TqfKtwOUtSI/AAAAAAAAD6w/L1DAQC3OKuk/s1600/cake2.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/-tnQfrQ1wqW8/TqfKtwOUtSI/AAAAAAAAD6w/L1DAQC3OKuk/s1600/cake2.gif" /></a></div><br /><div style="text-align: center;"><br /><span style="font-size: large;"><b>Happy Birthday! :)</b></span></div><br /><br /><b>Χορηγοί επικοινωνίας:</b><br /><table align="center" border="0"><tbody><br /><tr> <td align="center" valign="top"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-roVXbaJTCUw/TqfD73R4NHI/AAAAAAAAD6Q/domE-oijhBo/s1600/tripato.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/-roVXbaJTCUw/TqfD73R4NHI/AAAAAAAAD6Q/domE-oijhBo/s200/tripato.gif" /></a></div><br /></td> <td align="center" valign="top"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-CYO0lEL1sXo/TqfDtQYjE_I/AAAAAAAAD6I/0tzSFfriYeE/s1600/xounta2.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://3.bp.blogspot.com/-CYO0lEL1sXo/TqfDtQYjE_I/AAAAAAAAD6I/0tzSFfriYeE/s200/xounta2.gif" /></a></div><br /></td> <td align="center" valign="top"><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BZITjc7uvZU/TqfIwoc15DI/AAAAAAAAD6g/pjLiyW86azc/s1600/metaxa2.gif" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://3.bp.blogspot.com/-BZITjc7uvZU/TqfIwoc15DI/AAAAAAAAD6g/pjLiyW86azc/s200/metaxa2.gif" /></a></div><br /></td> </tr><br /></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-6623578720085658200?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-31220829215309589742011-10-13T18:10:00.001+03:002011-10-13T18:12:41.805+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >1. Όταν κάναμε στο δημοτικό μυθολογία και θρησκευτικά τα είχα μπερδέψει στο μυαλό μου και δεν ήξερα ποιο από αυτά που μας έλεγαν στο κάθε μάθημα συνέβηκε πρώτο. Ρώτησα τη μάμα μου που μου είπε ότι είναι ψεύτικη η ιστορία με τους θεούς του Ολύμπου και έκανε ένα διάλογο με τον πατέρα μου σχετικά με το πόσο αληθινή ήταν η ιστορία με τον θεό τον Χριστό και τη παρέα τους. Αυτό με έβαλε σε σκέψεις. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >2. Δεν πιστεύω στο θεό και στη μετά θάνατον ζωή αλλά φοβάμαι τα φαντάσματα. Αν δεν υπάρχει μετά θάνατον ζωή πως γίνετε να πιστεύω ότι υπάρχουν και να τα φοβάμαι τα φαντάσματα… δεν ξέρω! <span> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >3. Μικρή ήθελα να γίνω ηθοποιός / σκηνοθέτης αλλά δεν το έχω πει ποτέ σε κανέναν. Μάζευα όμως τον αδελφό μου και τα ξαδέλφια μου, τους έντυνα με σεντόνια, κουρτίνες, φτερά και πούπουλα και ανεβάζαμε παραστάσεις μπροστά στους βαριεστημένους γονείς μας. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >4. Στα δεκαπέντε μου δήλωσα στους γονείς μου ότι ήθελα να γίνω ζωγράφος, η μάμα μου επηρεασμένη από το στερεότυπο του άφραγκου καλλιτέχνη προσπαθούσε να με πείσει να σπουδάσω δασκάλα, ο πατέρας μου ήθελε να με δει αρχιτέκτονα και ενώ δεν τα πηγαίναμε ποτέ καλά τελικά μετάνιωσα που δεν τον άκουσα εκείνη τη μοναδική φορά. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >5. Μέχρι τα 23 μου δεν είχα κλάψει ποτέ σε ταινία. Τότε είδα το <span lang="EN-US">Elephant</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Man</span><span lang="EN-US"> </span>στη τηλεόραση και πλάνταξα. Από τότε κλαίω με το παραμικρό στις ταινίες αλλά ποτέ μπροστά σε κόσμο. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >6. Φοβάμαι την αστυνομία. Σήμερα το πρωί ας πούμε, από τα φώτα του <span lang="EN-US">Debenhams</span><span lang="EN-US"> </span>μέχρι τον πεντάδρομο ήταν πίσω μου ένα περιπολικό και έτρεμε το φυλλοκάρδι μου γιατί νόμιζα ότι με παρακολουθούσε. Τόσο πολύ συγχύστηκα που παραλίγο να πατήσω ένα πεζό επειδή αντί να βλέπω μπροστά μου έβλεπα τον μπάτσο από το καθρεφτάκι. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >7. Το όνειρο μου είναι να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο όχι σαν τουρίστρια αλλά σαν ταξιδιώτισσα όμως δεν ξέρω αν θα άντεχα να μείνω σε σκηνή ή άλουστη έστω και για μια μέρα. Είμαι πρόθυμη όμως να δοκιμάσω αν βρω τα λεφτά και τη παρέα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p><span class="Apple-style-span" > </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτά τα εφτά! </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-3122082921530958974?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-79971272261781011392011-10-06T11:45:00.001+03:002011-10-06T11:49:27.145+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πρώτα από όλα ζητώ συγνώμη που το <a href="http://triolouin.blogspot.com/">Triolouin</a> που της κλέβω το όνομα. Μετά, συμβαίνουν τόσα πολλά που νομίζω είναι ο καταλληλότερος τίτλος για να περιγράψει αυτά που προσπαθώ να επεξεργαστώ! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πρώτα από όλα, το <span lang="EN-US">YouTube</span><span lang="EN-US"> </span>με αναγνωρίζει ως Ουφ! επειδή είμαι συνδεδεμένη με αυτό το όνομα στο <span lang="EN-US">chrome</span>. Δεν θέλω ρε ηλίθιο να με παρακολουθείς τόσο απροκάλυπτα και δεν θέλω να κάνω <span lang="EN-US">log</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">out</span><span lang="EN-US"> </span>και <span lang="EN-US">log</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">in</span><span lang="EN-US"> </span>συνέχεια! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το άλλο, έγραψα πιο πάνω το <span lang="EN-US">YouTube</span> σαν <span lang="EN-US">youtube</span><span lang="EN-US"> </span>και μου το υπογράμμιζε σαν λάθος, έπρεπε να πατήσω δεξί κλικ για να μου το διορθώσει με τον τρόπο που το ίδιο θέλει να γράφετε το όνομα του. Το ίδιο συμβαίνει με το <span lang="EN-US">Facebook</span>, το <span lang="EN-US">Photoshop</span><span lang="EN-US"> </span>και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο και επειδή είμαι σπαστική δεν θέλω να μου αποσπά τη προσοχή η υπογραμμισμένη κόκκινη γραμμή έτσι κάθομαι και το διορθώνω! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το ίδιο σπαστική είμαι και στο σουπερμάρκετ. Κάνω τη λίστα σύμφωνα με τη διάταξη των προϊόντων στα ράφια, τα βάζω στο καρότσι ξεχωρίζοντας τα μπουκάλια, τα κουτιά, τα σακούλια κλπ, με τον ίδιο τρόπο τα αφήνω στο ταμείο και με τον ίδιο τρόπο θέλω να τα βάζω στις σακούλες. Όποτε πάει η ταμίας να με βοηθήσει τα βάζει όπου να ‘ναι και κοντεύω να πάθω εγκεφαλικό! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Προχτές γνώρισα κάποιον σε ένα πάρκινγκ, ήταν έτοιμος να πάθει νευρικό κλονισμό επειδή ήταν γεμάτο, τον αντιμετώπισα ψύχραιμα και του βρήκα και λύση που τον ηρέμησε. Μετά ένοιωθα πολύ καλά με τον εαυτό μου, σκεφτόμουν ότι χαραμίζομαι στην ανεργία, θα γινόμουν πολύ καλή ψυχολόγος! Δεν ξέρω βέβαια τι θα έλεγε ένας ψυχολόγος για τις δύο προηγούμενες παραγράφους! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Α, τώρα που το θυμήθηκα, θερμή παράκληση προς το ΡΙΚ… αφού βάζει που βάζει τόσο καλές ταινίες τη Κυριακή το βράδυ, γιατί ρε γαμώτο μου τες χαντακώνει βάζοντας διάλειμμα για ειδήσεις δεκαπέντε λεπτά πριν τελειώσει η ταινία; Γιατί; Γιατί; Γιατί; Εκεί που έκλαιγα από το γέλιο βλέποντας τον <span lang="EN-US">Jack</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Sparrow</span><span lang="EN-US"> </span>να γίνεται σουβλάκι από κάτι κανίβαλους βλέπω «η συνέχεια μετά τις ειδήσεις»! Ποιος σας είπε ότι έχει κανένας όρεξη να δει ειδήσεις εκείνη την ώρα;! Έλεος! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάντως αστεία αστεία ενώ δεν μου αρέσει καθόλου σαν άντρας ο <span lang="EN-US">Johnny</span> (πιες λίγο νερό, δεν φταίω εγώ αν πνίγηκες!), σαν ηθοποιός είναι <span lang="EN-US">respect</span>! Και οκ, παραδέχομαι πως σαν άλουτος πειρατής είναι… αχ! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Άκουσα πριν λίγο ειδήσεις, κυβέρνηση και αντιπολίτευση τσακώνονται για το πόρισμα. Καταλήγω να σκέφτομαι πως το καλύτερο θα ήταν να βάλουν ο κάθε ένας από ένα κεφάλαιο από το πόρισμα εκεί που ξέρουν για να ησυχάσουμε όλοι οι υπόλοιποι! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτοί που επιτίθενται στον πρόεδρο είναι επειδή τους πήρε ο πόνος για τη δικαιοσύνη ή απλά βρήκαν την πιο τέλεια ευκαιρία για να τον ξεφορτωθούν; Αλλά και αυτοί οι σύντροφοι, δεν είναι καιρός να πάψουν να κρύβονται πίσω από το δάκτυλο τους;! Επίσης, όλοι αυτοί που δεν θεωρούν την Ομοσπονδία καλή λύση, έχουν κάποια λύση να προτείνουν; Ή απλά τους αρέσει να φωνάζουν ότι η Κύπρος είναι ελληνική; Η Κύπρος είναι κυπριακή μαλάκες! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τώρα μου υπογράμμισε και το μαλάκες και το έβαλα στο <span lang="EN-US">dictionary</span>, εν θα με σπάσει το <span lang="EN-US">word</span><span lang="EN-US"> </span>εμένα! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span> </span>Αμ ο Αρχιεπίσκοπος;! Δεν υπάρχει δημοσιογραφική δεοντολογία ή πως σκατά λέγεται; Πως μπορεί να λέει τόσο απροκάλυπτα ότι θα απολύονται όσοι δεν συμφωνούν μαζί του; Πόσο αντικειμενική θα είναι η ενημέρωση από το κανάλι του; Πόσα λεφτά τελοσπάντων εξαγοράζουν τη σιωπή των πολιτικών που κατά τα άλλα σκίζονται μόλις δουν μικρόφωνο; </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Έχω κάτι συγγενείς στη Μελβούρνη… αλλά όχι, η Μελβούρνη είναι η τρίτη μεγαλύτερη ελληνική πόλη, εγώ θέλω να πάω κάπου που να μη μου θυμίζει καθόλου το κωλόνησο…</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μόλις ήρθα Κύπρο από τις σπουδές γνώρισα σε μια παρέα ένα παιδί και αρχίσαμε να βγαίνουμε. Ήμουν πολύ εντυπωσιασμένη γιατί σκεφτόμουν ότι κάτι πρέπει να έχει ο αέρας της Κύπρου τελικά και όποια έρχεται ή φέρνει μαζί της εισαγόμενο τον γαμπρό ή κάνει σχέση αμέσως! Ο τύπος όμως ήταν απίστευτα εντυπωσιακά αφάνταστα βαρετός, βγαίναμε και ήθελα να κλαίω από τη βαρεμάρα, άσε που με τη γλωσσοδιάρροια του με έκανε ρεζίλι όπου πηγαίναμε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και τον παράτησα. Δεν θέλω καν να σκέφτομαι τι παραχωρήσεις κάνουν όλες αυτές οι κοπέλες που αρραβωνιάζονται στα 22-23 μετά από πεντέξι μήνες γνωριμίας με κάποιον, δυσκολεύομαι λίγο να πιστέψω ότι βρίσκουν όλες αυτό που θέλουν τόσο εύκολα. Εκτός και αν αυτό που θέλουν είναι να παντρευτούν, με ποιον δεν έχει καμία σημασία οπότε σηκώνω τα χέρια ψηλά (και όλα τα φτάνω που λέει και ο άλλος ο ηλίθιος που θα κράξει σε φιλανθρωπικό δείπνο με είσοδο 150 ευρώ… νομίζω μου έρχεται αναγούλα…). </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πριν λίγο καιρό μου τηλεφώνησε εκείνη η φίλη μου που παντρεύτηκε με προξένια και μου είπε ότι η μαστόρισσα της ερώτησεν την αν έξερε καμιά καλή κορού ελεύθερη να παντρέψουν τον γιο της συννύφισας της και η φίλη μου με θυμήθηκε και μου τηλεφώνησε να μου πει ότι ένας δημόσιος υπάλληλος με δικό του σπίτι <i>επιπλωμένο</i>, το τόνισε αυτό, θέλει να παντρευτεί τζαι σκέφτηκε να με ρωτήσει τζαι αν θέλω να κανονίσουμε να πάμε που ποτζεί… άρχισα να γελώ, πόνεσα τη κοιλιά μου και έτρεχαν τα μάτια μου που το γέλιο μέχρι που μου έκλεισε το τηλέφωνο… ε, άτε! <span> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτές οι παιδικές φιλίες με τις οποίες δεν έχεις κανένα κοινό προσφέρουν από απελπισία μέχρι υστερικό γέλιο! Τι κόσμος υπάρχει όμως, ε;!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ποτέ δεν ήμουν υπέρ του γάμου, κάποιοι μπορεί να θυμάστε τις περιπέτειες μου σαν παρανυφάκι σε πιο παλιό ποστ, ποτέ δεν φαντασιωνόμουν τον εαυτό μου νύφη, στους γάμους από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου καθόμουν σε μια γωνιά έτοιμη να βάλω τα κλάματα από τη βαρεμάρα και αυτό εξακολουθώ να αισθάνομαι και τώρα μόνο που τώρα μπορώ επιτέλους να τους αποφεύγω!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Είπαμε όχι Μελβούρνη… σε ποια χώρα / πόλη / ζούγκλα οι άντρες είναι πρόθυμοι να γνωρίσουν μια γυναίκα και να είναι μαζί της χωρίς να πρέπει να προηγηθεί ηλίθιο προξενιό και πανηγύρια γιατί εδώ που τα λέμε, ποιος φυσιολογικός τριανταπεντάρης περιμένει από τη θεία του να του έβρει γεναίκα; </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τι τελοσπάντων θέλουν οι κυπραίοι; Ρητορικό το ερώτημα φυσικά, θα μείνει άλυτο στο <span lang="EN-US">lifetime</span><span lang="EN-US"> </span>μας, όπως με τα μεγάλα ερωτήματα του σύμπαντος, αν υπάρχει ζωή σε άλλους πλανήτες κλπ! Και προσωπικά θα παρατήσω τη μελέτη γιατί εβαρέθηκα! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αγαπημένο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=9MrMH79ct9E&amp;feature=related">τραγούδι</a> από αγαπημένους ανθρώπους, αφιερωμένο…</span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Υγ. μόλις αγοράσω το διαμέρισμα που φαντασιώνομαι, θα αγοράσω και <a href="http://www.apple.com/imac/">αυτό</a>. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-7997127226178101139?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-57606741434627620832011-10-01T19:59:00.002+03:002011-10-01T20:03:02.741+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-rn9P9gpT1ns/TodHQMuCTOI/AAAAAAAAATM/C-YgUZ-3DBo/s1600/sun%2Bcloud.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-rn9P9gpT1ns/TodHQMuCTOI/AAAAAAAAATM/C-YgUZ-3DBo/s400/sun%2Bcloud.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658569800432110818" /></a><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ήταν ωραίο το καλοκαίρι μου. Γεμάτο θάλασσα και παιχνίδια, μπαρ και ποτά και έχω να δηλώσω πως μισώ το <span lang="EN-US">mojito</span><span lang="EN-US"> </span>μη με φάτε σας παρακαλώ, φλερτ που αποδείχτηκε πως ήταν μόνο στη φαντασία μου αλλά ήταν ωραίο όσο κράτησε, πολύ γέλιο σε μια πολύ κακή αγγλική παράσταση της <i>Αντιγόνης</i> ω τάφε μου σπάραζε αυτή διπλωμένοι στο γέλιο εμείς, θέλω να ζήσω στο κέντρο της πόλης και αυτό το καλοκαίρι ένοιωσα να το θέλω πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, αγαπημένοι φίλοι και παλιοί φίλοι με νέα δεδομένα γιατί είναι ωραία να συζητάς και να ρωτάς κι εγώ πολλά χρόνια το φοβόμουν, εξωστρέφεια που με εξέπληξε κι εμένα και ένας Σεπτέμβρης που δεν έλιωσε τον πάγο κανενός παρά μόνο τον δικό μου. Κάτι είναι και αυτό! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Η φωτογραφία είναι από τη παραλία σήμερα και το ποίημα είναι ένα άτιτλο της <span lang="EN-US">Emily</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Dickinson</span>. Καλό μήνα! </span></p> <p class="MsoNormal"><o:p><span class="Apple-style-span" > </span></o:p></p> <p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" ><i>Ανεπαίσθητα σα Λύπη<br />Κύλησε το καλοκαίρι -<br />Ανεπαίσθητα πια τόσο<br />Που έμοιαζε με Προδοσία -<br />Όπως Δείλι που όλο πέφτει,<br />Ή σα να περνούσε η Φύση<br />Απόγευμα ήσυχο μονάχη -<br />Πιο νωρίς το Σούρουπο ήρθε -<br />Το Πρωί έλαμπε ξένο -<br />Χάρη αβρή, που όμως λαβώνει,<br />Σα να φεύγει Καλεσμένος -<br />Λοιπόν, χωρίς ένα Φτερό<br />Και δίχως Πλοίο<br />Δραπέτευσε απαλά το Καλοκαίρι μας<br />Στην Ομορφιά –</i></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-5760674143462762083?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-12662779780808381162011-09-28T22:52:00.004+03:002011-09-28T23:01:30.452+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Όχι οι κανονικοί, οι φανταστικοί, δηλαδή οι ηθοποιοί και τραγουδιστές τους οποίους ερωτευόμουν από τα δώδεκα μου μέχρι σήμκουγχκουγχεραγκουχγκουχ… <span> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Αθώο και αγαθό κοριτσάκι ετών δώδεκα λοιπόν που θεωρούσα υπερβολικά <i>ροκ</i> για τα αυτάκια μου τον Μιχάλη Ρακιντζή, ερωτεύτηκα τον <span lang="EN-US">Jason</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Donovan</span>. Ήταν ο άντρας της ζωής μου, αυτός που όταν ενηλικιωνόμουν θα ταξίδευα στην Αυστραλία για να είμαστε μαζί, που αγόραζα τις κασέτες με τα <a href="http://www.youtube.com/watch?v=CR3pQpqeqSc&amp;NR=1">τραγούδια</a> του και είχα γεμίσει το δωμάτιο μου με τις αφίσες του και όπου έβλεπα ξανθό τουρίστα τον παρακολουθούσα σίγουρη ότι είναι ο αγαπημένος μου που ήρθε ινκόγκνιτο να με βρει. Σε μια σχολική εκδρομή προσκυνούσα μια αφίσα του σε ένα περιοδικό και η φιλόλογος μας μου είπε ότι ήταν ίδιος ο αδελφότεχνος της… έμεινα άφωνη, ο <span lang="EN-US">Jason</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Donovan</span> ήταν αδελφότεχνος της φιλολόγου μου!!! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Ένα δυο χρόνια μετά αλλάζουμε ήπειρο, ημισφαίριο και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο και πάμε στον Καναδά. Ο <span lang="EN-US">Bryan</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Adams</span><span lang="EN-US"> </span>μας πήρε τα αυτιά με το <i><span lang="EN-US">Everything</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">I</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">do</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">I</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">do</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">it</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">for</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">you</span></i>, ήταν και ωραίο παλικάρι, έπεσα. Ονειρευόμουν να ταξιδέψω στον Καναδά και να κάνουμε βόλτες με το άλογο κάτω από πανύψηλα καφεκόκκινα δέντρα ενώ θα μου τραγουδούσε το <i><span lang="EN-US"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=s6TtwR2Dbjg&amp;ob=av2n">Heaven</a></span><span lang="EN-US"> </span></i>και μετά θα χουχουλιάζαμε κάτω από καρό κουβέρτες μπροστά σε ένα τζάκι μέσα σε ένα ξύλινο σπίτι πίνοντας ζεστή σοκολάτα… το όνειρο μου πραγματοποιήθηκε πολύ αμυδρά πριν από τέσσερα χρόνια που τον είδα <span lang="EN-US">live</span><span lang="EN-US"> </span>στη Λεμεσό, το χρωστούσα στον τότε εαυτό μου! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Ενώ τους πιο πάνω μπορούσα μόνο να τους ακούσω στο ραδιόφωνο ή σε κασέτες, ο επόμενος μου <a href="http://forums.watchuseek.com/attachments/f7/273974d1270639542-what-watch-does-tom-cruise-have-top-gun-sexy-soldiers-tom-cruise.jpeg">έρωτας</a> είχε ανταπόκριση… Δυσκολευόμουν λίγο να βρω τις ταινίες του σε βιντεοκλάμπ που είχαν μόνο <i>το Έλα να αγαπηθούμε ντάρλιγκ</i> αλλά μια μέρα βρήκα τη διεύθυνση του στο <i><span lang="EN-US">Smash</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Hits</span></i><span lang="EN-US"> </span>και του έστειλα γράμμα. Μου απάντησε μετά από κανένα χρόνο, με φωτογραφία αυτόγραφο από το <i><span lang="EN-US">Far</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">and</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Away</span></i><span lang="EN-US"> </span>και στο συνοδευτικό γράμμα μου έλεγε να του πω τη γνώμη μου για τη ταινία, μέχρι να έρθει το χαπάρι όμως εγώ τον είχα ξεπεράσει και ένοιωθα κάπως άβολα που δεν του απάντησα… μετά από τέτοια απόρριψη το έριξε στη σαϊεντολογία… </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μέχρι τότε άκουγα μόνο ξένη μουσική, ήρθε όμως ξαφνικά ένας ημίγυμνος νεαρός και μου είπε <i><a href="http://www.youtube.com/watch?v=RO05GDFKr4A">Πάρτα</a></i> <i>μωρή </i>και τα πήρα… με θυμάμαι να αφαιρώ μια αφίσα του από μια κολόνα στη μέση του δρόμου για να τη μεταφέρω στο δωμάτιο μου, στην οποία αφίσα έκανα ερωτική εξομολόγηση και θυμάμαι επίσης μια συναυλία στη <span lang="EN-US">Malibu</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Disco</span> όπου μαζί με άλλες ουρλιαρλιάζοντες κοπελίτσες προσπαθούσαμε να τον αγγίξουμε… ντρέπομαι αλλά κι εσύ τι έκανες στα δεκάξι σου; Ε; </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Στα δεκαεφτά ερωτεύτηκα για πρώτη και μοναδική φορά έναν αθλητή. Αχ ήταν <a href="http://www.kalabakacity.gr/images/stories/GIPEDO/prosopa_athlitismou/regias.jpg">ψηλός</a> ήταν ωραίος ήταν κούκλος! Ονειρευόμουν βόλτες στην Αθήνα στην οποία θα μετακόμιζε από τη Θεσσαλονίκη για μένα και θα έπαιρνε μεταγραφή για τον Ολυμπιακό γιατί μέσα στο γενικότερο πάθος μου γι’ αυτόν κόλλησα να βλέπω μπάσκετ που ευτυχώς μου πέρασε γρήγορα! Εν γλυκούλης όμως ακόμα, ε;! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μετά μεγάλωσα και μόλις πήγα για σπουδές είδα στη τηλεόραση <a href="http://www.youtube.com/watch?v=wwDCDws7vMo&amp;feature=related">αυτό</a> το βίντεο και ερωτεύτηκα κάποιον που ή αλλάζει κι αυτός μαζί μου ή που μένουμε και οι δύο ίδιοι για να εξακολουθώ να τον θέλω να τον ποθώ! Μάνα μου τον ρε… </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Στις σπουδές προτιμούσα να ερωτεύομαι <i>πραγματικούς</i> ανθρώπους έτσι για κάμποσο καιρό δεν είχα κανένα ιδιαίτερο μεγάλο φανταστικό έρωτα… </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Στην <i>ενήλικη</i> μου ζωή έχω φάει κόλλημα με τον <a href="http://topnews.in/light/files/Colin-Firth_12.jpg"><span lang="EN-US">Colin</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Firth</span></a><span lang="EN-US"> </span>όταν είδα το <i><span lang="EN-US">Bridget</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Jones</span>’</i><i><span lang="EN-US">s</span><span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">diary</span></i>, με τον <a href="http://www.cryosites.com/shared/img/a/adrien_brody_zrr4x.jpeg"><span lang="EN-US">Adrien</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Brody</span></a><span lang="EN-US"> </span>όταν είδα το <span lang="EN-US">King</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Kong</span>, ναι το ξέρω ότι έχει μεγάλη τεράστια εξωπραγματική μύτη ποιο είναι το πρόβλημα σας, και μετά που είδα το <i>25</i><i>^{<span lang="EN-US">th</span>}<span lang="EN-US"> </span></i><i><span lang="EN-US">Hour</span></i> έφαγα κόλλημα με τον <a href="http://28.media.tumblr.com/tumblr_krompoM07e1qa96hvo1_400.jpg"><span lang="EN-US">Philip</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Seymour</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Hoffman</span></a><span lang="EN-US"> </span>και είδα όλες του τις ταινίες! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Αυτοί είναι μόνο τα <span lang="EN-US">highlights</span><span lang="EN-US"> </span>βέβαια… και αν δεν μου στείλει σύντομα κανένα μήνυμα θα θυμηθώ και τους κομπάρσους! Ούφφου… </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1266277978080838116?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-4956072663623952792011-09-25T21:44:00.001+03:002011-09-25T21:52:32.769+03:00<iframe width="459" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/hZ__bDJNH_A?fs=1" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div><br /></div><div><p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" >Άκουσα ειδήσεις το πρωί, η φωνή που λέει τα νέα<br />είπε πως σήμερα η ζωή στη γη θα είναι πολύ ωραία<br /><br />Είπε πως θα έρθουνε βροχές και καταιγίδες<br />θα πέφτουν δίπλα κεραυνοί μα εσύ θα λες πως δεν μας είδες<br />Μια τεράστια καρδιά θα χτυπάει ψηλά πάνω απ' την πόλη<br />μα εσύ κοιτώντας χαμηλά θα λες που να 'χουν πάει όλοι<br /><br />Είπε πως θα φτάσουν οι φωτιές ως το μπαλκόνι<br />μα εσύ θλιμμένη και σκυφτή θα λες πάλι μ' αφήσαν μόνη<br />Ένα ιπτάμενο χαλί η ζωή μπροστά θα σου' χει στρώσει<br />μα εσύ θα ψάχνεις το κλειδί ξανά και κάποιον να σε σώσει<br /><br />Άκουσα ειδήσεις το πρωί, η φωνή που λέει τα νέα<br />είπε πως σήμερα η ζωή στη γη θα είναι πολύ ωραία</span></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-495607266362395279?