Πάρε δέκα!

Μετά από μια βδομάδα που γκρέμισα και ξανάκτισα το σπίτι, θα έγραφα άλλο ποστ αλλά είμαι πολύ κουρασμένη και η έμπνευση μου με έχει εγκαταλείψει μαζί με τους τρεις τόνους σκουπίδια που πέταξα. Ελπίζω μόνο αυτή να γυρίσει σύντομα και επίσης να μην πέταξα καταλάθος κάτι που θα φάω τους τόπους να βρω αργότερα.

Αυτό με τα αγαπημένα πότε μου δεν το κατάλαβα… δηλαδή το καταλαβαίνω αλλά μου είναι αδύνατον να επιλέξω μόνο ένα! Άσε που τα «αγαπημένα» κάθε φορά επηρεάζονται από τη διάθεση μας… δηλαδή μπορεί να έχω δέκα αγαπημένες στιγμές αλλά επειδή αυτή τη στιγμή ζω την Α θα πω την Α ή αν νοσταλγώ την Β θα πω τη Β.

Ανακάλυψα τη ταshινόπιττα ξέρω το! Πάμε!

Αγαπημένη στιγμή μέσα στο νερό να επιπλέω με κλειστά τα μάτια και να τα ανοίγω πανικοβλημένη γιατί νομίζω ότι πήγα στα βαθιά ενώ το κύμα με έχει βγάλει σχεδόν στην αμμουδιά σαν ψόφια φώκια.

Αγαπημένο φαί σαλάτα για το ξεκάρφωμα και τηγανιτές πατάτες με τηγανιτό μπέικον και τηγανιτά αυγά με πολλή ψωμί για *εκείνες* τις μέρες… (αναουλιάστηκα μόνο που το έγραψα!)

Αγαπημένο άρωμα το κομμένο γρασίδι.

Αγαπημένο γλυκό αχααααα χα χα χα χα εχμμμ αδυνατώ να απαντήσω!

Αγαπημένο βιβλίο θα πω αυτό που μας βάλανε να διαβάσουμε στη πρώτη γυμνασίου και θυμάμαι που το αγόρασα ένα απόγευμα, ξάπλωσα στον καναπέ και το διάβασα μονοκοπανιά, Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου της Άλκης Ζέη.

Αγαπημένη έξοδος στον ήλιο τον χειμώνα.

Αγαπημένο τραγούδι θα πω αυτό που μου κόλλησε τις τελευταίες μέρες, το Μόχα του Παύλου Παυλίδη αλλά σίγουρα αύριο θα είναι κάποιο άλλο!

Αγαπημένη σειρά το Friends. All time classic!

Αγαπημένη διαδρομή το κομμάτι του highway εκεί στον Άγιο Τύχωνα νομίζω όταν το αυτοκίνητο φτάνει στην ανηφόρα από όπου φαίνετε όλη η Λεμεσός και ειδικά το απόγευμα… ήταν η πρώτη της εικόνα που άρχισα να συμπαθώ!

Αγαπημένο ποτό βότκα πορτοκάλι.

Αγαπημένο blog που επέστρεψε: Α, μπα? 

Ιδέα για νέο παιχνίδι ίσως κάτι με τις στατιστικές στα μπλογκ μας; Έχουν πολλή πλάκα παρόλο που προσωπικά νοιώθω εντελώς αδικημένη, λέξεις-κλειδιά αναζήτησης τον τελευταίο μήνα: ανοιγμα καρυδας, anoigma karydas, ουφ, βαρκουμαι, πως ανοιγουμε καρυδα, pws katharizoume mia karuda, πως ανοιγουμε την καρυδα, εργαλεια χειρουργειου (!), καρυδα, πως ανοιγει μια καρυδα…

Κολλήματα

Κάποια στιγμή αυτή τη βδομάδα κάποιος έφτασε στο μπλογκ μου αναζητώντας τη φράση αν δεις στο όνειρο να τρως σαντιγύ. Δεν ξέρω σε ποιο ποστ τον / την έβγαλε αλλά ελπίζω να βρήκε αυτό που έψαχνε! Μου έχουν δημιουργηθεί βέβαια κάποιες απορίες για το όνειρο του / της και αν ξαναπεράσει από εδώ ελπίζω να μου τις λύσει!