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-84751498094041964432011-09-19T12:20:00.005+03:002011-09-19T12:47:26.492+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Μετά από λίγο ψάξιμο ανακάλυψα ότι υπάρχουν συνταγές για Χυλοπίτες ογκρατέν με γιαούρτι, Χυλοπίτες με λαδοτύρι και μοτσαρέλα, Χυλοπίτες με χαλούμι, Χυλοπιτάκι με κιμά, Χυλοπίτες στο Φούρνο, Χυλοπίτες σπιτικές, Χυλοπίτες με χαλούμι και δυόσμο, Χυλοπιτάκι Λακωνικό με Φύκι, Σουφλέ με χυλοπίτες, Χυλοπίτες στο φούρνο µε σύγκλινο και κατίκι, Χυλοπιτάκι σπιτικό με σάλτσα κρεμμυδιών, Χυλοπίτες γιουβέτσι, Χυλοπιτάκια με γαρίδες, Χυλοπίτες με αλλιώτικο κιμά και μυζήθρα, Χυλοπίτες της φοιτήτριας, Χυλοπίτες με φέτα, Χυλοπίτες με αρνί, Χυλοπιτάκι με γάλα και μπέικον, Χυλοπίτες με μανιτάρια και πέστο βασιλικού, Χυλοπίτες με ψαρονέφρι και σάλτσα γιαουρτιού, Χυλοπίτες με μανιτάρια και γαρίδες, Χυλοπίτες με σπανάκι και Χυλοπίτες της Κολάσεως… <span> </span>Συνταγές για όποιον ενδιαφέρεται, από <a href="http://www.blogger.com/%CE%95%CE%B4%CF%8E%20http://sintagoulis.gr/">εδώ</a>.</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Εκεί που ήμουν έτοιμη να του απαγγείλω Έμιλυ Ντίκινσον (<i>άγριες νύχτες – άγριες νύχτες! / αν ήμασταν μαζί / για μας οι άγριες νύχτες / θα ‘ταν μόνο χλιδή! / ανώφελος – ο αγέρας - / σαν βρει η καρδιά λιμάνι - / πέταξε τη πυξίδα - / πέταξε και το χάρτη / λάμνοντας στην Εδέμ - / α – η θάλασσα! / ας έδενα – τη νύχτα αυτή - / σ’ εσένα</i>) έφαγα μια χυλοπίτα της κολάσεως και βρέθηκα να σπαράζω με το <i>πάω να πιάσω ουρανό</i> της Αρβανιτάκη! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Επειδή όμως είπαμε, *η λέξη από ωμέγα* (Ξ σου κλέβω την ατάκα, σου χαρίζω το ποίημα!) και άμα έχεις και προδιάθεση για κυνισμό κάτι τέτοια σε επιβεβαιώνουν, άμα το άκουσα δυο τρεις φορές ένοιωσα ότι λέει μαλακίες! Πρώτα από όλα, τι εννοεί λέγοντας <i>κι αν με δεις να φτάνω πάνω</i>; Που πάνω; Χάπια; Λεπίδα φλέβες; Ψηλό κτίριο πήδα; Και μετά, ποιος θεός να τη συγχωρέσει;! Αυτός που δεν υπάρχει;! Πολύ μελό! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Στα είκοσι μου θα είχα πέσει στα πατώματα. Στα είκοσι μου θα πίστευα ότι αν επέμενα αρκετά θα με ήθελε στο τέλος. Στα είκοσι μου θα τον ονόμαζα <i>ανεκπλήρωτο έρωτα</i>. </span></p> <span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; line-height: 17px; ">Στα τριάντα μου λέω <i>έκλαιες τζαι έθελες, βλάκα</i>! </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-8475149809404196443?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-20647237216883623452011-09-13T21:36:00.003+03:002011-09-13T21:48:08.293+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τη Παρασκευή πήγα σε μια συνέντευξη για δουλειά και έκατσα υπομονετικά, και χωρίς να γελάσω καθόλου, να ακούω τη περιγραφή της εργασίας. Ένοιωθα κάπως σαν τον <span lang="EN-US">David</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Sedaris</span><span lang="EN-US"> </span>σε εκείνο το διήγημα που κάποιος πελάτης μπερδεύει τις αγγελίες και αντί να ζητήσει σέξι οικιακό βοηθό από ένα πορνοπεριοδικό ζητά καταλάθος από την εφημερίδα τον <span lang="EN-US">David</span>, που είναι απλός οικιακός βοηθός και περνά όλη τη μέρα να τον κυνηγά για σεξ! Ευτυχώς δεν με κυνήγησε κανένας για σεξ και έφυγα από τον χώρο της συνέντευξης γελώντας. Μετά θύμωσα γιατί πήγε χαμένο όλο μου το πρωινό, το ντύσιμο και το βάψιμο αλλά άντε! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Οι <span lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span>φίλοι μου με θεωρούν θεά. Κάποιοι <span lang="EN-US">gay</span><span lang="EN-US"> </span>φίλοι τους με κοιτάζουν με το ίδιο ύφος που θα κοίταζαν μια κατσαρίδα που μόλις ψέκασαν με κατσαριδοκτόνο, την πάτησαν με το παπούτσι τους και την πέταξαν στη τουαλέτα τραβώντας το καζανάκι. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαι το στυλ τους, μου περισσεύουν όργανα, μου λείπουν όργανα, αλλά και πάλι δεν είναι το καλύτερο για την αυτοπεποίθηση μου! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όπως και να έχει, πρώτη φορά στη ζωή μου νοιώθω άνετα με την εμφάνιση μου, όχι επειδή ομόρφυνα ξαφνικά αλλά μάλλον επειδή… </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >…θα έγραφα τη λέξη που ξεκινά από ωμέγα αλλά τη σιχαίνομαι! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ο <span lang="EN-US">Maurice</span><span lang="EN-US"> </span>με τρέλανε: στείλε του <span lang="EN-US">request</span><span lang="EN-US"> </span>και στείλε του <span lang="EN-US">request</span>… εγώ πάλι μπαίνω συνέχεια στο προφίλ του και το υπνωτίζω για να μου στείλει εκείνος <span lang="EN-US">request</span>! Θυμήθηκα κάτι σοκολατάκια <span lang="EN-US">baci</span><span lang="EN-US"> </span>που είχαν μέσα κάτι ηλίθια ρητά και ένα από αυτά τα χαρτάκια έγραφε κάτι που μου άρεσε: «<i>η αναμονή της απόλαυσης είναι και αυτή απόλαυση</i>». Αναρωτιέμαι τώρα, η αναμονή της χυλόπιτας τι ακριβώς είναι;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ναι, ναι, ναι δεν είναι σίγουρο ότι θα φάω χυλόπιτα, μπλα μπλα μπλα… α, μόλις θυμήθηκα πού είδα για πρώτη φορά χυλόπιτες! Στην Αράχοβα, τις πουλούσαν σε σακούλια όπως τα παξιμάδια και μου έκαναν μεγάλη εντύπωση! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όταν σπούδαζα, μια φορά είχα πάει στη σχολή με μια ξαδέλφη που είχε έρθει για επίσκεψη και η οποία ήταν πάρα πολύ όμορφη και το ήξερε, έτσι συμπεριφερόταν ανάλογα. Στο λεωφορείο συναντήσαμε δύο έλληνες συμφοιτητές μου με τους οποίους έκανα λίγη παρέα αλλά ποτέ εκτός σχολής. Αυτοί με το που την βλέπουν αυτή λυσσάξανε να βγούμε το βράδυ, ζητήσανε το τηλέφωνο μου, μου έδωσαν τα δικά τους, μου τηλεφωνήσανε μετά από λίγες ώρες στο σπίτι, κανονίσαμε να πάμε όλοι μαζί για καφέ, καθόμαστε, αρχίζουν οι τύποι να τη φλερτάρουν και άρχισε και η ξαδέλφη να μιλάει. Και να λέει τα πιο απίστευτα ρατσιστικά σχόλια για τους έλληνες! Εγώ σε καμία περίπτωση δεν συμφωνούσα μαζί της αλλά έγειρα στη καρέκλα μου και καταδιασκέδαζα με το ύφος τους, ήταν έτοιμοι να πάθουν συγκοπή. Λυσσάξανε να βγουν με την ωραία; Ας τη φάνε στα μούτρα τώρα! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το πιο πάνω δείχνει κακία ή ανασφάλεια; Πάντως οι τύποι δεν μου ξαναμιλήσανε ποτέ, μάλλον επειδή θεώρησαν ότι είχα τις ίδιες απόψεις. Ας με ρωτούσαν να μάθουν!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ένα από τα <i>λίγα</i> ελαττώματα μου είναι που δεν με ενδιαφέρει καθόλου η γνώμη των ανθρώπων που δεν με ενδιαφέρουν. Ναι, είναι πολύ σημαντική για μένα η γνώμη των φίλων μου. Και των ανθρώπων που για διάφορους λόγους μπορεί να εκτιμώ. Για όλους τους άλλους δεν δίνω δεκάρα! </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2064723721688362345?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-37287582578592723922011-09-05T12:54:00.002+03:002011-09-05T13:01:56.181+03:00<p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >Έλα, δεν αντέχω έξω να μαι πάλι</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, δε περνάω καλά με φίλους βράδυ</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(κι εμείς ερωτευτήκαμε αλλά δεν τρελαθήκαμε τους φίλους δεν τους καίμε χρυσή μου!)</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(τώρα που ησύχασε η κκελέ σου αποφάσισες ότι δεν σε κούραζε;!)</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, και μισώ την τόση ελευθερία</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(σκλαβιά ή θάνατος σας μαθαίνανε εσάς στο σχολείο;!)</span></div> <div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" > <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(κοίταξε, αν έχεις κατάθλιψη μπορώ να σου γράψω χάπια…)</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, δε μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(μαλακία σου! Ξέρεις τι τεκνά κυκλοφορούν; Τι πειράζει που είναι <span lang="EN-US">gay</span>?)</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(εδώ θα συμφωνήσω, κομμένος ο χυμός σταφύλι…)</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(αν ζεις μόνο και μόνο για έναν άντρα τότε πήγαινε αυτοκτόνα να βγεις από τη μιζέρια σου!)</span></div> <div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" > <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >σου είπανε οι φίλοι</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >πως με είδανε ωραία και κεφάτη</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >να χορεύω με έναν τύπο που έχω κάτι</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(πουτάνα!) </span></div> <div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" > <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >που να ξέρουν πως δεν έχεις κλείσει μάτι</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >με τα ρούχα πέφτεις μόνη στο κρεβάτι</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(πίκρα όντως!)</span></div> <div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" > <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(αυτό το <span lang="EN-US">Photoshop</span><span lang="EN-US"> </span>έχει φάει πολύ κόσμο)</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >μου είπαν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >να χορεύεις με έναν τύπο που έχεις κάτι</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(και στο ξαναλέω: πουτάνα!)</span></div> <div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" > <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >που να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτι</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >με τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεβάτι</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >μου παν οι φίλοι, μου παν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(οκ αχταρμάς!) </span></div> <div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" > <br /></span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(απόψε που ‘χει ολόκληρο φεγγάρι στην αγκαλιά του ποιος να σε χει πάρει όπως έλεγε και ο Ρακιντζής στα παιδικά μας χρόνια…)</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(καρδιοχειρουργός είναι;)</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(την εθνική ομάδα πόλο; Την εθνική ομάδα μπάσκετ; Τους φαντάρους από το διπλανό στρατόπεδο;) </span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >έλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως</span></div><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span" >(έλα, πιες αυτό το κοκτέιλ υπνωτικών…) </span></div><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-3728758257859272392?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-89312637163856010552011-09-01T00:42:00.002+03:002011-09-01T00:48:48.043+03:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/qUquP0udc58?fs=1" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div> <br /></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Τα άσπρα μέρη κάτω από το μαγιό είναι μια αηδία αλλά τελοσπάντων... αν καταφέρω και τον πάγο του τον λιώσω θα γεμίσουν όλα φως...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-8931263716385601055?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-12770585793141792762011-08-26T23:25:00.002+03:002011-08-26T23:30:11.334+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Το τελευταίο μου καλοκαίρι στην Αθήνα δούλευα σε μια μεγάλη εταιρεία με φύλακες απέξω, διπλές πόρτες ασφαλείας, συστήματα ελέγχου απ’ αυτά που έχουν στα αεροδρόμια, κάμερες παντού, κάρτες και κωδικούς για να μπεις σε κάθε αίθουσα, υπογραφές στο μπες και στο βγες και γενικά αρκετά κλειστοφοβικά και με αρκετούς περιορισμούς καθώς δεν μπορούσες να βγεις έξω εκτός της προκαθορισμένης ώρας εκτός και αν ζητούσες ειδική άδεια με υπογραφές από προϊσταμένους κλπ. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Επίσης εκείνο το καλοκαίρι ήμουν τρελά ερωτευμένη με τον ΨΞΠΣΠΕΥΠΚΚΑΦ ο οποίος μπουχτισμένος μετά από τέσσερα χρόνια που προσπαθούσε να με προσεγγίσει κι εγώ δεν ήξερα τι μου γινόταν αποφάσισε όχι και τόσο ξαφνικά να με αγνοεί και να με αποφεύγει οδηγώντας με στη μαύρη απελπισία. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Ένα πρωί λοιπόν, στο λεωφορείο για τη δουλειά κοίταζα αφηρημένα έξω από το παράθυρο και βλέπω στη στάση του λεωφορείου για αεροδρόμιο τον λεγάμενο με τη βαλιτσούλα του έτοιμο προφανώς για Κύπρο! Αμάν λέω, δε γίνεται να σηκωθεί να φύγει, πρέπει να μιλήσουμε, ούτε ένα τηλέφωνο δεν πήρε να μου πει ότι φεύγει, πρέπει να τον προλάβω να του πω τι νοιώθω γι’ αυτόν, τουλάχιστον θα ξέρω αν με θέλει ακόμα ή όχι.</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Δίσταζα όμως. Πως θα αντιδράσει; Αν με κοροϊδέψει; Αν θυμώσει; Αν με πληγώσει; Και τι θα του πω; Ότι τον αγαπώ; Αφού δεν τον αγαπώ, πότε πρόλαβα να τον αγαπήσω;! Πρέπει να κόψω τες ηλίθιες ταινίες! Να του πω να μείνει; Αφού πάει αεροδρόμιο, φεύγει. Σιγά μη μείνει για μένα! Πότε επιστρέφει άραγε;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Έφτασα στη στάση μου, η είσοδος της εταιρείας ήταν απέναντι κι εγώ ακόμα δεν ήξερα τι να κάνω, να πάω στη δουλειά ή στο αεροδρόμιο; Πάω στη κεντρική πύλη και σημειώνει ο πρώτος φύλακας ότι μπήκα. Προχωρώ μέσα και φτάνω στον δεύτερο που με καλημερίζει, υπογράφει ότι μπήκα, προχωρώ προς τα μέσα και λίγο πριν φτάσω στη διπλή πόρτα ασφαλείας με τις κάμερες κάνω μεταβολή και αρχίζω να τρέχω προς την έξοδο.</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Ευτυχώς ήταν πριν την 9/11 αλλιώς δεν μπορεί, θα με πυροβολούσαν!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Έφτασα στη στάση, εκείνη την ώρα περνούσε το λεωφορείο για το αεροδρόμιο και μπήκα μέσα λαχανιασμένη. Σκάναρα τους επιβάτες για το παλικάρι, πουθενά. Εντάξει λέω θα είναι πιο μπροστά, θα τον προλάβω στο αεροδρόμιο. Φτάνοντας στις αναχωρήσεις κοίταξα στον πίνακα όλες τις πτήσεις για Λάρνακα και ξεκίνησα να ελέγχω τα <span lang="EN-US">check</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">points</span>. Ευτυχώς τον πέτυχα αμέσως, με κοίταζε με ανοικτό το στόμα που πλησίαζα κι εγώ του έριξα ένα τεράστιο χαμόγελο. Τότε πρόσεξα ότι μαζί του ήταν και δύο φίλοι του και όλο μου το θάρρος εξαφανίστηκε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Άρχισα να του λέω ότι ήμουν στο αεροδρόμιο επειδή έφευγε ένας ξάδελφος μου και διάφορες άλλες μαλακίες ενώ αυτός με κοίταζε ακόμα με ανοικτό το στόμα. Όταν θα προχωρούσαν προς την έξοδο τον χαιρέτησα με ένα ύφος «άντε γεια στα τσακίδια» το οποίο ήταν άμυνα αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω και να το σταματήσω εκείνη τη στιγμή και εκείνος κοντοστάθηκε και με κοίταζε με ανοικτό ακόμα το στόμα αλλά δεν του είπα τίποτα και δεν μου είπε ούτε εκείνος τίποτα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Βγήκα έξω, μπήκα κλαίγοντας στο πρώτο λεωφορείο που βρήκα μπροστά μου το οποίο πήγαινε Πειραιά και κατέληξα στο λιμάνι. Χάζεψα λίγο τα καράβια, πήρα το τρένο για Αθήνα, κατέβηκα σε ένα σουπερμάρκετ κοντά στο σπίτι μου, πήρα ένα πακέτο έτοιμα φύλλα κρέπας, ένα κουτί νουτέλα το μεγάλο, ένα σακούλι φουντούκια και πεντέξι <span lang="EN-US">Smirnoff</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">ice</span><span lang="EN-US"> </span>και πήγα σπίτι όπου με περίμενε καθισμένος στα σκαλιά της εισόδου ο ΨΞΠΣΠΕΥΠΚΚΑΦ. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Ναι, καλά! …και πήγα σπίτι από όπου ξεμύτισα δύο μέρες αργότερα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Τα χρόνια περάσανε, στα αισθηματικά εξακολουθώ να είμαι το ίδιο ηλίθια, αυτό είναι το πιο παλαβό πράμα που έχω κάνει ποτέ για έναν άντρα και αυτός ούτε καν το ξέρει! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Αν θέλετε πείτε κι εσείς τα δικά σας! </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1277058579314179276?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-4098866181828340312011-08-24T03:21:00.001+03:002011-08-24T03:24:24.451+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αργώ να ξυπνήσω το πρωί και βρικολακιάζω το βράδυ. Χρειάζομαι ένα πρόγραμμα. Πρέπει να βρω δουλειά. Χρειάζομαι λεφτά. Τρόποι για να βρω άμεσα λεφτά:</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Να ληστέψω μια τράπεζα. <br />Το πρόβλημα: Το υποκατάστημα της γειτονιάς μου έχει διπλή πόρτα ασφαλείας. Πατάς ένα κουμπί, μπαίνεις σε ένα γυάλινο κουτί, περιμένεις να κλείσει η πόρτα, πατάς ένα άλλο κουμπί για να ανοίξει η απέναντι πόρτα και μόνο τότε μπορείς να μπεις στο κτήριο. Όπως καταλαβαίνετε μπορώ να μπω αλλά δεν θα με αφήσουν να βγω! Άσε που με πιάνει κλειστοφοβία όποτε πρέπει να πάω, τη τελευταία φορά μας ανακοίνωσαν ότι από στιγμή σε στιγμή θα κοπεί το ρεύμα και φοβόμουν να φύγω μπας και κλειστώ μέσα σε εκείνο το κωλόκουτο έτσι περίμενα αναγκαστικά πίσω από άλλα εικοσιπέντε άτομα ουρά στο ταμείο που χαράς την διάθεση τους να κάθονται να περιμένουν ενώ ήξεραν ότι θα κοπεί το ρεύμα!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Να παίξω λόττο ή τζόκερ. <br />Το πρόβλημα: Δεν θα κερδίσω ποτέ. Και μη μου πείτε ότι αν δεν παίζεις σίγουρα δεν θα κερδίσεις ενώ άμα παίζεις που ξέρεις. Όσες φορές έτυχε να παίξω περίμενα ειλικρινά ότι είχα πιθανότητες να κερδίσω, ονειρευόμουν το διαμέρισμα που θα αγόραζα, τα λεφτά που θα έδινα στους δικούς μου να αγοράσουν ότι ήθελαν, τα ταξίδια που θα έκανα και την επίπλωση του διαμερίσματος μου και αν έπιανα το εξάρι θα αγόραζα και ένα διαμέρισμα στην Αθήνα να βρίσκεται. Καταλαβαίνετε <span> </span>ότι η απογοήτευση ήταν πολύ μεγάλη για τις αντοχές μου όταν δεν κέρδιζα έτσι καλύτερα να μη παίζω καθόλου (διακρίνω μια παρόμοια αντιμετώπιση στον αισθηματικό τομέα αλλά αυτό είναι για άλλο ποστ!).</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Να βγω στους δρόμους με μια κιθάρα. <br />Το πρόβλημα: Δεν ξέρω να παίζω κιθάρα! Επίσης δεν ξέρω να ζωγραφίζω, να περπατάω σε ξυλοπόδαρα ή να μένω ακίνητη αρκετή ώρα βαμμένη πολύχρωμη για να είναι αρκετά εντυπωσιακό και να βγάζω χρήματα. Και αν υποθέσουμε ότι ήξερα να κάνω κάτι από τα πιο πάνω, σε ποια πλατεία της πόλης θα μπορούσα να στηθώ και να περνάει κόσμος να με βλέπει, να με ακούει ή να μου ποζάρει και να αφήνει λεφτά;</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Συμπέρασμα: χέσε μέσα!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-409886618182834031?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-23552008195517226482011-08-18T16:20:00.002+03:002011-08-18T16:24:23.248+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i>Εκείνες</i> τις μέρες του μήνα βρίσκω μια καλή ευκαιρία να περάσω λίγο χρόνο με τον εαυτό μου, να μείνω μια ολόκληρη μέρα στο κρεβάτι, να κλαψουρίσω, να χαζέψω το ταβάνι, να διαβάσω χαζά περιοδικά και να δω ηλίθιες ταινίες. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Συνήθως αγοράζω το Cosmopolitan και κάθε φορά αναρωτιέμαι κατά πόσον οι ερωτικές ιστορίες που βάζει είναι το ίδιο αξιόπιστες με τα άρθρα που μας προτρέπουν να μη χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις μας αλλά να προτιμούμε το μετρό. Ένας προσεκτικός έλεγχος στο copy / paste δεν θα έβλαπτε! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τον περασμένο μήνα αποφάσισα ότι δεν ήθελα να διαβάσω τον λόγο που μια κοπέλα <i>«έπρεπε να έχει συνέχεια οργασμό αλλιώς θα κατέληγε στο νοσοκομείο»</i> έτσι αγόρασα το Όμικρον. Η πικρή αλήθεια είναι ότι το Cosmopolitan to διαβάζω σε δύο ώρες άρα το ζητούμενο γίνετε, περνά η ώρα αλλά με το Όμικρον τα πράγματα είναι χειρότερα γιατί το πετάω σε μισή ώρα. Δεν διαβάζω ποτέ τις συνεντεύξεις τύπου «ΣΙΣΣΥ ΧΡΗΣΤΙ∆ΟΥ Ο γιος της, η ανατροφή του, η ιδανική σχέση με τον σύζυγό της, Θοδωρή Μαραντίνη και η ευτυχισμένη καθημερινότητά της» ενώ και τις 345 σελίδες ακριβής και γελοίας μόδας τις περνώ στο fast forward. Τι μένει να διαβάσω; Τίποτα! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Για να με βοηθήσει να μη το ξαναγοράσω το συγκεκριμένο περιοδικό τον προηγούμενο μήνα είχε δύο θέματα που με εξαγρίωσαν. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το πρώτο είχε τίτλο «ΣΧΕΣΕΙΣ Πώς διαλέγουν οι άντρες τις γυναίκες; Και ποιες είναι τα κατάλληλα θηλυκά για σχέση;» Παραβλέπουμε την εντελώς animal planet διατύπωση, άσε που ήξερα ότι σίγουρα δεν είμαι μέσα στο target group του περιοδικού για να μου αρέσουν οι άντρες που πιστεύει το περιοδικό ότι θα ήθελα να με θεωρούν κατάλληλο θηλυκό. Το πρόβλημα τώρα που το ξανασκέφτομαι ήταν ότι είχα ανεξήγητα μεγάλες προσδοκίες, παρά τον ηλίθιο τίτλο, για τη ποιότητα του άρθρου το οποίο ούτε καν θυμάμαι για να αναφέρω τι έλεγε! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το άλλο θέμα είχε τίτλο «RUSSIANISTAS Τρεις Ρωσίδες μας ξεναγούν στη νέα τους πατρίδα τη Λεμεσό και εξηγούν τους λόγους που λατρεύουν αυτή την πόλη.» Σαν λεμεσιανή εκ μητρογονίας πρόσφυγας που δεν μου ανήκει ούτε το σπίτι της μάνας μου επειδή είναι χτισμένο σε τουρκοκυπριακή γη, όσο να ‘ναι θυμώνω με τις ευκαιρίες που δίνονται στους ρώσους να νοιώθουν σαν στο σπίτι τους ενώ εγώ δεν έχω καν τη δυνατότητα να αγοράσω μια γκαρσονιέρα. Ρατσισμός, λαϊκισμός ή απλά πίκρισσα, έτσι νοιώθω! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Βλέποντας το εξώφυλλο του νέου τεύχους με τη Βάνα Μαρία Μπαρμπασολωμού σε άλλη μία ημίγυμνη πόζα αυτό το μήνα αποφάσισα να το ρίξω μόνο στις ηλίθιες ταινίες! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στη πρώτη, η πρωταγωνίστρια που ήταν ένα ανέραστο <span lang="EN-US">control</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">freak</span><span lang="EN-US"> </span>αγγούρι, μόλις ακολούθησε τις συμβουλές του συναδέλφου της και έγινε ξέκωλο βρήκε τον ιδανικό για τα γούστα της άντρα που είχε δέκα στα δέκα τα κριτήρια της και ο οποίος εκεί που την έφτυνε έκανε στροφή 180 μοιρών μόλις τον αποκάλεσε Βαγγέλη αντί Αχιλλέα. Με προβλημάτισε αυτό γιατί εμένα κανένας δεν μου δίνει την ευκαιρία ούτε καν να τον φτύσω αλλά τελοσπάντων, δεν είναι για πολλές σκέψεις αυτές οι ταινίες. Φυσικά το αγγούρι στο τέλος επέλεξε τον βλάχο συνάδελφο επειδή έπινε όπως και αυτή νερό της βρύσης αντί εμφιαλωμένο, <i>αφού είναι το ίδιο</i>. Αχ ήταν πολύ συγκινητικός ο τρόπος που τον κοίταξε την ώρα που παράγγελνε τα νερά, ούρλιαζε το βλέμμα της «είσαι ο άντρας της ζωής μου και θέλω να προσποιηθώ οργασμό μαζί σου μέχρι το πρωί!!!» </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στη δεύτερη ταινία η οποία ήταν χειρότερη από τη πρώτη, πάω πάσο. Ο γαμπρός ήταν χάλια ενώ ο βλάχος ήταν αρκετά <span lang="EN-US">sexy</span><span lang="EN-US"> </span>άρα με τη πρόταση γάμου μετά από δύο ημερών γνωριμία και τον μήνα του μέλιτος στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα τους δίνω περίπου τρεις μήνες μέχρι το διαζύγιο! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Έχουν πλάκα οι ηλίθιες ταινίες! Και είναι και μακριά από τη «κυπριακή πραγματικότητα», πράγμα σωτήριο για τα νεύρα μου! </span></p> <span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; font-size: 15px; line-height: 17px; "><a href="http://www.youtube.com/watch?v=4xEGx0Yf5O8">Τραγουδάκι</a> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2355200819551722648?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-28592816665032107832011-08-09T14:03:00.001+03:002011-08-09T14:09:57.881+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Γελάσαμε! Διακοπές από τι αφού και τη περασμένη βδομάδα καθόμουν και τη περασμένη της περασμένης βδομάδας καθόμουν και λοιπά και λοιπά και λοιπά! Όμως με επηρέασε αυτό το αίσθημα διακοπών και η χαρά όσων κάνουν διακοπές παρόλο που κανένας από τη παρέα μου δεν θα πάει πουθενά. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ή μάλλον, θα πάμε όλοι μαζί στην ωραία Λεμεσό. Σκόπευα να γεμίσω αυτό το ποστ με φωτογραφίες της πόλης αλλά ψάχνοντας ανακάλυψα πως δεν με ενδιαφέρουν ούτε τα παραλιακά πανάκριβα ξενοδοχεία ούτε τα μοδάτα καφέ ούτε οι μακέτες του δήμου για το πώς θα είναι η Λεμεσός σε λίγα χρόνια. Που θα είναι πολύ όμορφη δεν το συζητώ, και δεν εννοώ ούτε τους πύργους ούτε τη μαρίνα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτές τις μέρες ξεδώσαμε με το φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Δεν τα είδα όλα αλλά ως τώρα το μοναδικό που μου άρεσε πολύ και με συγκίνησε ήταν το <i><a href="http://www.filmfestival.com.cy/index.php/film-list/74-waste-land.html">Waste Land</a></i> από το οποίο βγήκα βουρκωμένη. Μου έκανε εντύπωση που ο φωτογράφος στην αρχή πίστευε ότι οι άνθρωποι που δουλεύουν στα σκουπίδια θα ήταν κατά κάποιο τρόπο και οι ίδιοι… ναι, <i>σκουπίδια</i> είπε. Δείτε το και τα ξαναλέμε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το πιο πολυσυζητημένο, στη παρέα μου τουλάχιστον, ήταν το <i><a href="http://www.filmfestival.com.cy/index.php/film-list/71-exit-through-the-gift-shop.html">Exit Through the Gift Shop</a></i> και το συναίσθημα μας κατά τη διάρκεια και μετά το τέλος της προβολής ήταν θυμός. Δηλαδή στο <i>τι είναι τέχνη</i> κάποιος λέει πως “<i>οτιδήποτε είναι τέχνη, φτάνει να του βάλεις μια κορνίζα και τιμή</i>”. Τις περισσότερες φορές η λέξη <i>τιμή</i> είναι το κλειδί για τις μαλακίες που βλέπουμε! Μου αρέσει το <span lang="EN-US">graffiti</span><span lang="EN-US"> </span>και ο <span lang="EN-US">Banksy</span> αλλά το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ δεν ήταν για τον <span lang="EN-US">Banksy</span> αλλά για έναν ηλίθιο που είχε το αξιοπρόσεκτο ταλέντο να κάνει πολλούς ηλίθιους να αγοράσουν τα «έργα» του. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάντα ήθελα να ήμουν κοινωνική, να μπορώ να κουβεντιάσω χαλαρά με αγνώστους ή με φίλους φίλων, να ανοίγω το στόμα μου και να μιλώ άμα μου αρέσει κάποιος αντί να τον κοιτάζω σαν καθυστερημένη, να ανταλλάζω απόψεις και να είμαι άνετη, και όταν γελώ να μη μοιάζει σαν να κάνω αγγαρεία από την αμηχανία. <span lang="EN-US">Working</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">on</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">it</span>… </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Προσπαθώ να βρω ψευδώνυμο για τον καλύτερο μου φίλο ώστε να τον αναφέρω στο μπλογκ αλλά το τέλειο ιδανικό υπέροχο πανέξυπνο όνομα που βρήκα φοβάμαι να του το πω… βοηθήστε με… Λοιπόν, είναι ένας <i>χαρακτήρας</i> από βιβλίο της <span lang="EN-US">Jane</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Austen</span><span lang="EN-US"> </span>ο οποίος κάνει συνέχεια κάτι που κάνει και ο φίλος<span> </span>μου. Αν σας πω αυτό το κάτι <span> </span>θα είναι πολύ εύκολο να το βρείτε γιατί εδώ που τα λέμε η <span lang="EN-US">Jane</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Austen</span><span lang="EN-US"> </span>είναι από τις πιο διάσημες σεναριογράφους του Χόλυγουντ (!) και δεν είμαι έτοιμη να φάω ξύλο ακόμα! </span></p> <span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;"><span style="line-height: 115%; ">Όχι, δεν είναι ο </span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; ">Mr</span><span style="line-height: 115%; ">. </span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; ">Darcy</span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; "> </span><span style="line-height: 115%; ">παρόλο που <i>είναι</i> ο </span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; ">Mr</span><span style="line-height: 115%; ">. </span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; ">Darcy</span><span style="line-height: 115%; "> μιας και θέλει διακαώς να με αποκαταστήσει! Α</span><span style="line-height: 115%; "> </span><span style="line-height: 115%; ">χα</span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; ">! </span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2859281666503210783?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-51338861333455001842011-08-03T00:07:00.002+03:002011-08-03T00:12:05.640+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Όταν ακούς για μια ταινία που παίζει <a href="http://www.redsky-film.com/images/Gallery/orfeas.jpg">αυτός</a> και <a href="http://www.redsky-film.com/images/Gallery/apostolos.jpg">αυτός</a> που πάει το μυαλό σου; Ε; ε; ε; </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Κι εμένα! Και έκατσα να τη δω! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ξεκινά με ειδυλλιακές βουκολικές σκηνές για να εμπεδώσουμε τη φιλία των δύο αντρών. Άργησα πολύ να καταλάβω ότι αυτό που έβλεπα ήταν φιλία, ο χαρακτήρας του Ορφέα Αυγουστίδη (στη συνέχεια θα αναφέρεται σαν «ο Ορφέας μου») ήταν ολοφάνερα ερωτευμένος με τον κολλητό του. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στη συνέχεια, όταν εμφανίζεται η Σεβίλλη εεεεεε σόρυ, η Κόρδοβα και ο Ορφέας μου παθαίνει νευρική κρίση από τη ζήλια λέω επιτέλους, θα εκδηλωθεί και θα τη διώξει τη ξανθόψειρα για να ζήσει τον έρωτα του. Εκεί άρχισα να φαντασιώνομαι αυτό που επρόκειτο να δω, δύο ολόγυμνους θεογκόμενους να μπαλαμουτιάζονται! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αυτό όμως αργούσε και μετά από ατελείωτους βαρετούς διαλόγους με φόντο κάτι χαλαμάντουρα και κάτι ακρογιαλιές αντιλαμβάνομαι ότι και ο Ορφέας μου ερωτεύτηκε τη ξανθόψειρα αλλά δεν είμαι και σίγουρη γιατί δεν είναι και πολύ εκδηλωτικός, εκεί που καθόταν και βαριόταν είπε να εκδηλώσει τον έρωτα του ψυχαναλύοντας τη με το πάθος μιας παγοκολόνας για να περάσει η ώρα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μετά από αυτό η Βαλένθια εγκαταλείπει τον Αποστόλη Τότσικα και καλά του έκανε γιατί δεν ήταν ρόλος αυτός, υποτίθεται αμόρφωτος βλάχος αλλά τα αγγλικά του ήταν της Οξφόρδης και τελοσπάντων πως τον κάνανε έτσι, αφού αυτός στη πραγματικότητα είναι κούκλος! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Σπιτώνεται που λέτε η Μάλαγα σε ξενοδοχείο με τον Ορφέα μου κι εκεί που αναθάρρεψα ότι θα τον δω να κάνει σεξ έστω και με τη ξανθόψειρα, τι να κάνουμε, λάθος καριέρα κάνω, μας κάνει cut στον Αποστόλη στο κουτούκι που τα πίνει να δέρνεται με κάτι άσχετους μόνο και μόνο για να τον ρωτήσει ανήσυχη η Μπιλμπάο όταν τον δει τυχαία τι έπαθε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τότε ο Ορφέας μου σαν πιο μορφωμένος και διαλλακτικός προτείνει στον Αποστόλη να τη μοιράζονται την Ανδαλουσία κι εγώ χαίρομαι που θα τους δω και τους δυο γυμνούς στο κρεβάτι αλλά αυτός ο κομπλεξικός θέλει αποκλειστικότητες και τον παρατά και φεύγει. Μετά από αυτό, η Εστρεμαδούρα τσαντισμένη για ένα λόγο που δεν κατάλαβα αφού μου φαίνεται παράλογο και ηλίθιο να μη θέλει να κάνει τρίο με αυτούς τους δύο, λέει στον Ορφέα μου ότι θα τον εγκαταλείψει και θα γυρίσει στη πατρίδα της. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τότε ο Ορφέας μου την αγκαλιάζει και πέφτει μπροστά της στα γόνατα. Βλέπουμε μόνο το πρόσωπο της να παίρνει μια ευχάριστη έκφραση και σκέφτομαι «μπράβο Ορφέα μου, ξέρεις πώς να ικανοποιείς μια γυναίκα» αλλά αυτός ο ηλίθιος κλαίει. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Cut και πάλι στον Αποστόλη που πίνει και μεθά ενώ γύρω ο αέρας έχει πάρει και έχει σηκώσει κυριολεκτικά τα πάντα. Τότε εμφανίζεται ο Ορφέας μου και λέει «ήρθα, με εγκατέλειψε η Μούρθια» και αγκαλιάζονται αλλά πριν προλάβω να ελπίσω ότι θα αρχίσουν να ξεντύνονται άρχισαν να δέρνονται, ο Αποστόλης ξεκίνησε πρώτος επειδή είναι πίκρης και βλάχος και δεν ξεπέρασε τη Χώρα των Βάσκων και ο Ορφέας μου έφαγε το ξύλο της ζωής του αλλά ξαφνικά προσέξαμε όλοι μαζί, κι εγώ και ο Ορφέας μου και ο Αποστόλης ένα γαλάζιο ψάρι να μας κοιτάζει και να χοροπηδά! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Zoom</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">out</span><span lang="EN-US"> </span>στη παραλία για να δούμε ότι βρέχει ψάρια! Ναι, το είδαμε και στο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Magnolia</span><span lang="EN-US"> </span>που έβρεχε βατράχια, σιγά μην άφηνα χαμένη την ευκαιρία να κάνω την έξυπνη, παρακάτω;! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τέλος. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-5133886133345500184?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-42706544954355337292011-07-24T23:17:00.000+03:002011-07-24T23:19:22.802+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Καλοκαίρι, ζέστη, *εκείνες* οι μέρες του μήνα χωρίς κλιματιστικό, με ενοχές για την ώρα που είναι αναμμένο το κλιματιστικό, γαϊδουρινή υπομονή με τη φασαρία από τον δρόμο εφόσον τη βγάζω στη βεράντα και η υπομονή δεν είναι το δυνατό μου σημείο, δεκατρείς άνθρωποι σκοτωθήκαν για τες μαλακίες της Καρέκλας και ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω, σκέφτεται κανένας τους τραυματίες άραγε, έφαγα ένα ολόκληρο μικρό οικογενειακό παγωτό όνειρο, γεύσεις χαλεπιανό, πικρή σοκολάτα και <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">chocolate</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">chips</span>, τα πόδια από δύο κοτόπουλα (οκ αυτό ακούγεται πολύ <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">creepy</span>), μακαρόνια με αναρή, σκεφτόμουν να πάω να αγοράσω ακόμα ένα παγωτό αλλά ευτυχώς τελευταία στιγμή ανακάλυψα ένα <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">brownie</span><span lang="EN-US"> </span>στο ψυγείο που δεν ξέρω από πού και πότε βρέθηκε εκεί αλλά το έφαγα εδώ και δύο ώρες και δεν έπαθα τίποτα άρα ήταν εντάξει, ναι κάνω δίαιτα ακόμα και τα αποτελέσματα είναι πολύ καλά αλλά με τέτοιες συνθήκες καλύτερα να φάω αλλιώς θα σαλτάρω, α ρε <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Amy</span>, από χτες αυτό λέω α ρε <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Amy</span> μπήκα στη <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">lifo</span><span lang="EN-US"> </span>αργά χτες και το έμαθα, α ρε <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Amy</span>, πριν έβλεπα σε <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">dvd</span><span lang="EN-US"> </span>για τρίτη φορά το Diarios de motocicleta και ερωτεύτηκα σφόδρα τον Gael García Bernal για άλλη μια φορά, τώρα θα ήμουν στη συναυλία του Γιάννη Αγγελάκα αν δεν ακυρωνόταν λόγω της κατάστασης με το ρεύμα και έχουμε και την ΑΗΚ να μας δίνει συμβουλές εξοικονόμησης ενέργειας που, μαντέψτε, τις ξέραμε και από πριν, δεν είμαστε τόσο μαλάκες να σας χαρίζουμε λεφτά, θέλω να πάω να αμοληθώ στα καταστήματα αλλά δεν έχω καθόλου λεφτά, χάθηκα λίγο αυτές τις μέρες αλλά με έπιασαν τα «μέσα» μου. </span></p> <span class="Apple-style-span" style="font-size: 15px; line-height: 17px; "><span class="Apple-style-span" ><a href="http://www.youtube.com/watch?v=v7r6VoXpQe0&amp;feature=related">Τραγουδάκι</a></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-4270654495435533729?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-18953852956173261742011-07-18T15:17:00.002+03:002011-07-18T15:24:43.466+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τη Δευτέρα ξύπνησα αγχωμένη με ένα περίεργο συναίσθημα ότι έγινε σεισμός. Αργότερα βρέθηκα στο αυτοκίνητο με κατεύθυνση το Ακρωτήρι και σε εκείνο το σημείο του δρόμου με τα δέντρα που σε κάνουν να νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε βιβλίο της <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Jane</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Austen</span><span lang="EN-US"> </span>και σε λίγο πρόκειται να εμφανιστεί το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Pemberley</span>, είδα μια μαύρη γυαλιστερή κορδέλα να ανεμίζει στη μέση του δρόμου. Την απέφυγα τελευταία στιγμή και συνειδητοποίησα ότι ήταν ένα τεράστιο μαύρο φίδι. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τη Τρίτη καθόμουν όλη μέρα σπίτι και έχασκα. Αργότερα το βράδυ πήγα βόλτα στον παραλιακό όπου είδα μια διαδήλωση, τη μοναδική διαδήλωση που είδα ποτέ στη Κύπρο… Ένας γνωστός έκανε κοινωνιολογική μελέτη του γεγονότος και τον άκουγα βαριεστημένα κουνώντας μηχανικά το κεφάλι.<span style="mso-spacerun:yes"> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τη Τετάρτη καθάρισα την αποθήκη. Έβαλα στην άκρη παλιές φωτογραφίες και τις ξανάδα μετά από πολλά χρόνια. Μελαγχόλησα γιατί συνειδητοποίησα ότι ήμουν πάντα μόνη μου, ειδικά όταν ήμουν ανάμεσα σε πολύ κόσμο και μεγάλες παρέες. Τότε το έβλεπα σαν δικό μου φταίξιμο, τώρα το βλέπω αλλιώς. Το βράδυ στο σπίτι δεν είχαμε ρεύμα και καθόμουν στη βεράντα ακούγοντας ραδιόφωνο από το κινητό. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τη Πέμπτη καθόμουν όλη μέρα σπίτι και έχασκα. Έκανε ζέστη και θύμωσα. Σκεφτόμουν πόσο γελοίο είναι για μια χώρα που έχει 360 μέρες τον χρόνο ηλιοφάνεια να εξαρτάτε τόσο πολύ από μια εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας. Μετά σκέφτηκα ότι δεν έχουμε υπόθεση σαν χώρα γενικά, η ηλιακή ενέργεια μας μάρανε. <span style="mso-spacerun:yes"> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τη Παρασκευή το πρωί καθάρισα το σπίτι και το μεσημέρι πήγα για φαγητό. Το βράδυ αποφάσισα να λιώσω στη τηλεόραση και έκατσα να δω το <i>Παρά πέντε</i>. Μετά πέτυχα στο ΡΙΚ1 ένα μαγνητοσκοπημένο θεατρικό, το <i style="mso-bidi-font-style:normal">Μανόλη</i> του Γιώργου Νεοφύτου με τη Δέσποινα Μπεμπεδέλη και ένα γάτο. Μιλούσε για το πραξικόπημα και κατάφερε να με κλαμουρίσει. Ήθελα να τηλεφωνήσω στο ΡΙΚ να τους συγχαρώ για την επιλογή τους αλλά συγκρατήθηκα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το Σάββατο το πρωί πήγα θάλασσα όπου κάηκα, ήπια κάμποσο θαλασσινό νερό, γέλασα πολύ σαν το χαζό και ερωτεύτηκα, κλασικά κάποιον που δεν γνωρίζει την ύπαρξη μου. Το βράδυ είδα το τελευταίο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Harry</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Potter</span>. Η κοπέλα στο ταμείο μας είπε να φυλάξουμε τα εισιτήρια μας για να μπορέσουμε να δούμε τη ταινία κάποια άλλη στιγμή αν κοπεί το ρεύμα. Όλα τα κλειστοφοβικά μας σύνδρομα ήρθαν στη φόρα αλλά τελικά το είδαμε χωρίς διακοπές. Η ταινία ήταν τέλεια εκτός από το τέλος! Άκου 19 χρόνια αργότερα μεσοαστοί μάγοι με κοιλιά! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τη Κυριακή οικογένεια, εφημερίδες, περιοδικά, φαγητό, παγωτά και το απόγευμα θάλασσα. Συννεφιά, δροσιά και πλατσουρίσματα. Το βράδυ είδα στο ΡΙΚ1 τον Αρχιεπίσκοπο να μιλά πιο ήρεμα από ποτέ. Φαντάστηκα ότι με το ζόρι κρατούσε τον εαυτό του να μη πανηγυρίσει για το απρόσμενο δώρο. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Δευτέρα. </span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><a href="http://www.youtube.com/watch?v=UcvkRZJCMaY">...</a></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1895385295617326174?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-39196951272262583102011-07-13T20:39:00.002+03:002011-07-13T20:42:08.580+03:00<iframe width="425" height="344" src="http://www.youtube.com/embed/SR0NNl4I7NA?fs=1" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-3919695127226258310?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-40297831182847513582011-07-11T00:54:00.002+03:002011-07-11T01:00:37.120+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πέρασα όλη τη μέρα χτες να βλέπω βίντεο στο <span lang="EN-US">youtube</span><span lang="EN-US"> </span>από τη συναυλία του <span lang="EN-US">Roger</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Waters</span><span lang="EN-US"> </span>στη Αθήνα. Ναι, εκείνη τη συναυλία σε εκείνη τη πόλη που απαγορευόταν η είσοδος σε κινητά και κάμερες στο χώρο του σταδίου. Χαλόου, εν για την Ελλάδα που μιλούμε, φυσικά και θα είχε κινητά στο στάδιο, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=oGugCi370a0">έλεος</a>! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τελοσπάντων, όταν έπεσα να κοιμηθώ το βράδυ ήμουν σίγουρη ότι θα δω τη συναυλία στον ύπνο μου, αφού κατάφερα να κοιμηθώ μόνο όταν άρχισα να φαντασιώνομαι ότι τη Τρίτη το πρωί κλέβω τη πιστωτική της μάνας μου, πάω αεροδρόμιο, φτάνω Αθήνα, μπαίνω στο μετρό, πάω ΟΑΚΑ, βλέπω τη συναυλία και επιστρέφω! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αμ δε! Είδα στον ύπνο μου ότι έπαιρνα συνέντευξη από τον Μάνο Χατζιδάκι!!! Και ενώ εγώ προσπαθούσα να πετύχω κανένα λαβράκι για τις συνεργασίες του αυτός επέμενε να μου λέει πόσο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">hot</span><span lang="EN-US"> </span>και <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">sexy</span><span lang="EN-US"> </span>είναι ο <a href="http://www.livecitizen.com/wp-content/uploads/2010/10/TonyCurtis001.jpg"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Tony</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Curtis</span></a>! Και επειδή νευρίασα που δεν συγκεντρωνόταν εκεί που ήθελα, για να τον νευριάσω του ανάφερα δήθεν τυχαία ότι ο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Tony</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Curtis</span><span lang="EN-US"> </span>πέθανε πρόσφατα. Τότε, σαν κάτι να του θύμισα, έμεινε σκεφτικός, με κοίταξε θλιμμένα και παραδέχτηκε ότι ναι, πράγματι, ο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Tony</span> πέθανε και μάλιστα αρκετά χρόνια αργότερα από τον ίδιο! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Τότε εγώ σκέφτηκα από μέσα μου «ρε γαμώτο τώρα αυτός κατάλαβε ότι πέθανε, θα εξακολουθεί να θέλει να κάνουμε τη συνέντευξη;»</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ναι… ξαναδές τον τίτλο του ποστ! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ούφφου! </span></p> <span class="Apple-style-span" ><span style="line-height: 115%; ">Ακούω τώρα το </span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; ">The</span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; "> </span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; ">Wall</span><span lang="EN-US" style="line-height: 115%; "> </span><span style="line-height: 115%; ">να μου φύγει η πίκρα! Καμιά φορά σκέφτομαι πως αν δεν πήγαινα για σπουδές στην Αθήνα θα άκουγα <a href="http://www.youtube.com/watch?v=Jp5kFP2PI3A&amp;feature=related">Θάνο Καλλίρη</a> ακόμα! </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-4029783118284751358?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-91429473416832616722011-07-06T00:27:00.002+03:002011-07-06T00:36:28.823+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Είμαι δύσκολη σαν άνθρωπος. Όταν ακούω, π.χ. ότι μια <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">celebrity</span><span lang="EN-US"> </span>παράγγειλε για το δωμάτιο της στο ξενοδοχείο σαπούνι με άρωμα άγριας ορχιδέας από τα Ιμαλάια, την καταλαβαίνω. Δεν θέλει άγρια τριαντάφυλλα από τα Ιμαλάια ούτε άγρια ορχιδέα από τις Άλπεις. Θέλει αυτό που θέλει! Αν ήμουν διάσημη θα ήμουν κολλητή φίλη με τη Ναόμι Κάμπελ, είμαι σίγουρη. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Η παρέα μου, μου δίνει συμβουλές του τύπου «όταν βγεις ραντεβού με άντρα να παραγγείλεις το πιο απλό φαγώσιμο στο μενού και να μη κάνεις ΚΑΝΕΝΑ σχόλιο γι’ αυτό, να μην αφαιρέσεις ΤΙΠΟΤΑ από μέσα και να κάνεις πέτρα τη καρδιά σου και να το φας ΟΛΟ όσο και αν σιχαίνεσαι.» </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Νομίζω ότι έχουν λάθος εντύπωση για μένα. Και το απέδειξα το περασμένο Σάββατο όταν ήπια ένα ποτό που σιχαίνομαι ενώ η πρώτη μου σκέψη (και η δεύτερη και η τρίτη και η τέταρτη και η πέμπτη) ήταν να το επιστρέψω! Τώρα αν ο τύπος με απορρίπτει γιατί δίστασα μισή ώρα να το πιω, θα έχει και αυτός τα δίκια του! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάντα πίστευα ότι αν κάποιος είναι εντάξει με τον εαυτό του δεν θα πρέπει να αλλάζει για να ευχαριστεί τους άλλους. Δεν μιλώ για τις αλλαγές που θέλει πραγματικά να κάνει και ίσως χρειάζεται κάποια ενθάρρυνση. Ούτε θεωρώ ότι είναι σωστό να είναι εντάξει με τον εαυτό του ένας αλκοολικός, ένας ναρκομανής ή ένας χαρτοπαίκτης, ειδικά αν ο τρόπος ζωής του επηρεάζει και άλλους. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αλλά αν θέλω να φάω το σάντουιτς μου χωρίς ντομάτα και μαρούλι, αν δεν μου αρέσει η μπύρα, αν δεν ντύνομαι σαν λέτσα για να είμαι και να το φωνάζω <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">underground</span>, αν βαριέμαι εύκολα, αν κατεβάζω συχνά τα μούτρα μου, αν γίνομαι σνομπ ή κακιά, αν με πληγώνει ίσως λίγο περισσότερο από όσο θα έπρεπε η αδιαφορία των άλλων, αυτό δεν με κάνει ιδιότροπη ή παράξενη. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μάλλον χρειάζομαι ένα ψυχολόγο! </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-9142947341683261672?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-73679552575453506612011-06-27T13:44:00.002+03:002011-06-27T13:48:36.540+03:00<p class="MsoNormal"></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Κάνω δίαιτα τις τελευταίες τρεις βδομάδες και η διατροφή μου περιλαμβάνει χόρτα, λαχανικά, φρούτα, φρέσκους <span style="mso-spacerun:yes"> </span>χυμούς, τοστ με μαύρο ψωμί και τυρί <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">light</span> και <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">corn</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">flakes</span>. Για δεκατιανό τρώω ένα φρούτο. Για τη λιγούρα το βράδυ τρώω πάλι ένα φρούτο. Για δείπνο τρώω δύο φρούτα και για απογευματινό τρώω <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">corn</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">flakes</span>. Μόνο το μεσημέρι τρώω αληθινό φαγητό και αυτό συνήθως είναι σαλάτα μαζί με κάτι άλλο, κοτόπουλο στη σχάρα, τόνος κονσέρβα, καβουροπόδαρα, φασόλες, ή στο τσακίρ κέφι, ψάρι φιλέτο. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Υποτίθεται ότι άμα τρως βαριά το βράδυ βλέπεις εφιάλτες. Δεν ξέρω αν έκανε κανένας καμιά μελέτη για τους εφιάλτες που βλέπει κάποιος άμα είναι νηστικός! Χτες ας πούμε έβλεπα στον ύπνο μου ότι έπρεπε να πάω να αγοράσω ψωμί. Αντί να πάω σε ένα φούρνο όμως, βρέθηκα σε ένα συνοικιακό μπακάλικο όπου ο υπάλληλος Γιώργος Καπουτζίδης δεν με άφηνε να φύγω αν δεν του έλεγα τη γνώμη μου για το καινούργιο του μιούζικαλ. Ενώ από μέσα μου σκεφτόμουν ότι βλακεία έκανα που πήγα στο μπακάλικο γιατί το ψωμί θα ήταν πανάκριβο και μπαγιάτικο, απέξω έλεγα στον Γιώργο ότι <i style="mso-bidi-font-style:normal">πρέπει να φύγω Γιώργο μου</i> και αυτός μου έλεγε <i style="mso-bidi-font-style:normal">πρέπει να κάτσεις λίγο ακόμα Ουφ! μου</i>. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Εκτός από τον Καπουτζίδη, προχτές έβλεπα στον ύπνο μου και τον Πυγμαλίων Δαδακαρίδη! Η αλήθεια είναι ότι αυτό το όνειρο ήταν όνειρο και όχι εφιάλτης αλλά δεν φταίω εγώ, η εφταήμερη παρακολούθηση του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=1-POQ2VxFDE">50-50</a> φταίει! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Η δίαιτα πάντως αποδίδει και μέχρι τώρα πέρασα ακόμα και το πιο σκληρό τεστ, την αποδοχή της μάνας μου. Ενθουσιασμένη, μου δήλωσε ότι έγινα <i style="mso-bidi-font-style:normal">πολλά καλή</i>, <i style="mso-bidi-font-style: normal">αν χάσω ακόμα 2-3 κιλά θα είμαι τέλεια</i> και <i style="mso-bidi-font-style: normal">τι καλά που έκοψες τα γλυκά, έτσι, να μεν ξαναφάεις ποτέ, κακό σου κάνουν και καλό δεν σου κάνουν</i>. Η καημένη η μάνα μου, νομίζει πως αν χάσω αυτά τα 3-4 κιλά θα βρω άντρα. Μου δίνει συμβουλές ντυσίματος: <i style="mso-bidi-font-style:normal">να αγοράσεις ένα στενό τζιν παντελόνι και ψηλοτάκουνα</i> (!), και δεν μπορεί να καταλάβει γιατί νοιώθω μια έντονη ανάγκη να φάω μια τούρτα σοκολατίνα με παγωτό και κουβερτούρα και κομματάκια φουντουκιού και σαντιγί κάθε φορά που ανοίγει μια τέτοια συζήτηση! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Αχ οι τούρτες σοκολατίνα με παγωτό και κουβερτούρα και κομματάκια φουντουκιού και σαντιγί… Εκεί που έτρωγα τουλάχιστον ένα γλυκό την ημέρα κατάντησα να τρώω ένα ροδάκινο και να νομίζω ότι είναι το ίδιο. Εκεί που καθόμουν και έτρωγα μια βάφλα με άσπρη και μαύρη σοκολάτα και φουντούκια, πίνω ένα φρέσκο χυμό και νομίζω ότι είναι το ίδιο. Εκεί που έφτιαχνα λαζάνια με πέντε τυριά και φρέσκια κρέμα, τρώω σαλάτα με καβουροπόδαρα και νομίζω ότι είναι το ίδιο. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Για να είμαι ειλικρινής, όλα μια ιδέα είναι! Και ώσπου αντέχω, αδυνατίζω! Άντε, πάω να φάω τη σαλάτα μου! Το ότι βάζω μισό λίτρο λάδι και κρουτόνια, πειράζει; </span></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-7367955257545350661?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-12319708334745245792011-06-20T15:54:00.000+03:002011-06-20T15:56:59.631+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αγαπητέ κύριε Σταύρου, </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >με προβληματίζει πάρα πολύ ένα γεγονός που έγινε χτες το απόγευμα όταν πήγα με τον άντρα μου, τα τρία μας παιδιά και την οικιακή μας βοηθό στη παραλία. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ενώ ο σύζυγος μου αγνάντευε τη θάλασσα, εγώ και η οικιακή μας βοηθός ανοίξαμε τις τρεις καρέκλες θαλάσσης που είχαμε μαζί μας, αλείψαμε τα παιδιά με αντηλιακό και τα ενθαρρύναμε να φτιάξουν κάστρα στην άμμο. Ακολούθως εγώ πήρα το αντηλιακό και άλειψα τον σύζυγο μου παντού, στη πλάτη στα πόδια και στο πρόσωπο ενώ αυτός ξεκουραζόταν καπνίζοντας το πούρο του. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μετά από λίγο τα παιδιά μου ζήτησαν παγωτό και πήγα μέχρι το περίπτερο να φέρω, παγωτά, νερά και μια μπύρα για τον αγαπημένο μου σύζυγο ο οποίος δεν έπαιρνε τα μάτια του από πάνω μου, είμαι σίγουρη γι αυτό παρόλο που φορούσε μαύρα γυαλιά. Ο χρυσός μου, μετά από κανένα μισάωρο παρακάλια από τα παιδιά μας μπήκε μαζί τους στη θάλασσα, για πέντε ολόκληρα λεπτά όπου κολύμπησαν, έκαναν πλάκες και μετά τους θύμωσε να βγουν έξω. Τα παιδιά θέλουν πειθαρχία και είμαι πολύ περήφανη που ο σύζυγος μου ξέρει πώς να τα χειριστεί. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Έξω στην αμμουδιά ο καλός μου άναψε ξανά το πούρο του και κάθισε στη καρέκλα του ξεκουράζοντας το βλέμμα του στα γαλανά νερά ενώ εγώ συγύριζα τα συμπράγκαλα των παιδιών με τη βοήθεια της οικιακής μας βοηθού μέχρι που τα μαζέψαμε όλα, ντύσαμε τα παιδιά, πήρα το νεσεσέρ μου, πήρε και η Σου Γιν Τσιν τις δύο καρέκλες, τη τσάντα με τις πετσέτες και τα ρούχα των παιδιών, τη τσάντα με τα παιχνίδια των παιδιών, τη σακούλα με τα αποφάγια των παγωτών και ακολουθήσαμε <span style="mso-spacerun:yes"> </span>τον καλό μου που προχωρούσε μπροστά κρατώντας τη καρέκλα και το πούρο του. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Σας τα περιγράφω όλα αυτά γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τη συμπεριφορά των διπλανών μας. Γελούσαν κύριε Σταύρου μου. Συνέχεια. Μας κοίταζαν και γελούσαν. Γιατί;! </span></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Σας ευχαριστώ πολύ, </span></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Ιζάουρα </span><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1231970833474524579?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-31572334141656252132011-06-14T11:12:00.000+03:002011-06-14T11:14:12.855+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αγόρασα μια καρύδα και αναρωτιόμουν πως στο καλό να την σπάσω για να τη φάω. Δοκίμασα να τη κόψω με ένα μαχαίρι με δοντάκια αλλά αφού πριόνιζα ένα τέταρτο η καρύδα ούτε που συγκινήθηκε. Στεκόμουν και την κοίταζα αρκετή ώρα μέχρι που άρχισα να νοιώθω όπως τον <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Tom</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Hanks</span><span lang="EN-US"> </span>στο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Castaway</span> οπότε αποφάσισα να εκμεταλλευτώ αυτό που ο ναυαγός δεν είχε, το google! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ρώτησα λοιπόν «πως ανοίγω τη καρύδα» και ανάμεσα στα πρώτα αποτελέσματα είχε ένα κάπως διαφοροποιημένο: «Πώς να ανοίξει με ασφάλεια μια καρύδα». Αυτό με έβαλε σε σκέψεις για τη σωματική μου ακεραιότητα, τι εννοεί «με ασφάλεια???», αλλά έπρεπε να μάθω, ήθελα να φάω τη καρύδα μου! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p><span class="Apple-style-span" > </span></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ο τίτλος:</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i style="mso-bidi-font-style:normal">Εδώ είναι πώς να ανοίξει μια καρύδα με ασφάλεια, χωρίς μεγάλες, τα αιχμηρά μαχαίρια ή μπαλτάδες.</i> <span style="color:#984806;mso-themecolor:accent6;mso-themeshade:128">Χωρίς μεγάλες τι; Γιατί δεν μας λέει; Μήπως εννοεί χωρίς μεγάλες βλακείες; Χωρίς μεγάλες προσδοκίες; Χωρίς οικογένεια; Με οικογένεια;!</span> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><o:p><span class="Apple-style-span" > </span></o:p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Ακολουθούν οι οδηγίες για το πώς ανοίγουμε μια καρύδα, με ασφάλεια, σε έξι απλά βήματα:</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;"><br /></div> <!--[if !supportLineBreakNewLine]--> <!--[endif]--></span><p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i style="mso-bidi-font-style:normal">1. Βάλτε την καρύδα σε μια τσάντα ziploc, και δέστε την κλείσει.</i> <span style="color:#984806; mso-themecolor:accent6;mso-themeshade:128">Τι είναι η τσάντα <i style="mso-bidi-font-style:normal">ziploc </i>και αν κλείνει με ζιπ γιατί να τη δέσω για να κλείσει;!<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i style="mso-bidi-font-style:normal">2. Κρατήστε όρθια καρύδας. Πάρτε ένα σφυρί και ακουμπήστε το στην άκρη με τα «μάτια» ή «τρύπες μπάλα μπόουλινγκ." Μόλις έχετε τη καρύδας σε θέση και έχουν πάρει μερικές βρύσες δοκιμή, απεργία γρήγορα με το σφυρί. </i><span style="color:#984806; mso-themecolor:accent6;mso-themeshade:128">Πώς να τη κρατήσω όρθια;! Δεν έχω τόσο μεγάλη αυγοθήκη! Πρέπει να έχω τις βρύσες ανοικτές;! Γιατί;! Σφυρί ή σφυροδρέπανο καλύτερα;!</span> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i style="mso-bidi-font-style:normal">3. Χρησιμοποιείτε μόνο αρκετή δύναμη για να σπάσει ο καρύδας ανοίξει διάπλατα. Μην χρησιμοποιείτε υπερβολική δύναμη ή την καρύδα θα σπάσουν βίαια, είναι δυνατόν πληγώνει σας.</i> <span style="color:#984806;mso-themecolor:accent6;mso-themeshade:128">Είναι αλήθεια, αν η καρύδα έσπαγε βίαια θα πληγωνόμουν πολύ…</span> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i style="mso-bidi-font-style:normal">4. Η τσάντα ziploc συλλέγει κάθε χυμό καρύδας που προκλήθηκε έξω.</i> <span style="color:#984806; mso-themecolor:accent6;mso-themeshade:128">Ααααα πονηρούλα!</span> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i style="mso-bidi-font-style:normal">5. Αν θέλετε να σπάσει μια καρύδα πολύ γρήγορα και με ασφάλεια, το έβαλε σε μια τσάντα. Τότε smash ίδια πλευρά σας χτυπήσει με ένα σφυρί (τα «μάτια»), στην άκρη του βράχου εξωραϊσμού ή σκυρόδεμα σκαλί. Αυτό διαλείμματα μια καρύδα άμεσα και με ασφάλεια, εάν χρησιμοποιείτε αρκετή δύναμη.</i> <span lang="EN-US" style="color:#984806;mso-themecolor:accent6;mso-themeshade:128;mso-ansi-language: EN-US">It’s a break Break BREAK!!!</span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US"> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><i style="mso-bidi-font-style:normal">6. Δεν συστήνεται για τα άτομα να ανοίξει καρύδες με μαχαίρια κουζίνας ή μπαλτάδες. Επειδή η καρύδα είναι στρογγυλή, μπορεί να γλιστρήσει. Θα μπορούσατε να πάρετε σοβαρά την περικοπή. Σκεφτείτε ένα "κουλούρι ζημία" δέκα φορές, και θα συνειδητοποιήσετε ότι σπάζοντας το κέλυφος είναι ένας καλύτερος τρόπος για να έχετε το κρέας καρύδας, ακόμη και αν είναι λίγο άξεστος.</i> <span style="color:#984806;mso-themecolor:accent6;mso-themeshade:128">Η ιδανική λύση θα ήταν να προσευχηθώ μαζί με τη καρύδα και ακολούθως να τη θυσιάσω τελετουργικά αλλά η ασφάλεια (μου) έχει σημασία για μένα πάνω από όλα… </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color:red"><span class="Apple-style-span" >Η ιστοσελίδα αυτή έχει μεταφραστεί αυτόματα. Να θυμάστε, όταν έχετε διαβάσει αυτό.<o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Για ένα περίεργο λόγο η προσοχή μου δεν πέφτει ποτέ πάνω στα γράμματα με κόκκινο χρώμα. Καλά να πάθω. Τελικά από τα συμφραζόμενα κατάλαβα ότι αν κοπανούσα τη καρύδα με ένα σφυρί θα έσπαγε έτσι ενθουσιασμένη έντυσα το σφυρί σε μια τσάντα γιατί είμαι και σιχασιάρα εννοείται, τύλιξα τη καρύδα σε μια πετσέτα γιατί είμαι και σιχασιάρα εννοείται αλλά τελικά δεν χρειαζόταν τόση φασαρία γιατί η καρύδα ήταν χαλασμένη… </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-3157233414165625213?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-81228860607813606752011-06-09T16:02:00.000+03:002011-06-09T16:04:23.556+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα, βαριέμαι να ταράξω για οτιδήποτε, κάθομαι και χάσκω, θυμάμαι την Αθήνα και τον <span style="mso-bidi-font-family: Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold">ΨΞΠΣΠΕΥΠΚΚΑΦ που σημαίνει ότι είναι σοβαρή η κατάσταση, έχω να κάνω διάφορα και μόνο που τα σκέφτομαι ζαλίζομαι, έκανα μια βλακεία που θα με βάλει σε μπελάδες, έχω φαντασιώσεις με έναν ηθοποιό που δεν γνωρίζει την ύπαρξη μου, είδα το μπεμπέ και ξαναπαλάβωσα, θέλω να πάω στη συναυλία του Ζακ Στεφάνου, του Πάνου Μουζουράκη, των Κατσιμιχαίων, της </span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family: Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight: bold">Amy</span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold"> </span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family: Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight: bold">Winehouse</span><span style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold">, του </span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-ansi-language: EN-US;mso-bidi-font-weight:bold">Roger</span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family: Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold"> </span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt; mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight:bold">Waters</span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt; mso-bidi-font-weight:bold"> </span><span style="mso-bidi-font-family:Arial; mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold">και των </span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt; mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight:bold">Bon</span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight: bold"> </span><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight:bold">Jovi</span><span style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight: bold"> αλλά δεν έχω ούτε λεφτά ούτε παρέα, θέλω να πάω διακοπές αλλά επίσης δεν έχω ούτε λεφτά ούτε παρέα και εδώ και μέρες θέλω να γράψω ποστ αλλά όλα τα θέματα που με ενέπνευσαν ο εγκέφαλος μου τα εξαντλεί σε δύο γραμμές. <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><span style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold">Είδα τη παράσταση <i style="mso-bidi-font-style: normal">24^η Μέρα</i> και προβληματίστηκα, πιθανός τίτλος </span><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family: Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight: bold">I</span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight: bold"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-ansi-language: EN-US;mso-bidi-font-weight:bold">see</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight:bold">gay</span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family: Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family: Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight: bold">people</span></i><span style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold">. Χτες το απόγευμα είδα ένα τουρίστα να κάνει ωτοστόπ ανεμίζοντας ένα εικοσάευρο και λίγο πιο μετά πρόσεξα ότι ο παραλιακός ήταν γεμάτος κόσμο και ήταν ωραία, πιθανός τίτλος </span><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight:bold">H</span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family: Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span style="mso-bidi-font-family:Arial; mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold">πόλη καλοκαίριασε</span></i><span style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight: bold">. Σκεφτόμουν τη βλακεία που έκανα και το πώς γενικά μια στιγμή μπορεί να αλλάξει τόσα πράγματα, πιθανός τίτλος </span><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-ansi-language:EN-US;mso-bidi-font-weight:bold">Rewind</span></i><span style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning:18.0pt;mso-bidi-font-weight: bold">. Έβλεπα όνειρο ότι η πολυκατοικία που έμενα στην Αθήνα μετατράπηκε σε πολυτελές ξενοδοχείο και εκεί πήγα με ένα φίλο και μια φίλη σε ένα σουρεαλιστικό συνδυασμό ξενοδοχείου, διαμερίσματος, δεκαετίας του ενενήντα και δεκαετίας του δέκα. Του 2010 όχι του 1910. Τώρα που το σκέφτομαι θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αν ήταν του 1910, πιθανός τίτλος <i style="mso-bidi-font-style: normal">Πελλός εποτζοιμήθειν</i>… <o:p></o:p></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="mso-bidi-font-family:Arial;mso-font-kerning: 18.0pt;mso-bidi-font-weight:bold"><span class="Apple-style-span" ><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Ofd8ErQ3vHw&amp;feature=related">Τραγουδάκι</a>… </span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-8122886060781360675?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-53653849393512741062011-06-01T00:13:00.001+03:002011-06-01T00:19:10.109+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Είπα η καημένη να κάτσω να δω λίγη τηλεόραση, να αποβλακωθώ λίγο με το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">remote</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">control</span><span lang="EN-US"> </span>στο χέρι σε ένα διασκεδαστικό ζάπινγκ… μα που νόμιζα ότι ζω;! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στο ΡΙΚ1 είχε <i style="mso-bidi-font-style:normal">Εγώ και Εσύ</i> αλλά ώσπου να το πάρω είδηση τελείωσε. Δεν είναι τόσο χάλια όσο λένε, εντάξει δεν είναι Αθερίδης και Παπαδοπούλου αλλά μια χαρά είναι τα παιδιά, και δεν μπορώ να φανταστώ τον αντικαταστάτη του «<i style="mso-bidi-font-style: normal">Μάααααααριεεεεε»</i>, μια χαρά είναι ο Μάριος, εμένα μου αρέσει. Η επόμενη εκπομπή ήταν το <i style="mso-bidi-font-style:normal">Επωνύμως</i> με θέμα από όσο πρόλαβαν τα αυτιά μου να ακούσουν τη στιγμή που έψαχνα πανικόβλητη το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">remote</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">control</span><span lang="EN-US"> </span>«<i style="mso-bidi-font-style:normal">το θρίλερ με την εκλογή προέδρου της Βουλής»</i>… προτιμώ να δω το original <i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Exorcist</span></i><span lang="EN-US"> </span>που ειλικρινά δεν θέλω να δω ποτέ! <span style="mso-spacerun:yes"> </span></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στο ΡΙΚ2 είχε <i style="mso-bidi-font-style:normal">Ηρακλή Πουαρό</i>. Δεν μου αρέσει. Μου τη δίνει η Άγκαθα Κρίστι μετά που διάβασα μονοκοπανιά δύο τρία βιβλία της και κατάλαβα πως άμα εσύ είσαι η συγγραφέας μπορείς να βρεις τη πιο απίθανη λύση για το φονικό, όπως ας πούμε να δέσεις μια ρότσα με ένα σχοινί από τη ταράτσα, να σφυρίσεις του θύματος, να βγάλει το κεφάλι του από το παράθυρο και να το στείλεις στον αγύριστο χωρίς<span style="mso-spacerun:yes"> </span>να σε πάρει κανένας χαμπάρι και να παίζεις και την έξυπνη ότι δεν ανακάλυψε κανένας τον δολοφόνο. Αν είναι δυνατόν δηλαδή!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στην ΕΡΤ είχε μια εκπομπή όπου οι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι προσπαθούσαν να αναλύσουν τη κρίση. Στο πετσί τους την ένοιωθαν έτσι τους λυπήθηκα και άλλαξα κανάλι. Η ΕΡΤ <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">world</span><span lang="EN-US"> </span>όμως μου αρέσει πολύ με τις διαφημίσεις από την Αμερική. Στη πρώτη παίζουν (;) με το στερεότυπο του μουστακαλή ελληναρά με το ανοικτό πουκάμισο και τον σταυρό στο δασύτριχο στέρνο, αναρωτιέμαι αν σοβαρομιλούν ότι έτσι βλέπουν τον εαυτό τους εις τα ξένα! Και εξακολουθούν να υπάρχουν ρατσιστές στην Ελλάδα;! Η άλλες δύο διαφημίσεις είναι μια για ένα καφέ στην Αστόρια όπου κάθε Τετάρτη νομίζω τραγουδά ένας τύπος στυλ «όλα τα μωρά στη πίστα» και μια με κάτι προϊόντα από Ελλάδα, λάδι, φέτα κλπ μέσα σε κάτι κατοχικά τενεκεδάκια με ελληνικές σημαιούλες, μουσική <i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Zorbas</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">the</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Greek</span></i> και διεύθυνση <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Chicago</span>, <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">IL</span>. Που είσαι Πρασινάδα!!! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">NTV</span><span lang="EN-US"> </span>είχε διαφημίσεις. Δεν έκατσα να δω τι θα είχε μετά γιατί θα είχε σίγουρα μια από τις ακόλουθες ταινίες: <i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Departed</span><span lang="EN-US"> </span></i>(αχ <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Leo</span>!),<i style="mso-bidi-font-style: normal"> </i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Illusionist</span></i>, <i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">The</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Painted</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Veil</span></i><span lang="EN-US"> </span>(αχ <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Edward</span>!), <i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Penelope</span> (</i>αχ <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">James</span>!), <i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Lassie</span> (γούτσου γούτσου)</i> που είναι τέλειες ταινίες αν τις δεις μια, δυο δέκα φορές, εφτά φορές τη βδομάδα όμως είναι κάπως υπερβολικό! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το ίδιο και με το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Capital</span><span lang="EN-US"> </span>που βάζει από αριστουργήματα όπως τα <i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Cinema</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Paradiso</span></i><span lang="EN-US"> </span>και <i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Dead</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Poets</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Society</span><span lang="EN-US"> </span></i>μέχρι κάτι ταινίες που αναρωτιέσαι που πάνε και τις βρίσκουν! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στον ΑΝΤ1 είχε <i style="mso-bidi-font-style:normal">Ελένη η Πόρνη</i>! Αλληλούια! Στη σκηνή που πέτυχα ο Χρύσανθος Χρυσάνθου κάτι έλεγε της Ελένης Πόρνης ότι πρέπει να φύγει από το σπίτι της και είχε ένα ύφος σαν να την έκαμνε «<i style="mso-bidi-font-style:normal">τέττε μα εν τζαι σοβαρομιλώ κοκόνα μου»</i> και η Ελένη είχε ένα ύφος καρτούν όπως όταν ο Τουίτι κάνει ρεζίλι τον Συλβέστερ και ο Συλβέστερ είναι τόσο γλυκούλης τη στιγμή που κατεβάζει συντετριμμένος τα μούτρα του αλλά αυτή δεν ήταν γλυκούλα όταν κατέβαζε συντετριμμένη τα δικά της και μόλις έφυγε ο κακός η τσατσά που κρυφάκουγε ήρθε τρεχάτη μέσα και κάτι ρωτούσε την Ελένη που είχε μείνει κόκαλο και εκεί που εχάσκαν μάλλον σε μια στιγμή εσωτερικής αναζήτησης «<i style="mso-bidi-font-style:normal">και πουτάνα και άστεγη»</i> κάτι ακούστηκε από μέσα και μάλλον η <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">grand</span><span lang="EN-US"> </span>τσατσά ενευρίασε και κάτι πέταξε τζαι έσπασε γιατί εφαράσαν οι κορούες τζαι πετακτήκαν ίσια πάνω. Πίστεψα ότι αυτή θα ήταν η <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">comic</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">relief</span><span lang="EN-US"> </span>στιγμή του επεισοδίου αλλά εσοβαρομιλούσαν έτσι άλλαξα κανάλι. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Στο <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Mega</span> είχε ένα τηλεπαιχνίδι με έναν παρουσιαστή τον οποίο ξέρω από τα περιοδικά αλλά που ποτέ δεν άντεξα να δω μια εκπομπή του. Το συγκεκριμένο επεισόδιο όμως ήταν μάλλον το ένα από τα δύο που έχω δει ποτέ και ήταν σε επανάληψη! Βλέποντας τηλεπαιχνίδια για να παίζω την έξυπνη πολλές φορές δεν μπορώ να καταλάβω με τι λογική πάνε μερικοί να παίξουν. Μια φορά κάποιοι δεν ήξεραν πότε έγινε το ατύχημα στο Τσέρνομπιλ και τους θεωρούσα ηλίθιους μέχρι που μια μάνα με τη κόρη της δεν ήξεραν πότε έγινε η εξέγερση του Πολυτεχνείου… <span style="mso-spacerun:yes"> </span>σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού απάγγελλα το άσμα «ήρθε μια γριά απ΄τη πόλη και έφερε το χάσει χάσει»… αλήθεια, το θυμάστε;!!! Και οι ερωτήσεις… μια φορά είχαν τον τίτλο κάποιου σιντί, λεγόταν <i style="mso-bidi-font-style:normal">Ανατολικά του Κόσμου</i> και η ερώτηση ήταν ποιου είναι το σιντί, του Αλκίνοου Ιωαννίδη ή του Νότη Σφιακιανάκη (ναι πάλε αυτός, δεν φταίω εγώ είναι σαν τις κατσαρίδες, παντού!). Μετά που το φιλοσόφησαν οι διαγωνιζόμενοι αποφάσισαν ότι ο τίτλος ήταν πολύ κουλτουριάρικος άρα πρέπει να ήταν του Αλκίνοου… αν είναι δυνατόν δηλαδή… «<i style="mso-bidi-font-style:normal">ανατολικά του κόσμου»</i>;! Ποιου κόσμου;! Αυτό δεν είναι κουλτούρα, μαλακία είναι που προσπαθεί να περάσει για κουλτούρα επιπέδου Πάολο Κοέλιο! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Απελπισμένη έκλεισα τη τηλεόραση και άνοιξα το ράδιο. Ο Σώσης βάζει τέλεια μουσική. Αν την έβαζε και σιωπηλός η εκπομπή του θα ήταν η αγαπημένη μου. Είχα κλείσει το ράδιο όταν, μετά που έβαλε το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">working</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">class</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">hero</span><span lang="EN-US"> </span>του <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">John</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Lennon</span>, του ζήτησε κάποιος να πει τι σημαίνουν οι στίχοι και ανάφερε με εκείνο το ύφος του «<i style="mso-bidi-font-style:normal">χαζόπαιδα τι με ρωτάτε»</i> ότι το τραγούδι μιλά για τους χήρος της γόρκινγκ κκλας. Όταν ξανάνοιξα το ράδιο έλεγε ανέκδοτα με τον Τσακ Νόρρις που από ότι κατάλαβα εν ο νέος Πόμπος έτσι για άλλη μια φορά με έσωσε ο Παύλος Παυλίδης με το νέο του σιντί που είναι περσινό αλλά δεν βγήκε σχεδόν καθόλου από το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">cd</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">player</span><span lang="EN-US"> </span>μου γιατί είναι τέλειο! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" ><a href="http://www.youtube.com/watch?v=EEZyatnaT4A">Αντικαταπληκτικά</a>! </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-5365384939351274106?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-31328923833460921642011-05-21T19:43:00.000+03:002011-05-21T19:46:51.531+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Δεν σκόπευα να πάω να ψηφίσω. Δεν έχω παιδί για να ψηφίσω τον βουλευτή του όπως μας πληροφόρησε ο Νικολάκης, δεν ήμουν λοκατζής για να βρω έστω ένα κοινό σημείο με κάτι παλικάρια (αλήθεια, γιατί δεν έχουν γυναίκες στο ψηφοδέλτιο τους;!), δεν κατάγομαι από τη Κερύνεια για να πάω να ψηφίσω με τον παντός καιρού Μιχαλάκη, δεν είμαι θρήσκα για να βοηθήσω τη Παναγία να κάνει το θαύμα της για τη Μεσαορία και ρε γαμώτο δεν κέρδισα ούτε τη<span style="mso-spacerun:yes"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Louis</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">Vuitton</span><span lang="EN-US"> </span>για να κάμνω την έξυπνη στην Στασικράτους που δεν πάω! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Επειδή όμως με τρόμαξαν όλοι οι αποπάνω τελικά θα ψηφίσω. Λέω μάλιστα να ψηφίσω ένα γνώριμο όνομα, προχτές είδα μια διαφημιστική πινακίδα που έλεγε Αντώνης Ρέμος… αλλά δεν έγραφε με ποιο κόμμα είναι υποψήφιος… ίσως είναι ανεξάρτητος! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μπήκα το πρωί σε ένα κατάστημα και η πωλήτρια νόμιζε ότι ήμασταν οι καλύτερες φίλες επειδή αγόρασα ένα δίσκο. Μάλιστα την ώρα που τη πλήρωνα με ρώτησε αν θα πάω αύριο να ψηφίσω! Μια καλή απάντηση θα ήταν «ίντα σε κόφτει ρα;!» αλλά τελικά ψέλλισα ένα «ορίστε;» την ώρα που κοίταζα πίσω μου μήπως μπήκε ξαφνικά η κολλητή της! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Οι πειρατές της Καραϊβικής σε 3<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">D</span>… ποιος τους είπε ότι θέλουμε να το δούμε σε 3<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">D</span>;! Ποιος τους είπε ότι θέλουμε να πληρώσουμε από δώδεκα ευρώ για να φορέσουμε κάτι βρώμικα πλαστικά γυαλιά και να πονοκεφαλιάσουμε δύο ώρες με το 3<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">D</span>;! Δεν μου αρέσει το 3<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">D</span>! Μου τη δίνει το 3<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">D</span>! Ουφ! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μπορείτε αν θέλετε να πληρώσετε δεκαπέντε ευρώ και να πάτε να δείτε μια <a href="http://www.nicosia24.com/products/OPEN-ARTS--%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%8C%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%82-%CE%9D%CF%8D%CF%87%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%A3%CE%B1%CE%AF%CE%BE%CF%80%CE%B7%CF%81-.html">παράσταση</a> σε ένα περιβόλι. Ένα πολύ όμορφο τρίπατο, μια αυλή και ένα περιβόλι είναι το σκηνικό που σε βάζει κατευθείαν μέσα στο όνειρο μιας καλοκαιρινής νύχτας! Βάλτε άνετα ρούχα και παπούτσια γιατί θα χρειαστεί να τρέξετε, ειδικά αν πάτε κόντρα στον Πουκ και ετοιμαστείτε για πολύ γέλιο!!!</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-3132892383346092164?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-42938363269850180892011-05-14T21:34:00.002+03:002011-05-14T21:38:12.448+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ξαναδιαβάζω ένα βιβλίο του Κώστα Μουρσελά, είναι μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ο πόθος καίει τα σωθικά». Όταν το πρωτοδιάβασα δεν μου άρεσε καθόλου αλλά τώρα που το ξανάπιασα δεν μου φάνηκε και τόσο χάλια. Ο ήρωας του σε όλα τα διηγήματα είναι ένας μεσήλικας μάλλον κατάλοιπο της παλιοπαρέας από τα Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά (ΑΝΤ1 κόψε τες μαλακίες και βάλτο σε επανάληψη! Άσχετο!) ο οποίος βολτάρει στην Αθήνα <i style="mso-bidi-font-style:normal">με μια τσάντα με τα απαραίτητα </i>συλλέγοντας εμπειρίες για τα διηγήματα του. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Οι εμπειρίες φυσικά είναι ερωτικές και φυσικά από την αντρική οπτική γωνιά, έτσι όλες οι γυναίκες το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν σεξ με τον ήρωα / <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">alter</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">ego</span><span lang="EN-US"> </span>του συγγραφέα. Κάπου ήθελα να καταλήξω… α, ναι! Αν έγραφα ποστ με τις εμπειρίες μου τις δύο τελευταίες βδομάδες θα ήταν συνταγές μαγειρικής με παχυντικά υλικά και δικές μου επινοήσεις… αυτό δεν θα ήταν κακό αν δεν τα έτρωγα κιόλας. Αλλά τα τρώω δυστυχώς! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το πήρα απόφαση ότι γυμναστήριο ακόμα και αν γραφτώ δεν θα πηγαίνω. Αφού βαριέμαι. Έτσι αποφάσισα να πηγαίνω θάλασσα. Αγόρασα αντηλιακό, βρήκα το μαγιό, τη πετσέτα, το καπέλο, το αγαπημένο μου φορεματάκι, έβαλα πλυντήριο, ετοίμασα τη τσαντούλα μου, σηκώθηκα χαρούμενη το πρωί τραγουδώντας φάλτσα το <i style="mso-bidi-font-style:normal"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=hHQdLZjBti4">καλοκαιράκι</a></i> για να δω ότι έξω έβρεχε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Πάει το καλοκαιράκι. Προς το παρόν! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">mega</span><span lang="EN-US"> </span>έβαλε για εικοστή δεύτερη φορά επανάληψη το <i style="mso-bidi-font-style:normal"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=PhkfsdWiNSQ">Είσαι το ταίρι μου</a></i>. Γιούπιιιιιιι!!! Στο χτεσινό επεισόδιο η «Βίκυ» λιγουρευόταν αρνιά στη σούβλα και το κορμί του «Σωτηράκη». Τι τραβάει κι αυτή! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Καλοσιδερωμένα παντελονάκια και ριγέ πουκαμισάκια. Παιδιά, πρέπει να παραδεχτώ ότι ένας δυο από εσάς ήσασταν πολύ γλυκούληδες αλλά φαινότανε από χιλιόμετρα ότι ήσασταν κουμπάροι που πήραν άδεια από τις συζύγους για το σαββατόβραδο… και αν κρίνω από το ντύσιμο σας, μάλλον εκείνες ήταν στον γάμο ακόμα ενώ εσείς βαρεθήκατε και φύγατε. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Ήθελα να γράψω για τη παράσταση που είδα προχτές. Δεν χρειάζεται όμως, δείτε απλά ειδήσεις από την Ελλάδα, το ίδιο και χειρότερο θα είναι. Μου λείπει τρομερά η Αθήνα όμως έτσι όπως είναι τα πράγματα μισώ να είμαι τουρίστρια σε μια πόλη που νοιώθω δική μου και περνάει δύσκολα. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Μπορεί να ακολουθήσει νοσταλγική κλάψα…</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >...μπορεί και όχι! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Αμπελοφιλοσοφώντας φεησμπουκικά παρατήρησα πως είτε δεκαπέντε είτε πεντακόσιους <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">friends</span><span lang="EN-US"> </span>έχεις πάλι 3-4 θα ασχολούνται με αυτά που ανεβάζεις. <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Eat</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">my</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">dust</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">sucker</span>!!! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Και με αυτή την ώριμη και ενήλικη παρατήρηση θα σας αφήσω. Πάω να φτιάξω <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">popcorn</span> και να δω τη <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Eurovision</span> ;-) </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-4293836326985018089?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-29776734751050146602011-05-02T16:07:00.000+03:002011-05-02T16:10:01.808+03:00<p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Αργία Απεργία Ανεργία</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Μόλις άρχισα να συνηθίζω, να πιστεύω ότι τα πάω καλά και να μου αρέσει η νέα μου δουλειά, απολύθηκα. Όχι και τα καλύτερα συναισθήματα για το θέμα… Ξανά στην ανεργία λοιπόν και μάλιστα προεκλογικά… φέρτε μου υποψήφιους βουλευτές τώρα! Κάπου πρέπει να ξεσπάσω!</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Πρόγραμμα</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Για να μη με πιάσει η κατάθλιψη: πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να εξασκηθώ σε εκείνο το πρόγραμμα που ζητούν σε όλες τις αγγελίες πρέπει να ξεκαθαρίσω στο κομπιούτερ όλα τα <i style="mso-bidi-font-style: normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">final</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Final</span><span lang="EN-US"> </span></i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">FINAL</span> 2</i><i style="mso-bidi-font-style:normal"><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">b</span></i><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">files</span><span lang="EN-US"> </span>πρέπει να αγοράσω κουτιά να συμμαζέψω το χάος πρέπει να ταξινομήσω τα χαρτιά μου πρέπει να κρατηθώ απασχολημένη.</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Παιδικά τραύματα</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Σαν παιδί και μέχρι τα 20-21 η καλύτερη μου άμυνα ήταν η ειρωνεία. Δηλαδή μπορούσα να πω απίστευτες κακίες σε κάποιον που θα με πλήγωνε. Το μεγάλο μου παράπονο ήταν που κανένας δεν ήταν αρκετά έξυπνος για να αναγνωρίζει αυτές τις κακίες. Μετά υποτίθεται ωρίμασα και σταμάτησα να το κάνω αλλά τώρα τελευταία άρχισα να σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να λέω τελικά εκείνο που σκέφτομαι, αφού έτσι κι αλλιώς ο κόσμος δεν είναι και πολύ πρόθυμος να με συμπαθήσει, όσο καλή και αν είμαι.</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Δεν είναι κακία</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">«Μα σοβαρά είσαι κοντοχωριανή από τη Κολοπετινίτσα;! Στο χωριό μου οι παλαιότεροι έλεγαν ότι θα γαϊδούρια τους ήταν πιο έξυπνα από τους κολοπετινιτσιώτες χαχαχα!». Είναι απλά μια αστεία διαπίστωση για τον ηλίθιο τοπικισμό των προγόνων μας που πίστευαν ότι όποιος ζούσε δύο χιλιόμετρα βορειότερα ήταν βλάκας. Μα γιατί δεν με πιστεύεις;!</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; "><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Last</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">night</span></span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι άντρες θεωρούν ωραία την <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Eva</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Mendes</span>! Είναι άσχημη! Φυσικά αν κάποιος είναι παντρεμένος με τη κρεμάστρα Keira Knightley ίσως θέλει απλά να δει πως είναι να έχεις λίγο κρέας πάνω σου! Τελοσπάντων, εγώ είμαι ερωτευμένη με τον Guillaume Canet και ξέρω πως έχω ίσες πιθανότητες να αρέσω σε αυτόν όσες έχω και με τους τρεις άντρες που μου αρέσουν τον τελευταίο καιρό!</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Τσούλα</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Καλά ντε, μη βαράτε! Δεν είναι ότι τα έχω και με τους τέσσερις! Στην απίθανη περίπτωση που θα μου ζητήσει κάποιος από αυτούς να βγούμε οι υπόλοιποι πέντε θα πρέπει να περιμένουν τη σειρά τους!</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Υπαρξιακά</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Πολλές συζητήσεις έγιναν ανάμεσα μας τις τελευταίες μέρες σχετικά με το <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">blogging</span>. Προσωπικά το είδα σαν ένα μέσο να ξεφεύγω από τα προβλήματα μου, όχι για να κλαίω ακόμα περισσότερο τη μοίρα μου. Άσχετα αν το παράκανα τον τελευταίο καιρό με τον συνάδελφο! Και τελικά έχει πλάκα, ενώ “γνωρίζεις” κόσμο που μάλλον δεν θα γνώριζες διαφορετικά αφού όλοι ζούμε στον μικρόκοσμο μας.</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Αγγελία</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Πήγαινε στο «Προβολή πλήρους προφίλ» και κοίταξε τα μουσικά μου γούστα. Σε οποιαδήποτε συναυλία οποιουδήποτε στη λίστα προσκάλεσε<span style="mso-spacerun:yes"> </span>με να πάμε μαζί. Μμμμμμ εξυπνάδες, εξαιρούνται οι νεκροί και τα διαλυμένα συγκροτήματα! Για πιθανή επανασύνδεση των <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Pink</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Floyd</span><span lang="EN-US"> </span>όμως, η προσφορά ισχύει για οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη!</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Έκθεση</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Εικαστικά. Συγγραφικά. Θεατρικά. Χορογραφικά. Μπλογκικά! Οποιοσδήποτε εκτίθεται έχει να αντιμετωπίσει και τις αντιδράσεις του “κοινού”. Νομίζω πως αυτό που αναζητούμε όλοι είναι η αποδοχή. Γι αυτό και όσοι “κάνουμε παρέα” μεταξύ μας έχουμε λίγο πολύ τα ίδια ενδιαφέροντα. Όχι εσκεμμένα. Αλλά τι να πεις με κάποιον με τον οποίο δεν έχεις κανένα κοινό;!</div></span><p></p> <p class="MsoNormal"></p><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana; ">Δύο</span></div><span class="Apple-style-span" ><div style="text-align: justify;">Ο τίτλος παραπέμπει στην ημερομηνία και στα δύο χρόνια του <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">blog</span>. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς ένα τόσο εσωστρεφές άτομο σαν εμένα κατάφερε να γράφει τόσα πράγματα δημόσια. Όταν ανέβασα το πρώτο ποστ φοβόμουν ότι θα μου τηλεφωνούσαν φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι για να μου πουν ότι με αναγνώρισαν! Όχι, μη πας να δεις το πρώτο ποστ, είναι παράλογο, πιστέψτε με!</div></span><p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" >Σας ευχαριστώ που με αντέχετε! :-)</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2977673475105014660?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-33874704660817958622011-04-29T20:04:00.001+03:002011-04-29T20:07:44.973+03:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Έχω πρόβλημα με το ίντερνετ. Τηλεφώνησα προχτές στη <span lang="EN-US">cyta</span>, άκουσα κάμποση ώρα Χατζηγιάννη, μίλησα με μια κοπέλα που μου είπε ότι μάλλον έχει πρόβλημα το τηλέφωνο μου και μου είπε ότι θα περνούσε κάποιος εντός 72 ωρών να το κοιτάξει. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Χτες το μεσημέρι και ενώ το σπίτι και ειδικά το <span lang="EN-US">modem</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">room</span><span lang="EN-US"> </span>ήταν σαν να είχε περάσει ανεμοστρόβιλος μου τηλεφώνησαν από τη <span lang="EN-US">cyta</span> για να περάσουν <i>τώρα</i> να το δουν. Και όταν η <span lang="EN-US">cyta</span> λέει <i>τώρα</i> εννοεί ότι είναι ένα στενό πιο κάτω και έρχεται. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Λοιπόν, αυτό δεν είναι πολύ εκνευριστικό; Ακόμα και από δικούς μου ανθρώπους θέλω τηλεφώνημα τουλάχιστον μία ώρα πριν για να έρθουν, εκνευρίζομαι όσο τίποτα να κτυπά το κουδούνι και να έρχεται ο οποιοσδήποτε, τι πάει να πει έρχομαι εγώ ο άγνωστος σε σένα την άγνωστη <i>τώρα </i>και ψαχουλεύω όλες τις συσκευές σε όλα τα δωμάτια σαν να είναι δικά μου;!</span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Την τελευταία φορά που έτυχε ξανά πρόβλημα με το ίντερνετ ήταν αργία και με ξύπνησαν για να μου πουν ότι είναι απέξω! </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Χτες ήρθαν, μου είπαν ποιο ήταν το πρόβλημα, είπαν ότι το έφτιαξαν, έφυγαν και το ίντερνετ έχει ακριβώς τα ίδια προβλήματα με πριν. Σέρνεται. Μέχρι να μου ανοίξει ένα μπλογκ και μετά τα <span lang="EN-US">comments</span><span lang="EN-US"> </span>είναι σαν να μου τραβάς μια μια τις τρίχες της κεφαλής μου ενώ ταυτόχρονα μου βάζεις βραστά αβγά στις μασχάλες ενώ μου βγάζεις τα νύχια με τανάλια ενώ από τα μεγάφωνα ακούγετε Σφακιανάκης. </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span">Τα νεύρα μου……..</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-3387470466081795862?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-5536193430334368642011-04-27T21:45:00.004+03:002011-04-27T21:59:40.910+03:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Για περίπου δέκα μέρες τον Απρίλη παρακολούθησα αρκετές ταινίες στο Cyprus Film Days. Είναι ένα φεστιβάλ κινηματογράφου ισάξιο του Βερολίνου, των Καννών και της Βενετίας και οι ταινίες προβάλλονται στη Λεμεσό και στη Λευκωσία. Ναι, το λέω ειρωνικά! Δεν γίνετε να σου λένε ότι είναι εκεί ο πρωταγωνιστής της (αριστουργηματικής κατά τη γνώμη μου) ταινίας που θα παρακολουθήσεις και ότι μπορείς μετά να του κάνεις ερωτήσεις και στο τέλος της προβολής να σηκώνονται όλοι και να φεύγουν. Και Kαλύτερη Tαινία ο <em>Μαχαιροβγάλτης</em>; Επειδή ήταν πρωτότυπη;! Αλήθεια, πόσα ερωτικά τρίγωνα έχετε δει στο σινεμά; Ελάχιστα, έτσι;</span><span style="font-family:verdana;"><br /></div><br /><div align="justify"><br />Τελοσπάντων μετά από τόση Ευρώπη είπα να το ρίξω λίγο έξω έτσι πήρα σε dvd το <em>Forgetting Sarah Marshall</em> που μου είχε προτείνει το Σκουλουκούιν. Η ταινία ήταν ότι έπρεπε, μου άρεσε πολύ, εκτός του εντελώς φαλλοκρατικού φινάλε. Γιατί δηλαδή, επειδή έκανε ένα σφάλμα η καημένη η Σάρα έπρεπε να της καταστρέψουν τη καριέρα; Πείραζε δηλαδή στο τέλος να έκανε το πετυχημένο της ντεμπούτο στο σινεμά; Ήταν ανάγκη δηλαδή επειδή απάτησε τον φίλο της να την βάλουν να παίζει σε μια σειρά με τίτλο <em>Animal Instincts</em>?</div><br /><div align="justify"><br />Επειδή όμως είμαι ακόμα επηρεασμένη από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο κάθισα και σκέφτηκα πως θα ήταν η ταινία αν ήταν ευρωπαϊκή, ας πούμε ρουμανική. Λοιπόν…</div><br /><div align="justify"><br />Στη σκηνή που η Σάρα του ανακοινώνει ότι θα τον χωρίσει ο Πήτερ κάθετε γυμνός στον καναπέ και αυνανίζεται. Έξω είναι σούρουπο αυτός είναι ανέκφραστος και η Σάρα κλαίει. Όλα τα παράπονα της που στην αμερικάνικη βερσιόν του λέει στο τέλος τώρα του τα λέει από την αρχή έτσι ξέρουμε έγκαιρα ότι ο “τέλειος” Πήτερ στη πραγματικότητα είναι ένας αξιολύπητος λούζερ που κάθετε όλη μέρα σπίτι και χάσκει στη τηλεόραση. Αυτός το μόνο που λέει είναι «γαμήθηκες με άλλον, έτσι δεν είναι;». Η Σάρα φεύγει.</div><br /><div align="justify"><br />Στην επόμενη σκηνή βρισκόμαστε στις όχθες του Ντιμπόβιτσα. Ο Πήτερ και ο αδελφός του φοράνε καμπαρντίνες για να προστατευτούν από το ψιλόβροχο και με τα χέρια στις τσέπες περπατάνε σκεφτικοί. <em>Πρέπει να την ξεπεράσεις</em>, του λέει ο αδελφός του, <em>μήπως να πας διακοπές</em>;</div><br /><div align="justify"><br />Ο Πήτερ μαζεύει τις οικονομίες του από την Banca Transilvania και πάει σε κάτι λυόμενα στην ενδοχώρα της Χαβάης, παραλιακά ήταν πολύ ακριβά. Εκεί περνάει τις μέρες του με πολύ ποτό και μεγάλες βόλτες στα εξωτικά κατσάβραχα. Αυτές τις βόλτες τις βλέπουμε μία μία σε πραγματικό χρόνο και ίσως σε κάποια από αυτές συναντήσει και ένα χαβανέζο βοσκό να βόσκει χαβανέζικα πρόβατα. Θα ανταλλάξουν καλημέρες στα χαβανέζικα και ο Πήτερ θα εντυπωσιαστεί από την απλότητα και τη πραότητα των ιθαγενών, όπως μαθαίνουμε από ένα μελαγχολικό τηλεφώνημα στον αδελφό του ένα μελαγχολικό μεσημέρι που έβρεχε μελαγχολικά.</div><br /><div align="justify"><br />Ένα βράδυ αποφασίζει να πάει για φαγητό σε πολυτελές εστιατόριο της παραλιακής Χαβάης, παραγγέλνει τη τοπική σπεσιαλιτέ και την ώρα που ετοιμάζεται να φάει βλέπει απέναντι τη Σάρα και το νέο της εραστή που είναι ένας διάσημος τενόρος. Ο Πήτερ είναι συντετριμμένος. Παρατάει το lomi-lomi salmon και εξαφανίζεται στο σκοτάδι.<br /><br />Το επόμενο πρωί τον επισκέπτεται η Σάρα που φυσικά τον είδε που την είδε το προηγούμενο βράδυ. Είναι πολύ διακριτική με τις δύο εξωτικές χορεύτριες που βρίσκει στο κρεβάτι του και ακούει στωικά όλες τις βρισιές που αυτός της απευθύνει για τον νέο της εραστή. Η Σάρα του ζητά συγνώμη που τον πλήγωσε, ακούει ακόμα λίγες βρισιές, τρώει και μια μπουνιά στα μούτρα και φεύγει.</div><br /><div align="justify"><br />Ο Πήτερ αποφασίζει να επιστρέψει στη Ρουμανία. Τον βλέπουμε να διπλώνει και να βάζει ένα ένα τα σώβρακα και τις φανέλες στη βαλίτσα, να κάθετε για λίγο ατάραχος στο κρεβάτι κοιτώντας το κενό, να πετάει το τελευταίο μπουκάλι της βότκας στο καλάθι με κοντινό πλάνο στο μπουκάλι για να δούμε ότι είναι μισογεμάτο και αυτό είναι αισιόδοξο γιατί σημαίνει ότι θα πάει στους ανώνυμους αλκοολικούς θα αλλάξει τη ζωή του και θα γίνει διάσημος συνθέτης όταν επιστρέψει στη Ρουμανία και πάει στο αεροδρόμιο.</div><br /><div align="justify"><br />Τέλος.</div><br /><div align="justify"><br />Ούτε γραφικοί χαβανέζοι ούτε φιλοσοφίες της ιστιοσανίδας ούτε κουκλάρα ρεσεψιονίστ ούτε αληθινή αγάπη μέσα σε τρεις μέρες που μόνο με τη Mila Kunis μπόρεσε να του κουνηθεί. </div><br /><br /><div align="justify">Απλή αληθινή και μίζερη ζωή!</div><br /><div align="justify"><br />Ευτυχώς που υπάρχουν και οι αμερικάνικες κομεντί! </div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-553619343033436864?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-34782886373094045962011-04-23T16:23:00.003+03:002011-04-23T16:29:44.354+03:00<span style="font-family:verdana;">Η ιταλίδα γκουβερνάντα προσπαθούσε να απαντήσει την τελευταία ερώτηση της δασκάλας όταν η μαροκινή μαθήτρια διέκοψε, φωνάζοντας «Συγνώμη, αλλά τι είναι ένα Πάσχα;»</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />Θα φανταζόταν κανείς ότι, παρόλο που είχε μεγαλώσει σε μια μουσουλμανική χώρα, θα είχε ακούσει αυτή τη λέξη, αλλά προφανώς όχι. «Το εννοώ» είπε. «Δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάτε».<br /><br />Η δασκάλα ζήτησε από τους υπόλοιπους να εξηγήσουμε.<br /><br />Οι Πολωνέζες ξεκίνησαν όσο καλύτερα μπορούσαν. «Είναι» είπε η μια, «ένα πάρτι για το μικρό αγόρι του Θεού που λέει τον εαυτό του Ιησού και… σκατά». Κόμπιασε και η συμπατριώτισσα της έσπευσε να τη βοηθήσει.<br /><br />«Λέει τον εαυτό του Ιησού και μετά αυτός πεθάνει μια μέρα σε δύο… κομμάτια… από ξύλα».<br /><br />Η υπόλοιπη τάξη άρχισε να συμμετέχει, προσφέροντας αποσπασματικές πληροφορίες που θα έκαναν τον Πάπα να πάθει εγκεφαλικό.<br /><br />«Αυτός πεθάνει μια μέρα και μετά πάει πάνω από το κεφάλι μου να ζει με τον πατέρα σου».<br /><br />«Είχε στον εαυτό του μακριά μαλλιά και μετά που πεθάνει, πρώτη μέρα αυτός έρθει πίσω εδώ να πει γεια σου στους ανθρώποι».<br /><br />«Αυτός καλός, Ιησούς».<br /><br />«Αυτός κάνεις καλά πράγματα, και στο Πάσχα εμείς είμαστε στενάχωροι γιατί κάποιος τον κάνει νεκρό σήμερα».<br /><br />Ένα βασικό πρόβλημα ήταν το λεξιλόγιο. Απλά ουσιαστικά όπως <em>σταυρός</em> και <em>ανάσταση</em> μας διέφευγαν εντελώς, πόσο μάλλον πιο σύνθετες φράσεις όπως «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Αντιμέτωποι με τη πρόκληση να εξηγήσουμε τον ακρογωνιαίο λίθο της χριστιανοσύνης, κάναμε ό,τι θα έκανε κάθε φυσιολογική ομάδα ανθρώπων. Αρχίσαμε να μιλάμε για φαγητό.<br /><br />«Το Πάσχα είναι μια γιορτή για να τρώμε αρνάκι» εξήγησε η ιταλίδα γκουβερνάντα. «Μπορούμε να φάμε πολλή σοκολάτα».<br /><br />«Και ποιος φέρνει τη σοκολάτα;» ρώτησε η δασκάλα.<br /><br />Ήξερα τη λέξη, οπότε σήκωσα το χέρι μου λέγοντας «Το Πασχαλινό Κουνέλι. Αυτός φέρνει τη σοκολάτα».<br /><br />«Ένα κουνέλι;» Η δασκάλα, υποθέτοντας ότι είχα κάνει λάθος τη λέξη, έβαλε τα χέρια της πίσω από το κεφάλι της, κουνώντας τα δάχτυλα της σαν να ήταν αυτιά. «Αυτό εννοείς; Ένα <em>κουνέλι</em> κουνέλι;»<br /><br />«Ναι, βέβαια» είπα. «Αυτός έρθει βράδυ όταν κοιμόμαστε στα κρεβάτια. Με ένα χέρι έχει καλάθι και φαΐ.»<br /><br />Η δασκάλα αναστέναξε και κούνησε το κεφάλι της. Κατά την άποψη της έμοιαζε να είχα μόλις εξηγήσει τι ακριβώς δεν πάει καλά με τη χώρα μου. «Όχι, όχι» είπε. «Εδώ στη Γαλλία τη σοκολάτα τη φέρνει μια μεγάλη καμπάνα που έρχεται πετώντας από τη Ρώμη».<br /><br />Ζήτησα ένα τάιμ άουτ. «Μα πως μπορεί να ξέρει η καμπάνα που ζει κάποιος;»<br /><br />«Γιατί» μου απάντησε, «πως το ξέρει το κουνέλι;»<br /><br /><div align="justify"><br /><span style="font-size:85%;">David Sedaris<br /></span><span style="font-size:85%;"><em>Jesus Shaves<br /></em>Εγκώ μιλήσει καλά κάποια μέρα</span></div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5598769750757605074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 386px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/--u9F_pvRqLI/TbLTbL0b_tI/AAAAAAAAATA/swJQX4jEUFw/s400/arkas.jpg" border="0" /><br /><br /><div align="justify">Καλό Πάσχα σε όλους!!! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-3478288637309404596?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-10275125956844260472011-04-18T22:44:00.003+03:002011-04-18T23:56:10.185+03:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Τη Παρασκευή το βράδυ είδα στον ύπνο μου τον συνάδελφο φαντασίωση. Συναντηθήκαμε τυχαία σε ένα μπαρ και πιάσαμε τη κουβέντα. Μου έλεγε ότι δεν ακούει όλα αυτά τα τραγούδια που βάζει στο facebook, η αλήθεια είναι ότι κάνει κοινωνιολογική μελέτη για τις αντιδράσεις του πληθυσμού στη κακή μουσική. <em>Και καλά ρε Ουφ δεν είναι και τόσο χάλια όσο τα θεωρείς, έχουν τη πλάκα τους άλλωστε τόσος κόσμος τα ακούει αλλά εντάξει, δεν πολυακούω τέτοια, μου αρέσουν πολλά είδη μουσικής.</em> Εγώ τον κοίταζα εκστασιασμένη και όταν η πολυκοσμία άρχισε να μας ενοχλεί πήγαμε στον πάνω όροφο που ήταν γιαπί με θέα το φεγγάρι και αρχίσαμε να χαϊδευόμαστε. Ήταν πολύ ωραία και μετά έγινε λίγο πορνό και μετά ξύπνησα.</span></div><span style="font-family:verdana;"><br /><div align="justify">Το Σάββατο το βράδυ είδα ξύπνια σε ένα μπαρ τον συνάδελφο φαντασίωση. Στεκόμουν με το ποτό μου και αγνάντευα τον χώρο και τον είδα ξαφνικά απέναντι. Με κοίταζε. Τον κοίταζα. Όπως στις ταινίες ο κόσμος γύρω τριγύρω χόρευε σε slow motion. Στα μάτια μου σχηματίστηκαν καρδούλες και στα μάτια του σχηματίστηκε απορία. Έβαλε τα γυαλιά του. Χαμογέλασε. Χαμογέλασα. Με πλησίασε. Χαιρετιστήκαμε. Προχώρησε στο μπαρ. Τον ακολούθησα, έπρεπε να αναπαραστήσουμε το όνειρο. Πιάσαμε τη κουβέντα. Και τσακωθήκαμε.</div><br /><div align="justify">Επειδή δεν έχουμε τίποτα κοινό.</div><br /><div align="justify">Το μόνο που μας σώζει είναι το χιούμορ. Μόνο εκεί καταλαβαινόμαστε.</div><br /><div align="justify">Το καταλαβαίνω ότι δεν του αρέσω… μπορεί να αλλάξει γνώμη άραγε; Άμα με γνωρίσει καλύτερα και δει τι έξυπνη, αστεία, καλόβολη (σκάστε!) και χαριτωμένη είμαι…</div><br /><div align="justify">Εμένα γιατί μου αρέσει;!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1027512595684426047?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-6656596497434874052011-04-15T13:00:00.002+03:002011-04-15T13:07:51.171+03:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Ας πούμε ότι έχεις ένα προϊστάμενο σπαστικό, γκρινιάρη, εκνευριστικό, με παράλογες απαιτήσεις που έχει οδηγήσει τους υφιστάμενους του στην υστερία και το μίσος. Με το που γυρνά τη πλάτη τον βρίζουν και συνέχεια τον κουτσομπολεύουν. Και ας πούμε ότι εσύ, όντας καινούργια / καινούργιος δεν πρόλαβες να έχεις κάτι με τον άνθρωπο, μαζί σου είναι πάντα εντάξει ως τώρα και σε έχει βοηθήσει αρκετά.</span></div><span style="font-family:verdana;"><br /><div align="justify">Ποια είναι η αντιμετώπιση των συναδέλφων σε μια τέτοια κατάσταση;</div><br /><div align="justify">Αν συμφωνήσεις μαζί τους ότι ο προϊστάμενος είναι μαλάκας χωρίς να σου έχει κάνει κάτι ο άνθρωπος δεν θα είσαι εσύ ο μαλάκας; Και ο αχάριστος; Από την άλλη, αν προσπαθείς να τον δικαιολογείς και δεν συμμετέχεις στους μαραθώνιους θαψίματος του αυτό δεν σε κάνει τον σπασίκλα του γραφείου που γλύφει τον προϊστάμενο;</div><br /><div align="justify">Αν ξεκινήσεις να θάβεις κι εσύ τον προϊστάμενο, σε κάποια φάση αν προκύψει οποιαδήποτε παρεξήγηση από αυτές που συμβαίνουν σε κάθε δουλειά νομίζεις ότι θα διστάσει κανένας να πάει να πει ότι είσαι αχάριστη, κουτσομπόλα και έχεις ένα σωρό παράπονα από τον προϊστάμενο;</div><br /><div align="justify">Αν δεν συμμετέχεις και είσαι πάντα ουδέτερη χαμογελώντας σαν το χαζό προσπαθώντας να αλλάξεις κουβέντα το πιθανότερο θα σκεφτούν ότι πας και λες τα πάντα στον προϊστάμενο με αποτέλεσμα να μη μιλούν μπροστά σου, να σιωπούν όταν μπαίνεις στο δωμάτιο, να σε κοιτάζουν με αυτό το βλέμμα που ξέρεις ότι κάτι συμβαίνει αλλά δεν ξέρεις τι ακριβώς και στο τέλος κάτι θα βρουν να σε σουτάρουν.</div><br /><div align="justify">Όσο και αν προσέχεις, όσο εντάξει και αν προσπαθείς να είσαι, όταν θέλουν να σε κατηγορήσουν για κάτι θα το κάνουν. Επειδή και μόνο εσύ είσαι αρνί και δεν ασχολείσαι δεν σημαίνει ότι και οι άλλοι κάνουν το ίδιο. Ειδικά όταν είναι αθκιασεροί σε μια δουλειά!</div><br /><div align="justify">Σκατοκατάσταση… </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-665659649743487405?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-78838513261742666832011-04-08T21:39:00.002+03:002011-04-08T21:59:00.004+03:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Σήμερα στο σουπερμάρκετ μια γυναίκα έλεγε σε μια άλλη γυναίκα: <em>προχτές το μεσημέρι εκάθετουν στη στάση ένας μαύρος, ποτούτους τους πακιστανούς. Εφκήκα θκυο τρεις φορές τζαι έβλεπα τον για να με δει ότι τον είδα. Αλώπως ήρτεν να κάμει αναγνώριση τζαι να έρτει άλλην ώρα να ανοίξει κανένα σπίτι. Τελικά ήρτεν το λεωφορείο εμπήκε μέσα τζαι έφυεν. Ευτυχώς οι μιτσιοί τζειπάνω άμα δουν κανένα ξένο δείχνουν του</em>.</span></div><span style="font-family:verdana;"><br /><div align="justify">Τι του δείχνουν; Δεν ξέρω! Έμεινα με ανοιχτό το στόμα να την κοιτάζω μέχρι που με είδε, έκαμα τη κίνηση του κεφαλιού που λέει <em>τς τς τς τς</em> και απομακρύνθηκα. Την ίδια ώρα από τα μεγάφωνα του σουπερμάρκετ-wannabe-σκυλάδικου ακουγόταν ένα τραγούδι που έλεγε ότι ο θεός έκαμε τον έλληνα την όγδοη μέρα και έγινε ο κόσμος πιο ερωτικός και πιο σοφός! Με έπιασε υστερικό γέλιο μαζί με απελπισία η οποία εντάθηκε μόλις τώρα που ανακάλυψα ότι το εν λόγω άσμα το τραγουδά το είδωλο της φαντασίωσης μου… ευτυχώς που δεν μου δίνει σημασία και την γλύτωσαν τα αυτιά μου!</div><br /><div align="justify">Το περασμένο Σάββατο κάτσαμε για φαγητό σε εστιατόριο απέναντι από… εχμμμ ένα μέρος στο οποίο οι κοπέλες έμπαιναν βαμμένες σαν drag queen, χτενισμένες σαν γάμος στα κοκκινοχώρια, φορώντας αποκαλυπτικά εφαρμοστά ρούχα, δωδεκάποντα και υποβασταζόμενες για να μπορούν να ταράσσουν ενώ οι άντρες έδιναν τα κλειδιά των μερσεντές σε υπαλλήλους για να τους τα παρκάρουν ενώ οι ίδιοι, οι κοιλιές τους και οι υποβασταζόμενες έμπαιναν μέσα. Διασκέδασα πολύ. Είδα όλο το πανηγύρι χωρίς να χρειαστεί να ακούσω ούτε μια σκυλάδικη νότα!</div><br /><div align="justify">Χτες το πρωί χρησιμοποίησα το λεωφορείο. Δύο άτομα ήμασταν μέσα, εγώ και μια κοπελίτσα. Πιάσαμε τη κουβέντα και όταν κατεβήκαμε στο τέρμα περπατήσαμε μαζί μέχρι την Ανεξαρτησίας. Είναι ωραίο να γνωρίζεις κόσμο σε έτσι σκηνικό, όπως τα έργα αλλά όχι ακριβώς. Η <a href="http://www.athinorama.gr/theatre/data/performances/?id=10002317">κυρία Κούλα</a> ας πούμε, τη περασμένη Τρίτη γνώρισε ένα νεαρό στον ηλεκτρικό και στη μισή παράσταση βγάζανε τα μάτια τους στη γκαρσονιέρα του. Γιατί είναι τόσο άδικος ο κόσμος;!</div><br /><div align="justify">Πριν από πάρα πολλά χρόνια είδα <a href="http://www.youtube.com/watch?v=I2FhSTeKCMQ">αυτή</a> τη ταινία. Πέρα από το θέμα που προβάλλει το trailer, ξεκινά με την ξανθιά να προσλαμβάνει τον ζιγκολό για να τη συνοδέψει σε μια οικογενειακή υποχρέωση. Η ιδέα μου άρεσε. Πολύ. Από τότε προσπαθώ να βρω ευκαιρία να την χρησιμοποιήσω. Υπάρχουν βέβαια ένα δυο προβληματάκια, όπως το ότι δεν έχω ιδέα που συχνάζουν οι κύπριοι ζιγκολό και αν είναι να μοιάζουν με αυτόν στην ταινία να μου λείπει! Μήπως να προσλάβω κανέναν ηθοποιό; Δεν χρειάζεται να είναι ο <a href="http://www.philenews.com/main/data/2009/05/29/2009_05_29_12_38_53__eed224237bf94a46b34f5fa1a57a5f75.jpg">Μαρτάς</a>, μπορώ να συμβιβαστώ και με κάποιο λιγότερο ωραίο. Όμως έχω οικογενειακή υποχρέωση. Και τον χρειάζομαι!</div><br /><div align="justify">Γενετζαίματα. Εκείνο το δρώμενο που θα είμαστε μαζεμένες οι <em>γενέτζιες</em> μέσα στη κουζίνα και θα μιλούμε για χαρτώματα (=το πάρτυ), γάμους (=τους καλεσμένους), εγκυμοσύνες (εμετός), γέννες (κι άλλος εμετός), τρίπατα (βιετναμέζικος εμετός), συνταγές, τηλεοπτικά (και θα πρέπει να συμφωνήσω ότι <em>ναι, η Ζέτα είναι κούκλα</em> αλλιώς θα είμαι ένα παράξενο φρικιό!) ενώ οι <em>αδρώποι</em> της καθεμιάς θα είναι στη μπροστινή βεράντα να καπνίζουν γιατί ξαφνικά έγινε και ο θείος Πανίκκος ευρωπαίος που δεν καπνίζει μέσα στο σπίτι και θα μιλούν για πολιτική και ποδόσφαιρο ενώ ένας πολύ συγκεκριμένος θείος θα με κοιτάζει και θα ξερογλείφεται.</div><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify">Heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeelp!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-7883851326174266683?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-36916935542517369772011-04-04T00:22:00.002+03:002011-04-04T00:30:08.600+03:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Όταν σπούδαζα, για λίγο καιρό συγκατοικούσα με μια κοπέλα, από αυτά τα υπέροχα πλάσματα που έχουν πάντα δίκαιο και ξέρουν τα πάντα. Μια μέρα, έπεσε ξαφνικά σε μαύρη κατάθλιψη και δεν μιλούσε, ένα γεια έλεγε με το ζόρι. Τη ρώτησα αν είχε κάτι, αν ήθελε κάποια βοήθεια και της είπα ότι μπορούσε να μου μιλήσει όποτε ήθελε. Κούνησε το κεφάλι με θλίψη και γύρισε αλλού.</span></div><span style="font-family:verdana;"><br /><div align="justify">Η συμπεριφορά αυτή συνεχίστηκε για πολλές μέρες και σιγά σιγά πρόσεξα ότι εκδηλωνόταν μόνο μπροστά μου. Με όλους τους άλλους ήταν ο καλός και εύθυμος χαρακτήρας που ήταν (ή έδειχνε) πάντα. Μόνο όταν καταλάβαινε ότι την έβλεπα το ύφος της σκοτείνιαζε. Κατάλαβα τότε ότι κάτι είχε μαζί μου (είμαι σπίρτο!) και τη ρώτησα αν έκανα κάτι που τη πείραξε.</div><br /><div align="justify">Τότε, με ένα έντονα διδαχτικό ύφος μου είπε ότι εκείνο το πρωί πριν δέκα μέρες (ναι, τότε που ξεκίνησε η περίεργη συμπεριφορά της) όταν ξύπνησα και ήρθα στη κουζίνα και μου είπε καλημέρα με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά εγώ χωρίς καν να τη κοιτάξω μουρμούρισα μουτρωμένη ένα καλημέρα, έκανα τον καφέ μου και πήγα στο δωμάτιο μου να τον πιω. Και αυτό την πλήγωσε. Πολύ. Τόσο που για δέκα μέρες δεν μου μιλούσε και ποιος ξέρει για πόσο θα συνεχιζόταν αυτό αν δεν επέμενα να μου πει τι συνέβαινε.</div><br /><div align="justify">Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να της πω ότι είναι παράλογο να μη μου μιλά τόσο καιρό επειδή ένα πρωί το οποίο δεν θυμάμαι καν ξύπνησα ανάποδα και δεν είχα διάθεση για κουβέντες. Και στο κάτω κάτω αν ήμουν μουτρωμένη ίσως θα έπρεπε να με ρωτήσει μήπως είχα κάποιο πρόβλημα! Επειδή όμως είμαι έντονα ενοχικό ζώο, άρχισα να απολογούμαι, με συγχώρεσε γενναιόδωρα, αγκαλιαστήκαμε και όλα ήταν και πάλι τέλεια, όπως πριν… ένοιωθα βέβαια λίγο μαλάκας κάποιες στιγμές αλλά δεν το πολυσκεφτόμουν.</div><br /><div align="justify">Την επόμενη φορά που έκανε κάτι τέτοιο όμως, δεν αντέδρασα το ίδιο. Στις πρώτες μέρες των μούτρων κατάλαβα ότι δεν είχα τη διάθεση να αντιμετωπίσω ξανά όλον εκείνο τον παραλογισμό έτσι της ζήτησα να βρει άλλο σπίτι γιατί ήθελα να μένω μόνη μου.</div><br /><div align="justify">Αυτό κάποιοι πιστεύουν ότι είναι λάθος. Ότι δεν πρέπει να απομακρυνόμαστε από τα προβλήματα και να μένουμε εκεί να συζητούμε, να τσακωνόμαστε και να βρίσκουμε λύσεις. Συμφωνώ ως ένα σημείο, μέχρι τη δεύτερη ευκαιρία. Από εκεί και πέρα θεωρώ πως ο άλλος <em>έτσι είναι</em> και είναι εντελώς άσκοπο να χαλώ τη διάθεση μου για να τον ή την αλλάξω. Ή αποδέχεσαι τον άλλο όπως είναι χωρίς γκρίνιες, μούτρα και αλληλοκατηγορίες ή φεύγεις.</div><br /><div align="justify"><em>Εάν λογομαχείς με ένα βλάκα, καλό είναι να αναρωτηθείς μήπως και εκείνος κάνει το ίδιο.</em></div><br /><div align="justify">Ogden Nash, από <a href="http://www.gnomikologikon.gr/index.html">εδώ</a>.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-3691693554251736977?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-67947188749676221932011-03-29T23:51:00.006+03:002011-03-29T23:58:23.565+03:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Μόλις είδα τη ταινία Blue Valentine. Ηθικό συμπέρασμα: μην παντρευτείς. ΠΟΤΕ. Εκτός από όλα τα άλλα πως είναι δυνατόν να γνωρίζεις κάποιον και να είναι έτσι...</span></div><span style="font-family:Verdana;"></span><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5589607569422351458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 268px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-_ZXJwO-M_iU/TZJGeClA_GI/AAAAAAAAAS4/uKMhkVvXgLU/s400/Blue-Valentine-ryan-gosling.jpg" border="0" /></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">...και σε τρία τέσσερα χρόνια να γίνεται σαν τον γείτονα μου τον Πάμπο με αραίωση, γεμάτος μυς και τατουάζ να κάθετε όλη μέρα μπροστά στη τηλεόραση;! Όσο και αν έψαξα δεν βρήκα φωτογραφία του να βάλω. Όχι του γείτονα μου, του Ryan Gosling μετά που παντρεύτηκε στη ταινία. Όπως λέει και ένας φίλος, ο γάμος ασχημαίνει τους ανθρώπους!</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Όσο για τη ταινία, αν ήθελα να δω αληθινή ιστορία πόνου και διαζυγίου πήγαινα και ένα πρωί στα δικαστήρια, δεν ήταν ανάγκη να χάσω ένα βράδυ να βλέπω σε επανάληψη τους γονείς μου να τσακώνονται!</span> </div><br /><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Χρειάζομαι ρομαντικές κομεντί κατεπειγόντως! </span><span style="font-family:verdana;">Περιμένω προτάσεις! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-6794718874967622193?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-23518843360210039772011-03-25T18:48:00.003+02:002011-03-25T19:15:18.197+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Μου αρέσει να μαζεύω αποκόμματα με φωτογραφίες και ολόκληρα άρθρα από περιοδικά που μου έκαναν εντύπωση και να κρατάω εισιτήρια και διαφημιστικά από εκδηλώσεις που μου άρεσαν. Αυτό το κόλλημα το έχω πολλά χρόνια, στη φορτωτική όταν μετακόμιζα μόνιμα Κύπρο οι περισσότερες κούτες ήταν γεμάτες με αυτά τα πράγματα!<br /><br />Τα έχω σε κουτιά ανάλογα με το θέμα: διάφορα (που έχουν μέσα… εχμμμ διάφορα!), ταξιδιωτικά (θέλω να πάω σε ολόκληρο τον κόσμο, από το Νουναβούτ μέχρι την έρημο Ατακάμα της Χιλής μέσω Σινικού Τείχους και στην επιστροφή να κάτσω να πιω καφέ στο Γιβραλτάρ!) και καλλιτεχνικά (από Παύλο Σιδηρόπουλο μέχρι αφιερώματα σε ζωγράφους και μουσεία και από Marilyn Monroe μέχρι άρθρα με τίτλο «Η Μεγάλη Απόδραση –το να πεθάνεις νωρίς είναι κίνηση καριέρας!»).<br /><br />Τον τελευταίο καιρό τα είχα κάπως παραμελήσει και έβαζα ότι να ‘ναι όπου να ‘ναι έτσι χτες το βράδυ έκανα μια ανασκαφή σε ένα από τα κουτιά και βρήκα θησαυρούς!<br /><br />Ένα εισιτήριο του Ριάλτο από το Φεστιβάλ Δράμας στις 10/4/2007 που δεν θυμόμουν καν ότι είχα παρακολουθήσει μέχρι που βρήκα το πρόγραμμα προβολών και θυμήθηκα ότι μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση <a href="http://www.pharmakonthemovie.com/index.html">αυτή</a> η ταινία! Δεν θυμάμαι καμιά άλλη από το συγκεκριμένο φεστιβάλ!<br /><br />Ένα εισιτήριο από τη παράσταση <em>Οιδίπους Τύραννος</em> με τον Γιώργο Κιμούλη και τον Γιώργο Νταλάρα (…ναι!) στις 2 Οκτ. 2005 στο οποίο με έσυρε με το ζόρι η μάνα μου η οποία είναι γκρούπι του Κιμούλη από την εποχή της <a href="http://lefobserver.blogspot.com/2008/09/blog-post_7294.html">Λάουρας</a>! Ρε τη Λάουρα, πρώτη φορά μαθαίνω την υπόθεση! Τι να του έταξε του έρμου του δικαστή;!<br /><br />Ένα τυπωμένο στον εκτυπωτή της πρώην δουλειάς μου εξώφυλλο της <a href="http://farm1.static.flickr.com/90/262123918_3c5bc9492b.jpg?v=0">Vogue Hommes International</a> με εξώφυλλο τον Adrien Brody τον καιρό που τα είχαμε.<br /><br />Εντάξει, δεν τα είχαμε! Αλλά μην του το πείτε!<br /><br />Ένα εισιτήριο από τη παράσταση <em>Η Τρύπα του Κουνελιού</em> στις 25/2/2009 που μου άρεσε πολύ. Για το ίδιο έργο ήταν υποψήφια για Oscar η Nicole Kidman φέτος. Ε, η <a href="http://www.thoc.org.cy/gr/archive/images/Document/2009_01_006_01.jpg">Στέλα</a> ήταν καλύτερη!<br /><br />Μια απόδειξη της Aegean για πτήση Αθήνα – Λάρνακα τότε που θεωρούσα τα αεροπλάνα λεωφορεία με φτερά, η συγκεκριμένη πτήση του τρόμου όμως μου έκοψε κάθε διάθεση να μπω ξανά ποτέ στον αιώνα τον άπαντα μέχρι τη δευτέρα παρουσία σε αεροπλάνο. Πρώτη φορά στη ζωή μου που πίστεψα αληθινά ότι θα πεθάνω! Φρίκη!<br /><br />Μια μάτσα φυλλάδια με τίτλους όπως «Τα μαντίλια της Κύπρου», «Τοπικά μουσεία στα χωριά του Ακάμα», «Η παραδοσιακή αγγειοπλαστική του Φοινιού», «Παραδοσιακά χειροτεχνήματα της περιοχής του Ακάμα», «Παραδοσιακή καλαθοπλεκτική / ψαθοπλεκτική», «Άσπρα κεντήματα και δαντέλες της Κύπρου» τα οποία δεν θυμάμαι από πού έχω πάρει! Έχω πάει στην Έκθεση Κυπριακής Χειροτεχνίας τον Οκτώβρη του 2006 όπως λέει το φυλλάδιο;! Πότε ήταν ο Οκτώβρης του 2006;!<br /><br />Ένα φάκελο από το Κανάλι 6 με δύο κερδισμένα με sms εισιτήρια για τη συναυλία του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=r7wvmPM8LYA">Lucio Dalla</a> στις 28-7-2007 στο Κηποθέατρο. Ωραία εφεύρεση τα sms, η συναυλία ήταν τέλεια, σας ευχαριστώ με τέσσερα χρόνια καθυστέρηση!<br /><br />Μια αίτηση για επανέκδοση διαβατηρίου δεν θυμάμαι από πότε. Νομίζω πως το διαβατήριο μου έχει λήξει από το 2005… δεν έχω βγει από την Ευρωπαϊκή Ένωση από τότε αλλά πρέπει να το ανανεώσω άμεσα! Πως θα πάω στο Νουναβούτ;!<br /><br />Ένα εισιτήριο του ΗΣΑΠ στις 12/11/2007 η ώρα 15:02 από Ομόνοια στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα!<br /><br />Ένα δελτίο ελευθέρας εισόδου για τη συναυλία του <a href="http://www.youtube.com/watch?v=cEnJDaqT3-0">Sting</a> στο Τσίρειο στις 10 Ιουνίου 2006. Σε εκείνη τη συναυλία είχαμε πάει παρέα εφτά ή οκτώ άτομα και είχαμε όλοι κερδίσει προσκλήσεις μετά που τρελάναμε όλο μας το σόι ο καθένας να στέλνει sms σε όποια εκπομπή έδινε δωρεάν εισιτήρια! Ήταν τόσο ακριβό το εισιτήριο; Δεν θυμάμαι!<br /><br />Το διαφημιστικό της έκθεσης του Joan Miro πέρσι στο Δημοτικό Κέντρο Τεχνών στη Λευκωσία. Πολύ ωραία έκθεση παρόλο που έλειπαν τα αγαπημένα μου <a href="http://www.theprisma.co.uk/wp-content/uploads/2011/03/joan-miro-at-tate-gallery.jpg">έργα</a>!<br /><br />Ένας <em>Οδηγός για εξεύρεση εργασίας στη διευρυμένη Ευρώπη</em> τον οποίο μάζεψα πέρσι που υπέγραφα ανεργιακό και τον οποίο φλερτάρω ανοικτά πλέον! Παρίσι σου έρχομαι! Παριζιάνικες δουλειές προσέχετε!</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><br />Ένα διήγημα του Λευκάδιου Χερν τυπωμένο σε μια Α4 μετά που το βρήκα στο internet. Ονομάζεται Οσιντόρι και μου έκανε μεγάλη εντύπωση όταν το διάβασα. Μετά από λίγο καιρό όταν βρέθηκα στην Αθήνα πήγα σε ένα κεντρικό βιβλιοπωλείο και ζήτησα το βιβλίο με τα διηγήματα του. Μέχρι να μου το φέρουν από την αποθήκη μου έπιασε τη κουβέντα ένας παππούς (για κάτι τέτοια μου αρέσει η Αθήνα) που περίμενε και αυτός βιβλίο από την αποθήκη και μου έλεγε ότι είναι από τη Λευκάδα και ότι θυμόταν τον Λευκάδιο Χερν από όταν ήταν μικρά παιδιά. Τότε δεν ήξερα ότι ο Λευκάδιος Χερν γεννήθηκε το 1850 και πέθανε το 1903 έτσι εντυπωσιάστηκα! Όταν αργότερα διάβασα το βιογραφικό του δεν πίστεψα ότι ο παππούς με κορόιδεψε. Όλες οι ιστορίες του Χερν έχουν έντονο μεταφυσικό στοιχείο, ο παππούς στο κέντρο της Αθήνας ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι του 2007 ήταν πνεύμα από την Λευκάδα του 185κάτι… </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-2351884336021003977?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-45438404495108187762011-03-23T22:31:00.003+02:002011-03-24T16:17:51.364+02:00<span style="font-family:verdana;">Δεν έχω τι να τραγουδήσω τι να πω <br />είναι η φωνή μου ένα σήμα από καπνό <br />κι έτσι για πάντα λέω το στόμα μου να κλείσω <br />για τίποτα άλλο πια να μην ξαναμιλήσω <br />μα πάλι πώς θα ζήσω <br /> <br />Μέσα σε σχολεία μέσα σε πανεπιστήμια <br />μέσα σε ωδεία σε στρατούς και γυμναστήρια <br />πέρασα χρόνια άλλος μπήκα κι άλλος βγήκα <br />κι έχω τη μόρφωση για όπλο και για προίκα <br />κι ένσημο για το ΙΚΑ <br /> <br />Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει <br />ό,τι αγαπούσα και το άφησα ό,τι μισούσα και το κράτησα <br />φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει <br />τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα <br />με τέτοια που 'χω ψυχολογία, πώς θα βγω στη συναυλία;</span> <br /><span style="font-family:verdana;"> <br />Πάρε τα πάνω σου μικρέ πάρε τα πάνω σου <br />πάρε μολύβι κι έλα κάθισε στο πιάνο σου <br />και φτιάξε πάλι την αρχαία συνταγή <br />μ' ένα τραγούδι να γλυκάνεις την ψυχή <br />μα άραγε θα μου βγει; <br /> <br />Πρέπει να αδειάσεις το κεφάλι σου απ' τις σκέψεις <br />μήπως μπορέσεις τελικά να το αντέξεις <br />αυτά μου είπαν κάποιοι φίλοι χτες το βράδυ <br />μα εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν το χάδι <br />και μια τους νότα στο σκοτάδι <br /> <br />Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει <br />ό,τι αγαπούσα και το άφησα ό,τι μισούσα και το κράτησα <br />φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει <br />τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα <br />με τέτοια που 'χω ψυχολογία, πώς θα βγω στη συναυλία;</span> <br /><p><span style="font-family:verdana;"></span></p><p><span style="font-family:verdana;"></span> </p><p><span style="font-family:verdana;">Για να το ακούσετε, <a href="http://www.youtube.com/watch?v=n3Pep4IcG4U">εδώ</a>. </span></p><p><span style="font-family:verdana;">Και μια απορία: πως ανεβάζουμε βίντεο σε ποστ;?!</p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-4543840449510818776?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-63465118046314474012011-03-15T00:14:00.003+02:002011-03-15T00:40:43.679+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Ξεκίνησα με μια μεγάλη βόλτα στη πόλη και πήγα με τα πόδια σε μια cheap art έκθεση από όπου ήθελα στην αρχή να αγοράσω ένα έργο με κάτι φιγούρες από σύρμα απομακρυσμένες η μια από την άλλη που τις βρήκα πολύ αντιπροσωπευτικές της κατάστασης μου τα τελευταία τριάντα χρόνια μετά όμως είδα ένα καμβά με κίτρινο στα τρία τέταρτα, γαλάζιο στο πάνω μέρος και στην άκρη δεξιά ένα δεντράκι που μου θύμισε για κάποιο λόγο τον Μικρό Πρίγκιπα αλλά επειδή δεν μπορούσα να αποφασίσω πιο από τα δύο προτιμούσα, το αισιόδοξο ή το απαισιόδοξο τελικά δεν αγόρασα τίποτα!</span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Η βραδιά συνεχίστηκε με τη Πλατφόρμα Σύγχρονης Μαλακίας την οποία πολύ σαδιστικά παρακολούθησα! Στο πρώτο αριστούργημα ένας τύπος χτυπιόταν για κανένα πεντάλεπτο στη σκηνή μετά έφυγε και μετά ήρθε μια τύπισσα η οποία χτυπιόταν επίσης για κανένα πεντάλεπτο στη σκηνή και μετά τελείωσε, στο δεύτερο αριστούργημα ένας τύπος με προβιά και ρόπαλο έσπασε στο ξύλο μια κοπέλα μετά πήρε ένα πτώμα από μια γωνιά το ζωντάνεψε και άρχισε να το δέρνει μαζί με την πρώην ξυλοδαρμένη και μετά τελείωσε, στο τρίτο αριστούργημα τέσσερις κοπελιές σπάραζαν κάτι φράσεις πόνου και οδύνης κουβαλώντας ποτζεί ποδά ένα μπαούλο και μετά τέλειωσε, στο τέταρτο αριστούργημα μια αμπαλαρισμένη κοπελίτσα προσπαθούσε να κατέβει από ένα εντυπωσιακό ράφι αλλά μια φωνή της τσίριζε να μείνει εκεί που είναι αλλά στο τέλος κατέβηκε και τέλειωσε και στο πέμπτο αριστούργημα εντυπωσιάστηκα από το σκηνικό μετά όμως εμφανίστηκαν δύο κοκκινοσκουφίτσες και άρχισαν να μας λένε παραμύθια με βασιλιάδες και δράκους και στο αποκορύφωμα της διήγησης, εκεί που η μουσική κόντεψε να μας σπάσει τα τύμπανα και αγωνιούσαμε (not) αν ο δράκος θα φάει το πριγκιπόπουλο και τη πριγκιποπούλα οι κοκκινοσκουφίτσες υποκλίθηκαν και τελείωσε! Είμαι η Ουφ! και οι αντοχές μου μόλις τελείωσαν!</div><div align="justify"><br />Όλα τα λεφτά ήταν οι διπλανοί μου οι οποίοι στο πρώτο έκλαιγαν από τη προσπάθεια τους να μη γελάσουν δυνατά, στο δεύτερο κοίταζαν εκστασιασμένοι, στο τρίτο δήλωσαν ο ένας στον άλλο ότι άρχισαν να μπαίνουν στο νόημα, στο τέταρτο πλέον γελούσαν δυνατά και στο τελευταίο ήταν εξουθενωμένοι, είμαι σίγουρη πως όποια και αν ήταν τα πλάνα τους για μετά θα τα ακύρωσαν και θα πήγαν σπίτι όπου θα έπεσαν αμέσως στο κρεβάτι θα σκεπάστηκαν με το πάπλωμα μέχρι τα φρύδια και θα έβλεπαν εφιάλτες όλο το βράδυ!</div><div align="justify"><br />Του χρόνου εγώ πάντως θα δηλώσω συμμετοχή. Θα βάλω τις πυτζάμες μου, θα κουβαλήσω τον καναπέ, το τραπεζάκι του ΙΚΕΑ και το laptop, θα ονομάσω τη περφόρμανς blogging και θα γράφω ή θα κάνω ότι γράφω στο blog το οποίο φυσικά δεν θα είναι το Ουφ! αλλά κάποιο άλλο με πιο κουλτουρέ όνομα όπως I feel attention ή κάτι τέτοιο σε κάποια στιγμή μετά από κανένα πεντάλεπτο θα ακουστεί μουσική, το Hey You των Pink Floyd ας πούμε, εγώ θα κουνάω με λύσσα το κεφάλι μπροστά πίσω πάνω κάτω δεξιά αριστερά, ίσως σηκωθώ και από τον καναπέ και κάνω καμιά σπαρακτική κίνηση, ένα ωραίο εφέ θα ήταν να χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο μετά να σταματήσει η μουσική και εκεί που λέει το τραγούδι divided we fall να σωριαστώ με βία στο πάτωμα. Αν μου το αντιγράψει κανένας του χρόνου θα ζητώ πνευματικά δικαιώματα, να το ξέρετε!</div><div align="justify"><br />Μετά από τόσο χορό που αν χόρευα η ίδια δεν θα κουραζόμουν τόσο όσο κουράστηκα να τον παρακολουθώ αποφασίσαμε να πάμε στο Library έτσι συναντηθήκαμε στο πάρκινγκ της ΕΣΕΛ που αν είσαι πάνω από τριάντα και προσπαθείς να το κρύψεις καλά κάνεις να συνηθίσεις να το λες <em>πάρκινγκ του E&amp;S</em>! Στο Library μπορείς να κάτσεις μέσα στα βραστά και smoke free αλλά με υπερβολικά δυνατή μουσική ή να παγώσεις έξω μες τη καπνίλα των τσιγάρων με μια μικρή ελπίδα να μιλάς χωρίς να σε καρτερά η λαρυγγίτιδα το επόμενο πρωί! Κάνεις τους συμβιβασμούς σου, διαλέγεις και παίρνεις!</div><div align="justify"><br />Εμείς κάτσαμε δηλαδή στεκόμασταν έξω και εκεί θυμήθηκα τον <a href="http://agrypnia.wordpress.com/2011/02/12/this-fucking-ship-has-sunk-again/">Passenger</a> που ήθελε σε ολόκληρο το μπαρ να βρει ένα κορίτσι να ερωτευτεί αλλά τελικά φίλε μου και για κορίτσι και για αγόρι είναι πιο δύσκολο από όσο το θυμόμουν άσε που σκεφτόμουν και το μπεμπέ και αναρωτιόμουν αν θα μας έκανε τη τιμή να έρθει άσε που σκεφτόμουν και τον συνάδελφο που θα ήταν σε κανένα σκυλάδικο εκεί κοντά τέτοια ώρα άσε που έβλεπα απέναντι και κάποιο γνωστό που θα μπορούσα να τον ερωτευτώ γιατί έχει και τη “σωστή” ηλικία και τα ίδια γούστα αλλά φοβάμαι ότι έχουμε <em>υπερβολικά</em> <em>πολλά</em> κοινά γούστα…</div><div align="justify"><br />Ουφ! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-6346511804631447401?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-80899469509207608532011-03-03T21:30:00.003+02:002011-03-03T21:34:36.696+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Ούφφου, είναι τόσο γλυκούλης τι άλλο πρέπει να κάνω για να καταλάβει ότι μου αρέσει τον κοιτάζω από πάνω ως κάτω του χαμογελώ με κοιτάζει και αυτός από πάνω ως κάτω και μου χαμογελά είμαστε συνέχεια μες τες χαζοχαρουμενοχαριτωμενιές γιατί δεν πέφτει στα πατώματα να μου πει ότι με θέλει γιατί δεν μου ζητά να βγούμε γιατί δεν ζητά το τηλέφωνο μου το μπλογκ μου το φέησμπουκ μου δεν πειράζει που του αρέσει ο Σφακιανάκης αρκεί να μην τον ακούει μπροστά μου προχτές ως και κοντή φούστα και πάγωσα έβαλα για να του δώσω θάρρος και τελικά πήραν όλοι θάρρος εκτός από εκείνον γιατί έλειπε σαν να μη ξέρω τη γκαντεμιά μου και σιγά τώρα αυτός μη με γουστάρει απλά θα κατάλαβε ότι τον γουστάρω και θα κολακεύτηκε όλοι έτσι είμαστε και άντε και του δώσω το τηλέφωνο μου τι θα καταλάβω θα κάθομαι να το υπνωτίζω μπας και μου στείλει κανένα μήνυμα και θα ονειροβατώ όπως εκείνη τη τέλεια σκηνή στο 500 days of summer που σε μοιρασμένη οθόνη βλέπουμε τη πραγματικότητα και τις προσδοκίες και ρε γαμώτο η πραγματικότητα είναι τόσο ντροπιαστική ενώ θα έπρεπε να συνέβαινε στη πραγματικότητα η φαντασία και άντε και μου δώσει το τηλέφωνο του θα πέφτω σε παραπτώματα όπως «eimai sto supermarket kai akouo sfakianaki kai se thimithika, ti kaneis?» δηλαδή πόσο πιο χαμηλά θα έπεφτα για ένα ωραίο… χαμόγελο που ας μη το λέω ειρωνικά και το χαμόγελο του είναι ωραίο και αυτός είναι ωραίος αλλά σιγά μη γυρίσει να κοιτάξει εμένα ενώ μπορεί να γυρίσει να κοιτάξει καμιά από όλες αυτές τις κοπελίτσες με το τέλειο σώμα, το τέλειο πρόσωπο και τα τέλεια μαλλιά σε πιο εργοστάσιο τις κατασκευάζουν ρε γαμώτο αλλά από την άλλη βλέπεις και κάτι τέρατα να τα έχουν με νορμάλ ανθρώπους άρα δεν είναι μύθος ότι η προσωπικότητα μετρά πάνω από την εμφάνιση αλλά αν δεν σου δώσει κάποιος την ευκαιρία να σε γνωρίσει πως θα ξέρει αν του αρέσει η προσωπικότητα σου τόσα γαμημένα αγαπητέ κύριε Σταύρου διάβασα πάντα μια παντρεμένη γνωρίζει έναν παντρεμένο στη δουλειά της και γίνεται του παντρεμένου το κέρατο εμείς δύο ελέ οι ελεύθεροι κι ωραίοι και δεν θα καταφέρουμε να γνωριστούμε;! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-8089946950920760853?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-63638483394457541402011-02-25T21:09:00.001+02:002011-02-25T21:15:12.366+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Αν βάλω το όνομα μου με λατινικούς χαρακτήρες στο facebook βγάζει καμιά δεκαπενταριά συνονόματες. Εκτός από τις κλασικές έφηβες που φωτογραφίζονται με τη κολλητή που θα τες προδώσει μόλις βρει τον πρώτο της γκόμενο και τις νοικοκυρές που ηλιθιωδώς κατά τη γνώμη μου έχουν φωτογραφίες των μωρών τους στο profile, μια περίπτωση στοιχειώνει τις σκέψεις μου.</span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Στη φωτογραφία του προφίλ, τη φωτογραφία που θα δει κάποιος που ίσως με ψάχνει αφού με ερωτεύτηκε από το τηλέφωνο και θέλει να δει πως μοιάζω (ναι μαλακίες λέω) θα δει καταρχήν ένα στήθος. Μεγάλο, με υπερηφάνεια τουρλωμένο προς τα εμπρός. Το στενό μπλουζάκι απλά το κάνει να υποφέρει από κλειστοφοβία και το αριστερό χέρι είναι ανασηκωμένο για τη φωτογραφία που θα το προωθήσει στη δόξα. Μετά καταλαβαίνει ο θεατής ότι πάνω από όλο αυτό υπάρχει και ένα κεφάλι, με δύο μάτια να τον κοιτάζουν με λαγνεία και ένα στόμα να λέει <em>κόπιασε, σαν στο σπίτι σου</em>!</div><div align="justify"><br />Είμαι μια facebook slut! Και η παρακμή δεν τελειώνει εδώ! Η συνονόματη μόνο την Άννα Βίσση έχει σαν εικόνισμα και είναι μέλος σε group όπως H APANTISH MAS STIN TOYRKIKI SELIDA POY EXEI 200.000 MELH..EMEIS 300.000!!!</div><div align="justify"><br />Ανατρίχιασα! Το δικό μου το προφίλ είναι σαν κι εμένα, αόρατο. Μόνο οι φίλοι μου με βλέπουν (και οι οκτώ) και δεν μπορείς να με βρεις με το search. Αλλά τώρα, με τέτοιο ανταγωνισμό σκέφτομαι να αλλάξω τις ρυθμίσεις σε all public!</div><div align="justify"><br />Μετά φυσικά μπήκα στον πειρασμό να ψάξω παλιούς γκόμενους! Το πιο αξιοσημείωτο αποτέλεσμα ήταν το πάχος που συσσωρεύτηκε παντού πάνω στη βασική μου προ δεκαετίας ανταγωνίστρια και το μαλλί κομμωτηρίου που την κάνει να μοιάζει με πενηντάρα πλασιέ καλλυντικών. Πολύ χάρηκα που την ξανάδα… ελπίζω ο γάμος τους να είναι υπέροχος και να ζουν <a href="http://www.youtube.com/watch?v=dXskW2VvfC0">ρόδινα</a>!</div><div align="justify"></span><span style="font-family:verdana;"><br />Τώρα πήρα φόρα! Και αφού έφαγα ολόκληρη τη μέρα να ψάχνω ένα συνάδελφο του οποίου το… χαμόγελο με εντυπωσίασε, έπεσα τυχαία πάνω του μέσω ενός κοινού φίλου! Single. Cute. Χάλια profile picture. Αγαπημένος τραγουδιστής Νότης Σφακιανάκης. Αγαπημένος ηθοποιός Adam Sandler for the love of god! Κάπου εδώ θέλω να απολογηθώ στο blog μου για τα ονόματα με τα οποία το βίασα σήμερα! </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-6363848339445754140?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-7768031007129736452011-02-18T22:03:00.002+02:002011-02-18T22:10:52.084+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Σήμερα το μεσημέρι μπροστά μου στον δρόμο τρία κορίτσια φοιτήτριες του ΤΕΠΑΚ μιλούσαν με πάθος για το τελευταίο επεισόδιο της Ελένης της Πόρνης και το σύγκριναν με τη σειρά Γυμνοί Άγγελοι. Σκέφτηκα ότι είναι τραγικό τα νιάτα να χαραμίζονται στους νέους.</span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Μετά θυμήθηκα μια μέρα που μόλις είχα πρωτοπάει στην Αθήνα και πήγαμε βόλτα μια παρέα από κορίτσια στη Πλάκα και το Μοναστηράκι. Μια κοπελίτσα που κάθε Παρασκευή απόγευμα ταξίδευε πέντε ώρες για να πάει στο χωριό της και κάθε Δευτέρα πρωί ερχόταν στο μάθημα κατευθείαν από τα ΚΤΕΛ φορτωμένη με ταπεράκια της μαμάς με ρώτησε τι μουσική ακούω και της απάντησα Σάκη Ρουβά.</div><div align="justify"><br />Όλοι υπήρξαμε 18 χρονών.</div><div align="justify"><br />Μετά σκέφτηκα πως κι εγώ νέα είμαι και στα πενήντα μου θα σκέφτομαι πως <em>τώρα</em> είμαι γριά, όχι στα τριάντα μου! Και στα εβδομήντα μου, <em>τώρα</em> θα είμαι γριά, όχι στα πενήντα μου. Αν μάλιστα πήρα τα γονίδια του παππού μου στα εκατό μου θα ξέρω ότι οι τριαντάρηδες είναι νήπια. Οι σαραντάρηδες θα είναι στη πρώτη δημοτικού. Οι εικοσάρηδες θα είναι αγέννητοι so fuck them!</div><div align="justify"><br />Τη πρώτη φορά που είδα το Breaking the Waves είχα πάει τυχαία στο σινεμά με μια παρέα που δεν ήταν δική μου, double date πλάτες σε μια φίλη και ενώ εμένα η ταινία με ενθουσίασε, οι σιγανοπαπαδίτσες που ήταν μαζί μου σοκαρίστηκαν στη θέα ενός πέους στην οθόνη παρόλο που η μισή παρέα είχε από ένα έτσι φύγαμε άρον άρον.</div><div align="justify"><br />Πάντα είχα προβλήματα με τις παρέες.</div><div align="justify"><br />Όταν βαριέμαι ένα άτομο ή μια κατάσταση δεν μπορώ να το κρύψω. Μια φίλη δεν μου μιλά για αυτό το λόγο. Δεν ξέρω πόσο φίλη ήταν βέβαια, δεν την ήξερα και πολύ καλά. Μιλούσε πολύ για ένα θέμα που αγαπούσε πολύ, τον εαυτό της. Και εγώ βαριόμουν. Όταν κοκορεύτηκε για κάτι το οποίο θεώρησα πολύ γελοίο το ύφος μου τα είπε όλα. Όλα όσα το χαμόγελο που είχε παγώσει κάτι ώρες στο πρόσωπο μου είχε καλύψει αποκαλύφθηκαν με εκείνο το στιγμιαίο ειρωνικό ύφος.</div><div align="justify"><br />Είμαι απαίσια.</div><div align="justify"><br />Καταβάθος όμως είμαι πολύ γλυκιά. Ειδικά άμα συμπαθήσω κάποιον. Τότε γίνομαι και κάπως ηλίθια!</div><div align="justify"><br />Και για να μη ξεχνιόμαστε<a href="http://www.youtube.com/watch?v=L0gsZ-GQUhI">…</a> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-776803100712973645?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-13495720386077608742011-02-16T00:56:00.004+02:002011-03-14T16:37:14.280+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Μόλις επέστρεψα από τη συναυλία του Δεληβοριά. Από πού να πρωτοξεκινήσω… χμμμμ πάω στη κουζίνα να φέρω τη nutella.<br /><br />Ok. Πρώτα από όλα το θέατρο. Χάλια! Ούτε ένας μπασκετμπολίστας μπροστά μου που να μεν κάθετε ένα τόπο, ούτε μια παρέα βλάχων πίσω μου, να σχολιάζουν φωνακτά και να χαχανίζουν και να μου σπάνε τα νεύρα! Τίποτα από όλα αυτά, έβλεπα τη σκηνή άψογα! Και ήσυχα! Χάλια!</span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Μετά ο κόσμος! Χάλια! Ήξερε όλα τα τραγούδια απέξω, ακόμα και από τον καινούργιο δίσκο, τραγουδούσε, συμμετείχε και αντιδρούσε όπως και ο κόσμος στις συναυλίες στην Αθήνα. (εδώ λέτε <em>να το ψώνιο από την Αθήνα</em> – εγώ <span style="color:#cccccc;">θα ήθελα να</span> είμαι αυτή!). Χάλια!</div><div align="justify"><br />Μετά οι μουσικοί. Χάλια! Δυστυχώς ο τύπος με τα τριάντα όργανα δεν μπόρεσε να έρθει αλλά ο πιανίστας αντικαταστάτης πραγματικά ήταν Χάλια! Για να μην αναφέρω τον ντράμερ. Δηλαδή μόνο αν έβγαζε το πουκάμισο του θα ήταν πιο Χάλια από αυτό που είδαμε και ακούσαμε! Χάλια!</div><div align="justify"><br />Ο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=9F2du-pliDo&amp;feature=related">Καθρέφτης</a> μόνο με πιάνο και τον Φοίβο να τραγουδά με ανοικτά τα φώτα της πλατείας και να βλέπει τον κόσμο. Αυτό και αν ήταν Χάλια! Τι θάρρος, τι τόλμη, τι Χάλια!</div><div align="justify"><br />Τα νέα κομμάτια. Χάλια! Στο σιντί μια χαρά χάλια ακούγονται αλλά ζωντανά είναι απίστευτα Χάλια! Live πρόσεξα καλύτερα τον στίχο, πραγματική ποίηση, Χάλια!</div><div align="justify"><br />Ο Φοίβος. Χάλια! Αστείος, γλυκούλης, αν δεν έχει τι να κάνει τον παντρεύομαι <a href="http://www.youtube.com/watch?v=YXJ-5445brM">τώρα</a>! Αν μάλιστα θέλει να ‘ρθει να κάτσει και να κάνουμε <a href="http://www.youtube.com/watch?v=iPFVGoJq-sE">παιδιά</a>, κανένα πρόβλημα!</div><div align="justify"><br />Μετά τη συναυλία η παρέα μου για <a href="http://www.myspace.com/sotirisntouvas/photos/2907402#%7B%22ImageId%22%3A2907402%7D">διάφορους λόγους</a> ήθελε να πάμε στα καμαρίνια. Το πρόβλημα είναι, πως αν πηγαίναμε στα καμαρίνια και έβλεπα από κοντά τον Φοίβο θα είχαμε επανάληψη <a href="http://www.youtube.com/watch?v=DhInWWVeb5g">αυτής</a> της σκηνής. Έτσι καλύτερα από μακριά!</div><div align="justify"><br /></div><div align="justify"><br />Υγ. θα έχετε καταλάβει ως τώρα ότι το Χάλια σημαίνει <em>Υπέροχα, Καταπληκτικά, Τέλεια</em> και απλά τόση ώρα κάνω την έξυπνη με τον τίτλο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=LMXoUM_8FU8&amp;feature=related">αυτού</a> του τραγουδιού.</div><div align="justify"><br />Υγ.2 η αλήθεια είναι πως υπήρχαν κάποια προβληματάκια.</div><div align="justify"><br />Υγ.3 πρώτα από όλα η διάρκεια. Ούτε δύο ώρες. Άφησε πίσω πάρα πολλά κομμάτια.</div><div align="justify"><br />Υγ.4 ήταν κουρασμένος και μάλλον βαριότανε κιόλας λίγο.</div><div align="justify"><br />Υγ.5 μου λείπει τρομερά η Αθήνα.</div><div align="justify"><br />Υγ.6 ο κόσμος σηκώθηκε να φύγει αντί να ζητά «κι άλλο, κι άλλο!» μετά το πρώτο encore και το θέατρο άναψε τα φώτα και άνοιξε τις εξόδους πριν καν κατέβουν οι μουσικοί από τη σκηνή!</div><div align="justify"><br />Υγ.7 ανάφερα ότι μου λείπει η Αθήνα;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1349572038607760874?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-18154816058089176982011-02-08T21:11:00.002+02:002011-02-08T21:27:38.907+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Τις τελευταίες μέρες είδα κάποιες ταινίες. Το Somewhere της Σοφία Κόπολα με ήρωα ένα διάσημο αστέρα του σινεμά που επαναπροσδιορίζει τη ζωή του μετά που περνά λίγο ποιοτικό χρόνο με τη κόρη του. Η ταινία παρόλο που είναι πολύ αργή είναι καλή αργή και μου άρεσε πολύ. Ζήλεψα τη ζωή των movie stars αλλά δεν θα ήθελα ποτέ to be one, τι τραβάνε κι αυτοί δηλαδή με όλα αυτά τα ειδικά εφέ και τις συνεντεύξεις, χάος! Το τέλος όμως δεν το κατάλαβα, που πήγαινε; Somewhere προφανώς! Πάντως δεν έκλαψα.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><br /> </div></span><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571399965032022546" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 259px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_2kiYOKtmY1w/TVGWv-lbghI/AAAAAAAAASg/x4FPiwqzWrs/s400/somewhere_poster_sofia_coppola.jpg" border="0" /><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Μετά είδα το Black Swan. Η θεά Natalie Portman έχει διάφορα προβληματάκια, μπερδεύει φαντασία με πραγματικότητα, μπερδεύει κι εμάς, θεϊκή η σκηνή που μεταμορφώνεται σε μαύρο κύκνο όπως και το φιλί με τον θεό Vincent Cassel και στο τέλος ζηλεύει κάπως το τέλος του Dorian Gray. Η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ, θα βγω στους δρόμους με πανό να υποστηρίξω την υποψηφιότητα του Darren Aronofsky για το Oscar σκηνοθεσίας. Όμως δεν έκλαψα.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><br /> </div></span><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571399948066925026" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2kiYOKtmY1w/TVGWu_YoqeI/AAAAAAAAASQ/Hlf7uN11xhw/s400/black-swan_poster-535x792.jpg" border="0" /><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Μετά είδα το The King’s Speech και βαρέθηκα. Και τώρα που έψαχνα την αφίσα και είδα το tagline εκνευρίστηκα ακόμα περισσότερο: «όταν ο θεός δεν μπορούσε να σώσει το βασιλιά η βασίλισσα βρήκε κάποιον που μπορούσε». Έλεος! Επί δυόμιση ώρες βλέπεις μια ταινία κατασκευασμένη να αρέσει σε όλους, με σενάριο στον αυτόματο πιλότο και φυσικά προδιαγεγραμμένο τέλος, δεν πιστεύω να αμφέβαλλε κανείς ότι στο τέλος ο τραυλός δεν θα έβρισκε τη μιλιά του! Τα μόνα θετικά που της αναγνωρίζω είναι ο θεός Colin Firth, ο θεός Geoffrey Rush και η θεά Helena Bonham Carter. Σίγουρα δεν έκλαψα.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><br /> </div></span><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571399975940243682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2kiYOKtmY1w/TVGWwnOJwOI/AAAAAAAAASo/UleHzgCFSDE/s400/the-kings-speech-poster.jpg" border="0" /><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Μετά είδα το Love and other Drugs που πλασάρεται σαν κωμωδία αλλά δεν είναι. Είναι πολύ όμορφο, συγκινητικό, αστείο, να πάτε να το δείτε. Πρωταγωνιστούν ο θεός Jake Gyllenhaal και η θεά Anne Hathaway που ζήλεψα τη ζωή της, την εμφάνιση της, τις δουλειές της, το στυλ της, τον γκόμενο της, ακόμα και την αρρώστια πάνω της. Το τελευταίο όχι, το έβαλα για εφέ. Συγκινήθηκα πολύ και ίσως και να βούρκωσα λίγο αλλά πάντως δεν έκλαψα.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><br /> </div></span><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-family:Verdana;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5571399954767945170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 270px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2kiYOKtmY1w/TVGWvYWSHdI/AAAAAAAAASY/NJ-MCPT5SgA/s400/love-other-drugs-lg1.jpg" border="0" /><br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Και ανοίγω τη τηλεόραση προχτές και έχει μια ταινία, το Click, με έναν ηθοποιό που σιχαίνομαι. Τον μισώ. Δεν μπορώ να ακούω τη φωνή του, να βλέπω το ηλίθιο μούτρο του και να ανέχομαι τις μαλακίες που παίζει. Και παίζει και σε πολλές ο μαλάκας! Ο εγκέφαλος μου ήταν στο stand by mode έτσι έκατσα να το δω. Είναι με ένα τύπο που είναι εργασιομανής και τον παίζει το βλέμμα της αγελάδας του Adam Sandler που αποκτά από τον ακέφαλο καβαλάρη Christopher Walken ένα τηλεχειριστήριο με το οποίο μπορεί να ελέγχει τη ζωή του όπως ένα dvd. Επειδή ανυπομονεί να πάρει προαγωγή προχωρά κεφάλαια μέχρι που το πράγμα ξεφεύγει από τον έλεγχο του και φτάνει γέρος και μόνος για να καταλάβει ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι, η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν είσαι απασχολημένος κάνοντας σχέδια και αν δεν κοιτάζεις εκεί που θέλεις να πας θα πας εκεί που κοιτάζεις. Και ναι, φυσικά έκλαψα, με λυγμούς με την κωλοταινία!</span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"><br />Αφίσα δεν έχει αλλά do you remember <a href="http://www.youtube.com/watch?v=xA_bdEo7CEQ&amp;feature=related">The Fonz</a>? </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1815481605808917698?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-19496709146383554952011-02-03T22:37:00.002+02:002011-02-03T22:44:16.776+02:00<span style="font-family:verdana;">Είδα χτες σε μια εφημερίδα ότι ο ΚΟΤ έκανε σύσκεψη για να δει πως μπορεί να επωφεληθεί από τις ακυρώσεις διακοπών στην Αίγυπτο. Έμεινα άφωνη και σήμερα διάβασα σε ένα άρθρο του Πολίτη τη λέξη που έψαχνα: όρνεα!</span><span style="font-family:verdana;"><br /><div align="justify"><br />Παράαααααλογο;! Δεν απαντάει! Άρα; Λογικό! που έλεγε και η χήρα Μίτση!</div><div align="justify"><br />Τι Αίγυπτος, τι Κύπρος! Δίπλα δεν είναι;! Κάποιος που έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου για να δει τις πυραμίδες άνετα μπορεί να πάει στη Πέτρα του Ρωμιού. Το ηλιοβασίλεμα μας είναι καλύτερο! Και έχει και θάλασσα, όχι μόνο άμμο!</div><div align="justify"><br />Για τη Διώρυγα του Σουέζ εμείς μπορούμε να αντιτάξουμε το τούνελ που πάει στη Πάφο. Έσκαψαν τη γη αυτοί; Σκάψαμε κι εμείς τη γη! Σιγά το πράμα. Προτείνω μάλιστα να βάλουμε και διόδια, να βγάλουμε και κάνα φράγκο από τους κουτόφραγκους.<br /><br />Τι άλλο έχει η Αίγυπτος; Χμμμμ τον Νείλο! Έχουνε πάει οι ξεπετσιασμένοι εγγλέζοι στον φράκτη της Γερμασόγειας; Είδαν νερό ώσπου φτάνει το μάτι τους; Είδαν το ποταμούι που φτάνει κάτω που τον δρόμο μέσα που ευκαλύπτους δίπλα από πάρκινγκ μέχρι τη θάλασσα στο Holiday Inn;</div><div align="justify"><br />Και αν θέλουν κρουαζιέρα με ποταμόπλοιο να πάνε στα καραβάκια που κάνουν τη διαδρομή λιμανάκι Λεμεσού – λιμανάκι Πάφου σε τρεις ώρες! Που δεν έχει και κροκόδειλους. Ούτε Αγκάθα Κρίστι και εγκλήματα!</div><div align="justify"><br />Όσο για το Αιγυπτιακό Μουσείο δεν πιστεύω να διαφωνεί κανένας μαζί μου ότι είναι βαρετό, προβλέψιμο και spooky με όλες αυτές τις μούμιες. Ενώ τα δικά μας; Χαρά θεού! Άδεια! Άσε που Τουταγχαμών έχουμε μπόλικους εμείς. Αρκεί να περάσουν οι λατρεμένοι τουρίστες μια μέρα από το κτίριο της Βουλής!</div><div align="justify"><br />Εμπρός λοιπόν καλέ μου ΚΟΤ. Πάμε να ψαρέψουμε πελάτες! Αααα ιδέα!!! Τώρα που έρχονται οι επιθυμητοί αλλοδαποί άρον άρον φρικαρισμένοι στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, να στηθούν όμορφες κορασίδες και παλικάρια με παραδοσιακές στολές και να τους μοιράζουν μικρά αγαλματάκια της Αφροδίτης με την προτροπή enjoy your peace in Cyprus!<br /></div><div align="justify"><br /><br />Καμιά φορά νοιώθω ότι ζω στον κόσμο του Truman Show, θα φτάσω μια μέρα στο τέρμα του σκηνικού και θα ανακαλύψω ότι κάποιος μου κάνει πλάκα με όλα αυτά που ακούω!</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569565833115210738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 493px; CURSOR: hand; HEIGHT: 287px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_2kiYOKtmY1w/TUsSncv8E_I/AAAAAAAAASE/VBjDvrSXQn4/s400/the-truman-showboat.jpg" border="0" /><br /><div align="justify"></div><br /><div align="justify"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1949670914638355495?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-73663198537245367022011-01-30T21:28:00.003+02:002011-01-30T22:39:21.894+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Τη Παρασκευή το βράδυ πήγα σε μια κάπως διαφορετική συναυλία στο θέατρο Ριάλτο. Η παράσταση ονομαζόταν Ιταλικές Άριες και Τραγούδια και μόνο από τον τίτλο ήμουν σίγουρη ότι θα βαρεθώ πολύ. Τελικά ο βαρύτονος αποδείχθηκε κάτι σαν τον Δεληβοριά στο πιο όπερα, ανάμεσα στις άριες και τα τραγούδια μας έλεγε ιστορίες όχι φυσικά για το πώς έγραψε το κάθε ένα αλλά χιουμοριστικές ιστορίες από τη ζωή του στην Αμερική. Το ξέρετε ότι <a href="http://4.bp.blogspot.com/_J5mTWoOLr8g/SxIu5uARQiI/AAAAAAAABBE/m5-R8pVPpzE/s1600/moutza_2.JPG">αυτό</a> στην Αμερική σημαίνει «πέντε» και όχι αυτό που νομίζετε;</span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Αναφέροντας κάποια στιγμή την όπερα Don Giovanni ρώτησε το κοινό αν ήξερε σε ποια κοπέλα τραγουδούσε ο Don Giovanni κάτω από το μπαλκόνι. Κανένας μας δεν ήξερε. Τότε ανάφερε γελώντας ότι αν μας ρωτούσε το σκορ Αποέλ – Ομόνοια τη περασμένη Κυριακή θα ξέραμε όλοι και μας έδωσε ακόμα μια ευκαιρία να απαντήσουμε. Τότε μια κοπέλα ενθουσιασμένη που το ήξερε του έδωσε την απάντηση: 1-0</div><div align="justify"><br />Όχι, ο Don Giovanni δεν τραγουδούσε στην 1-0 και η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι σε ποια μας είπε τελικά. Νομίζω στην υπηρέτρια. Αυτό το περιστατικό όμως με έκανε να ψάξω λίγο τέσσερις κυπριακές εφημερίδες, για να δω πόσες σελίδες αφιερώνουν στον πολιτισμό και πόσες στον αθλητισμό. Δεν μπορώ να πω ότι με παραξένεψε το αποτέλεσμα. Ακόμα και στα πεντάλεπτα δελτία ειδήσεων που ακούω από το ραδιόφωνο, πάντα μας λένε ότι <em>απόψε έχει τον τάδε αγώνα</em> αλλά ποτέ <em>την τάδε παράσταση</em>. Ειδήσεις από τη τηλεόραση δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσω να δω για το ποστ, οι αντοχές μου στις στριγκλιές που νομίζουν ότι είναι ρεπορτάζ είναι πολύ περιορισμένες.<br /></div><div align="justify"><br />Η έρευνα μου:</div><div align="justify"><br />-Πολίτης της Κυριακής</div><div align="justify">Αθλητικά 16 σελίδες. Πολιτισμός 6 σελίδες </div><div align="justify"><br />Πολίτης της Πέμπτης</div><div align="justify">Αθλητικά 5 σελίδες. Πολιτισμός 1.5 σελίδες</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />-Χαραυγή της Κυριακής</div><div align="justify">Αθλητικά 7 σελίδες. Πολιτισμός 11 σελίδες</div><div align="justify"><br />Χαραυγή της Πέμπτης</div><div align="justify">Αθλητικά 7 σελίδες. Πολιτισμός 3 σελίδες</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />-Σημερινή της Κυριακής</div><div align="justify">Αθλητικά 13 σελίδες. Πολιτισμός 2 σελίδες </div><div align="justify"><br />Σημερινή της Πέμπτης</div><div align="justify">Αθλητικά 13 σελίδες. Πολιτισμός 1 σελίδα</div><div align="justify"></div><div align="justify"><br />-Φιλελεύθερος της Κυριακής</div><div align="justify">Αθλητικά 48 σελίδες. Πολιτισμός 4,5 σελίδες</div><div align="justify"><br />Φιλελεύθερος της Πέμπτης</div><div align="justify">Αθλητικά 48 (;) σελίδες. Πολιτισμός 1.5 σελίδες</div><div align="justify"><br /><br />Το ερωτηματικό είναι επειδή δεν ξέρω σίγουρα, είναι ξεχωριστό έντυπο και δεν το βρήκα online στην καθημερινή έκδοση. Η Πέμπτη επιλέχθηκε τυχαία σαν δεύτερο δείγμα γιατί νομίζω πως τα σαββατοκύριακα έχει κάτι ποδοσφαιρικούς αγώνες έτσι θέλησα να είμαι δίκαιη προς τις εφημερίδες!</div><div align="justify"><br />Συμπέρασμα: Ο πολιτισμός δεν παίρνει λεφτά γιατί δεν φέρνει λεφτά και δεν φέρνει λεφτά γιατί δεν παίρνει λεφτά…</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-7366319853724536702?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-70410401245626523742011-01-22T19:04:00.002+02:002011-01-22T19:12:13.316+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Το ταβάνι του υπνοδωματίου μου με τα περίτεχνα ξύλινα σκαλίσματα, τους πίνακες στους τοίχους και το απέραντο γαλάζιο μέσα από τα τεράστια παράθυρα. Ένα από αυτά θα είναι μισάνοιχτο, τα στόρια θα είναι ανοικτά και η κουρτίνα θα ανεμίζει στο δροσερό αεράκι. Ο ήλιος θα είναι ζεστός και θα λούζει το δωμάτιο. Γύρω μου τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, τα δισέγγονα μου και η αγαπημένη μου τρισεγγονούλα που μόλις θα έχει αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο. Σε μια γωνιά θα κλαίει και θα χτυπιέται ο τελευταίος μου εικοσιπεντάχρονος εραστής δίχως να δέχεται τα παρηγορητικά λόγια του καλύτερου μου φίλου ενώ από το ραδιόφωνο θα παίζει κλασική μουσική. Στο λυκόφως, ο εκφωνητής θα βάλει ένα τραγούδι του Νταλάρα, μια διασκευή ενός κλασικού άσματος του 21ου αιώνα με νέο τίτλο «μπορείς απόψε να βγεις μ’ όλους τους πούλλους της γης» και τότε εγώ, παραφράζοντας τον αγαπημένο μου Oscar Wilde διακόσια χρόνια μετά τον θάνατο του θα δηλώσω «αυτός ο Νταλάρας είναι χάλια - ή αυτός θα φύγει ή εγώ» και θα περάσω στην αιωνιότητα.</span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Κάτι τέτοιο σκέφτομαι. Ή κάτι παρόμοιο. Ας πούμε, ο τελευταίος μου εικοσιπεντάχρονος εραστής ας είναι γύρω στα τριάντα. Και άντε, ας δέχεται τα παρηγορητικά λόγια! Μπορώ να το δεχτώ αυτό. Αλλά όχι ρε γαμώτο μου να πάω στον αγύριστο και το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπα από αυτή τη ζωή να είναι ένα κλουβί σκύλου ενσωματωμένο σε μια κάσια διπλοκάμπινου δευτερόλεπτα πριν πολτοποιηθεί πάνω του το κεφάλι μου…</div><div align="justify"><br />Σκέφτομαι να μετακομίσω σε μια χώρα με αστικές συγκοινωνίες. Τα εισιτήρια, τα ενοίκια και τα κοινόχρηστα θα μου τρώνε λιγότερα από όσα μου τρώει το αυτοκίνητο! Πεζίνες. Σέρβις. Λάστιχα. Κυκλοφορία. Άγνωστα αντικείμενα με απροσδιόριστη χρήση που χαλάνε και στοιχίζουν δύο μισθούς για να αντικατασταθούν. Πάρκινγκ. Τώρα αυτό. Σκέφτομαι να μετακομίσω στο κέντρο της Λεμεσού. Και να αγοράσω ένα ποδήλατο! Το σκέφτομαι σοβαρά… </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-7041040124562652374?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-79844646297685667232011-01-19T20:57:00.002+02:002011-01-19T21:06:11.553+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Με εκνευρίζει πάρα πολύ να μου λέει κάποιος ή κάποια «μου». Να λέει το όνομα μου και να προσθέτει ένα μου στο τέλος. «Είσαι καλά Ουφ <strong>μου</strong>;» «Τι κάνεις Ουφ <strong>μου</strong>;» «Θες να με τριχομαλλίσεις Ουφ <strong>μου</strong>;».</span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Ένα βράδυ μιλούσα με ένα φίλο στο τηλέφωνο και μόλις είχε πάει κάπου που μάλλον ήθελε να το παίξει νευρικός εραστής γιατί μου είπε ότι έπρεπε να κλείσει «<strong>μωρό μου</strong>». Γέλασα πολύ αλλά αυτό που μου την έσπασε ήταν που δεν το σχολίασε μετά για να γελάσουμε. Άκου «μωρό μου»!!!</div><div align="justify"><br />Θυμάστε τα πουκάμισα που υπογράφαμε τη τελευταία μέρα της τελευταίας τάξης στο σχολείο; Μια συμμαθήτρια, με την οποία άντε να ανταλλάζαμε ένα «μαλακία αυτό το μάθημα», μου έγραψε «<strong>στο Ουφάκι μου με πολλή πολλή αγάπη η Πραξουλίτσα σου!!!</strong>». Πρέπει να έχετε καταλάβει ως τώρα πόσο ιδιότροπη και σπαστική είμαι, έτσι το να έχω ένα πουκάμισο πάνω στο οποίο κάποια την οποία αγνοούσα τόσο ώστε δεν την αντιπαθούσα καν, αποκάλεσε τον εαυτό της «Πραξουλίτσα <strong>μου</strong>» ήταν ικανό να με κάνει να το κάψω το πουκάμισο. Δεν το έκαψα, δεν είμαι τόσο καμμένη!</div><div align="justify"><br />Στην προηγούμενη μου δουλειά μιλούσα πολύ συχνά στο τηλέφωνο με ένα παιδί από τη Λευκωσία. Αφού φρόντισε να μάθει ότι είχαμε την ίδια ηλικία και δεν ήταν υποχρεωμένος να μου μιλά στον πληθυντικό άρχισε να με αποκαλεί «<strong>μάνα μου</strong>», «<strong>αγάπη μου</strong>», «<strong>μωρό μου</strong>» και να μου λέει τα προσωπικά του. Όταν επιτέλους (;) ήρθε Λεμεσό και γνωριστήκαμε, έκατσε αναπαυτικά στο γραφείο μου, άπλωσε τα ξερά του μπροστά μου και άρχισε να μου κάνει παρατηρήσεις, από τη μάρκα του εκτυπωτή μέχρι το που είχα τοποθετημένο το κομπιούτερ! Το ότι τον ανεχόμουν τόσο καιρό να με αποκαλεί «αγάπη <strong>μου</strong>» ξαφνικά του έδωσε εν αγνοία μου μια οικειότητα που δεν υπήρχε περίπτωση να του τη δώσω διαφορετικά αλλά αλήθεια, πως το κόβουμε αυτό από κάποιον;!</div><div align="justify"><br />Κάποιοι άνθρωποι παίρνουν από μόνοι τους το δικαίωμα να συμπεριφέρονται σαν ανώτεροι. Εκείνοι έχουν καλύτερη δουλειά. Πιο καλό αυτοκίνητο. Πιο πολλά λεφτά. Ωραία εμφάνιση. Ψώνιο. Είναι ανώτεροι. Εσύ είσαι το «…μου» τους. Όπως είναι και αυτοί το «…μου» κάποιου άλλου. Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό!</div><div align="justify"><br />Πολλές φορές σε εξάρσεις τρυφερότητας όλοι χρησιμοποιούμε το «μου» και αυτό δεν είναι και τόσο κακό, κάποτε είναι και γλυκό. Όπως και σε στιγμές δεσίματος ενάντια σε ένα κοινό εχθρό: «<strong>έλα ρε Ουφ μου πάλι μου έσπασε τα νεύρα ο μαλάκας!</strong>». Ή σε στιγμές που θέλουμε να τονίσουμε κάτι: «<strong>όχι αγάπη μου! τρίχα τρίχα θα της τα βγάλω!</strong>».</div><div align="justify"><br />Σας αφήνω με μια φωτογραφία του <strong>Jake μου</strong>. <a href="http://2.bp.blogspot.com/_TFY9HrcBYEM/TQJxwrJjpmI/AAAAAAAAFNU/7VGcL_vCGeI/s1600/love-other-drugs-JAKE.jpg">Enjoy!</a> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-7984464629768566723?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-16087374327909537892011-01-12T22:44:00.003+02:002011-01-12T22:55:08.771+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Τη τελευταία βδομάδα κρυολόγησα, με πονάει συνέχεια το κεφάλι μου, αδιαθέτησα, έβγαλα ένα τεράστιο σπυρί στον ώμο εκεί ακριβώς που κάθετε η τιράντα του σουτιέν, τσακώθηκα άγρια με τη μάνα μου και επιπλέον βρήκα δουλειά, οκτάωρο σπαστό που σημαίνει ότι ξυπνώ από τις 7, πάω εκεί στις 9 μέχρι τη 1 και μετά ξανά πίσω στις 3 μέχρι τις 7. Αυτό σημαίνει ότι δώδεκα ώρες από τη ζωή μου πάνε χαμένες, του κώλου, για πέταμα. Αυτό που μου μένει στο τέλος της ημέρας είναι εξάντληση, πονοκέφαλος και μια μαύρη απελπισία! Μου λείπει εκείνη η μακρινή εποχή, πριν από δεκαπέντε μέρες δηλαδή, που ξυπνούσα στις δέκα, προγευμάτιζα, έβγαζα το σκύλο βόλτα, έβγαζα τον εαυτό μου βόλτα και μαγείρευα πλουσιοπάροχα γεύματα για έναν.</span></div><div align="justify"><br /><span style="font-family:verdana;">Άρχισα να σκέφτομαι τη συμβουλή της φίλης, αυτή για τον χορηγό. Ζητείται λοιπόν σερνικό ψηλό, μελαχρινό και καλοφτιαγμένο με ευχάριστη προσωπικότητα και χιούμορ, που να μισεί το ποδόσφαιρο και να του αρέσουν οι συναυλίες με σκοπό τη χορήγηση ασύλου σε άπορη κορασίδα. Φτιάχνω πολύ ωραίες κρέπες και κοτόπουλο στο φούρνο ενώ ξέρω να ψωνίζω υπέροχα γλυκά και από όσο θυμάμαι κάνω καλό σεξ. Βιογραφικά στο <a href="mailto:tempela@tempela.tm">tempela@tempela.tm</a></span></div><span style="font-family:Verdana;"></span><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Έρχεται ο Δεληβοριάς για συναυλίες… Φοίβο αν με διαβάζεις στείλε βιογραφικό, θα προηγηθείς! Ακόμα να ακούσω το νέο του σιντί, πότε να πάω να το αγοράσω αφού δουλεύω τόσες ώρες;! Αλήθεια, εσείς πόσες ώρες δουλεύετε; Προλαβαίνετε να ζήσετε;!</div><div align="justify"><br />Μέσα στις γιορτές πήγα για φαγητό στη φίλη που δεν έχουμε τίποτα κοινό, εκείνη που παντρεύτηκε με προξένια. Αγόρασαν στον μικρό ποδοσφαιράκι δυστυχώς όμως σε αυτό το σπίτι οι ρόλοι είναι πολύ συγκεκριμένοι έτσι το ποδοσφαιράκι το άγγιζαν μόνο τα αρσενικά μέλη της οικογένειας. Ο μικρός ενθουσιάστηκε όταν του πρότεινα να παίξουμε (νομίζω ότι μου έχει αδυναμία) αλλά η φίλη μου του θύμωσε να μη με ενοχλεί και με έσυρε στο καθιστικό όπου οι γυναίκες έπιναν τον καφέ τους και συζητούσαν για τα σκατά των βρεφών τους. Συναρπαστικό! (not)</div><div align="justify"><br />Τα βράδια μου μετά τη δουλειά είναι συναρπαστικά. Συνήθως κάθομαι και ρουφώ τις μύξες μου χαζεύοντας το ταβάνι μέχρι να νυστάξω. Καμιά φορά διαβάζω, διάβασα τα χριστουγεννιάτικα μου δώρα, εξάντλησα σε δεύτερη ή τρίτη ανάγνωση όσα βιβλία του David Sedaris έχω και τώρα ψάχνω το <em>Σκίουρος ζητεί Βερβερίτσα</em>. Μια από αυτές τις μέρες θα πάω στο public… ναι, καλά, πότε να πάω αφού δουλεύω τόσες ώρες;! Αλήθεια, εσείς πόσες ώρες δουλεύετε; Προλαβαίνετε να ζήσετε;!</div><div align="justify"><br />Χτες το βράδυ είδα τη <em>Στρέλλα</em>. «Δε λέω, κι εμένα ο Ανέστης θείος μου ήταν, αλλά με τον πατέρα σου μωρή;». Σε κάθε σκηνή περίμενα την τραγωδία. Όχι πως το ήθελα αλλά κατά κει το πήγαινε. Πήγαινε η Στρέλλα σε πελάτη; Θα την στραγγαλίσει όπως τη Diane Keaton στο <em>Looking for Mr. Goodbar</em>. Μπήκε ο Γιώργος στο ποτάμι; Θα αυτοκτονήσει όπως η Virginia Wolf. Έτρεχε η Στρέλλα στους δρόμους; Θα τη πατήσει νταλίκα. Το τέλος κάποιοι το βρήκαν συντηρητικό. Εγώ νομίζω πως ήταν όμορφο, όπως και η ταινία.</div><div align="justify"><br />Φυσικά, όταν τρέχουν οι μύξες, πονάει το κεφάλι και ο βήχας σου ταρακουνά τον εγκέφαλο μία είναι η λύση. Μαραθώνιος ταινιών Jude Law… ζαχαρωμένος και όμορφος και με αυτό το στυλάκι <em>είμαι κωλόπαιδο αλλά αξιολάτρευτος</em>… ουφ!</div><div align="justify"><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=_FQhweAhx3Q&amp;feature=related">Τραγουδάκι</a> για καληνύχτα, έχουμε και δουλειά αύριο! (fuck!) </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-1608737432790953789?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-9244637850844461422010-12-31T18:01:00.005+02:002010-12-31T19:11:51.637+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">...άτε, υποδεχτήκαν τον. του χρόνου θα πάω σε τζείνο το νησούι πουκάτω που την Νέα Ζηλανδία να τον υποδεχτώ τζαι γω μαζί τους, βαρκούμε να καρτερώ ως η ώρα 12 που εννά έρτει η σειρά μας! </span></div><div align="justify"><span style="font-family:verdana;"></span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />καλή χρονιά έβριμπότι!!! ας είναι το 2011 όπως το θέλουμε!!! </div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4934097622153755480-924463785084446142?l=crouchy-ouf.blogspot.com' alt='' /></div>Ουφ!http://www.blogger.com/profile/12273083433056345458noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4934097622153755480.post-41202095820259274442010-12-27T14:53:00.001+02:002010-12-27T14:59:15.860+02:00<div align="justify"><span style="font-family:verdana;">Ένας πολύ καλός λόγος για τον οποίο δεν έχω πολλές φίλες και σχεδόν καθόλου παρέες είναι επειδή είμαι απόλυτη σε κάποια πράγματα. Το καταλαβαίνω αυτό και πολλές φορές προσπαθώ να είμαι πιο ανεκτική και όχι τόσο ιδιότροπη αλλά όταν καταπιέζομαι γκρινιάζω και όταν γκρινιάζω γίνομαι ανυπόφορη και όταν γίνομαι ανυπόφορη είμαι πραγματικά πολύ καλή έτσι δεν με πλησιάζει κανένας! Με ενοχλούν πολλά πράγματα… πιο κάτω είναι μερικά που μπόρεσα να θυμηθώ έτσι πρόχειρα…</span></div><span style="font-family:verdana;"><div align="justify"><br />Ας πούμε το χιούμορ. Δεν αντέχω τα άτομα που δεν έχουν χιούμορ. Ακόμα και τα άτομα που έχουν κακή αίσθηση του χιούμορ τα προτιμώ από τα άτομα που δεν έχουν καθόλου χιούμορ. Η αίσθηση του χιούμορ είναι υποκειμενική αλλά το να μην έχεις καθόλου χιούμορ είναι φρικτό!</div><div align="justify"><br />Τους ανθρώπους που δεν τρώνε γλυκά. Πόσο αποστειρωμένο και ξενέρωτο είναι ένα άτομο που δεν θέλει να απολαύσει μια σοκολατίνα ή μια κρέπα με νουτέλα, φουντούκια, αμύγδαλα, σαντιγί και φράουλες;</div><div align="justify"><br />Τις νοικοκυροσύνες. Όταν το παιδί σου μεγαλώσει τι θέλεις να θυμάται από τα παιδικά του χρόνια; Τη μάνα του να παίζει μαζί του και να του δίνει σημασία ή να το κυνηγά τσιρίζοντας σε όλο το σπίτι για να μη παίζει να μη λερώνει και να μην αναπνέει;</div><div align="justify"><br />Να βλέπω μια γυναίκα μέρα μεσημέρι ντυμένη με πουλόβερ, παλτό και μπότες με γούνα ενώ έξω είναι 25 βαθμοί κελσίου. Εντάξει, είναι Χριστούγεννα, χρυσοπλήρωσες τα ψώνια σου και θέλεις να τα φορέσεις αλλά δεν έβγαλες πούζαν ακόμα;;;!!!</div><div align="justify"><br />Να βλέπω έναν άντρα να είναι ντυμένος με κοστούμι, ανοικτό πουκάμισο να φαίνετε το ξυρισμένο στέρνο, χρυσή αλυσίδα και τα μαλλιά περίτεχνα λαδωμένα, να βγαίνει από ένα αυτοκίνητο με φτερά ενώ ακούγονται από τα μεγάφωνα στη διαπασών σκυλάδικα.</div><div align="justify"><br />Αυτούς που άμα βλέπουν ένα κουτάβι αρχίζουν να τσιρίζουν σαν να βλέπουν λιοντάρι ελεύθερο μέσα στο δάσος έτοιμο να τους φάει και αρχίζουν να αραδιάζουν τους λόγους που δεν αγαπούν τα ζώα με μεγαλύτερο επιχείρημα το «δεν ξέρω δεν το μπορώ το φοβάμαι»!</div><div align="justify"><br />Τα ηλίθια ringtones στο κινητό. Όλο το καλοκαίρι μας φλόμωσες με το καλοκαίρι του Χατζηγιάννη. Τώρα μας ξεκούφανες με τον Ρούντολφ το ελαφάκι. Το Πάσχα τι θα βάλεις; Το Χριστός γεννάτε σε εκτέλεση Χρυσόστομου;</div><div align="justify"><br />Τα περιοδικά lifestyle. Γιατί όχι, δεν είναι ο απόλυτος έλληνας σταρ ο Σάκης Ρουβάς. Γιατί όχι, δεν είναι η πιο όμορφη γυναίκα της ελληνικής τιβί η Ζέτα Μακρυπούλια. Γιατί όχι, δεν είναι ροκ η Άννα Βίσση – έλεος δηλαδή!</div><div align="justify"><br />Τους ανθρώπους που βλέπουν ριάλιτι. Γιατί «έχει χάζι», «κάμνουν τους ρεζίλι», «έχουν ωραίες φωνές». Δεν το καταλαβαίνω. Κάθεσαι εκεί και με πλήρη συναίσθηση χάνεις 3-4 ώρες από τη ζωή σου βλέποντας μαλακίες.</div><div align="justify"><br />Τα «μοντέρνα» άτομα. Αυτά που θεωρούν προοδευτικό να ντύνεσαι με μίνι, να φοράς λεοπαρδαλέ μπότες, να βάζεις την Άρτα και τα Γιάννενα στα νύχια σου και να πηγαίνεις κάθε δεύτερο Σάββατο στα μπουζούκια ενώ θεωρούν συντηρητικούς ή φρικιά όλους τους υπόλοιπους.</div><div align="justify"><br />Τους «κουλτουριάρηδες». Που μιλούν ακαταλαβίστικα και με τόσο ηλίθιες κοινοτοπίες αραδιάζοντας ονόματα και τάσεις που νομίζουν ότι μόνο οι ίδιοι ξέρουν που ακόμα και αν έχουν δίκιο καταντάς να τους σιχαίνεσαι, κυρίως για το υφάκι μεγαλομανίας που έχουν το οποίο συνήθως κρύβει την ηλιθιότητα τους!</div><div align="justify"><br />Αυτούς που ακούν σκυλάδικα. Δεν τους μπορώ. Οτιδήποτε ρατσιστικό έχω μέσα μου βγαίνει εναντίον της πλειοψηφίας γύρω μας που ακούν σταθμούς που πραγματικά δεν γνωρίζω που παίζουν τραγουδιστές που πραγματικά δεν γνωρίζω που τραγουδούν τραγούδια που πραγματικά δεν γνωρίζω… μια φορά άκουγα ένα τραγούδι στα Goody’s που νόμιζα ότι είναι παρωδία… τελικά δεν ήταν … ήταν ένα σουξέ «της μόδας»!</div><div align="justify"><br />Τους ανθρώπους «της εκκλησίας» που προσπαθούν να πείσουν κάποιον που δεν πιστεύει να πιστέψει με το ζόρι λέγοντας του λίγο πολύ ότι αν δεν πιστέψει θα καίγεται αιώνια στη κόλαση… πολύ φιλεύσπλαχνο, δεν μπορώ να πω!</div><div align="justify"><br />Τους ανθρώπους που όποτε κάνουν μια νέα γνωριμία ρωτούν τα πάντα για το άλλο άτομο για να βρουν κοινούς συγγενείς ή γνωστούς ακόμα και στη Γουατεμάλα έχοντας σκοπό με κάποιο τρόπο να γλυτώσουν χρήματα ή να βάλουν μέσο «αφού είμαστε σχεδόν συγγενείς».</div><div align="justify"><br />Τους ανθρώπους που πιστεύουν ότι είναι θείο δώρο για όλους τους υπόλοιπους ενώ θεωρούν καθήκον και υποχρέωση τους να σε ενημερώσουν λεπτομερέστατα για την ιστορία της ζωής τους. Συνήθως αυτά τα άτομα θεωρούν ύψιστη τιμή για σένα να σε βάζουν να κάνεις αγγαρείες για αυτ