Ας πούμε τι το σημαντικό είχε η σαντιγύ; Από πού ακριβώς την έτρωγε και του / της έκανε τόση εντύπωση το όνειρο για να το ψάξει; Μπορώ βέβαια να φανταστώ διάφορα…

Μέσα στο καλοκαίρι είχα δει ένα πολύ παράξενο όνειρο, μάλλον επηρεασμένο από αυτό το τραγούδι και σίγουρα επηρεασμένο από τις βότκες που προηγήθηκαν. Ήταν λέει ο ουρανός και τα αστέρια και το φεγγάρι, ένα τεράστιο πολύ κοντά στη γη φεγγάρι χάρτινα και πήγαινε ο κόσμος να τα αγγίξει και σχίζονταν, έπεφταν απαλά κάτω. Η αίσθηση του ήταν υπέροχη… ίσως πρέπει να τα πίνω συχνότερα!

Μα η ζωή μου είναι άχαρη τσίχλα δίχως ζάχαρη… ακούω ράδιο και έχει αυτό το τραγούδι, κάτι βαθυστόχαστα λέει ο εκφωνητής αλλά δεν με πείθει… η ροκ χάλασε, το γούστο του συγκεκριμένου εκφωνητή χάλασε ή το γούστο των ακροατών του; Αν ξέρετε κανένα καλό σταθμό με ροκ μουσική περισσότερο και πολύ λιγότερα λόγια ενημερώστε με σας παρακαλώ!

Είμαι σε Παυλίδης mood, ακούω μουσικές, βλέπω βίντεο, έβαλα και είδα το documentary από τη συναυλία στη Σύρο, διαβάζω συνεντεύξεις και παρηγορούμαι ότι κάποια μέρα δεν μπορεί, θα έρθει να παίξει και κάπου που δεν θα υπάρχουν μεθυσμένες μπαργούμεν να τσιρίζουν ή καθυστερημένους που θα εξακολουθούν να καπνίζουν μες τα μούτρα του ενώ τους ζήτησε ευγενικά να σταματήσουν… μα έτσι όπως με κοιτάς μ' αυτά τα μάτια…

Είδα το Ταγκό των Χριστουγέννων… Μου άρεσε πάρα πολύ αλλά αφού διαπίστωσα ότι μου είναι πιο εύκολο να κάνω αρνητική κριτική θα πάω σε αυτά που δεν μου άρεσαν. Το ότι μας έδειξε το σήμερα στην αρχή και στο τέλος ήταν εντελώς αχρείαστο. Ο χαρακτήρας του συνταγματάρχη υποτίθεται ήταν τόσο συντηρητικός και αγέλαστος ώστε να θυμώσει αν έβλεπε τη γυναίκα του και τη κόρη του να χορεύουν μέσα στο σπίτι τους. Όταν χόρεψε η γυναίκα του με τον κούκλο λοχαγό όμως το μόνο που είχε να σχολιάσει με κουτσομπολίστικη διάθεση ήταν ότι είχε τόσο επιτυχία η γιορτή του που ως και ο λοχαγός χόρεψε. Και ο λοχαγός την ώρα που τον φιλάει ο κούκλος φαντάρος και του μένει στα χέρια ουρλιάζει μη μου το κάνεις αυτό. Τι ακριβώς του κάνει; Τεζάρει πριν προλάβει να τον κάνει σούπερ ταγκοχορευτή;

Είμαι σπαστική…            

Ο Εγκέφαλος

Ο Εγκέφαλος παντρεύτηκε χωρίς να το καταλάβει στα δεκάξι του μια μέρα που ήρθε ο πατέρας του από τη δουλειά και του είπε να βάλει το κυριακάτικο του το φόρεμα και σε λίγο θα ερχόταν ένας να τον παντρέψουν, ο Εγκέφαλος υπάκουσε, τον είδε ο ένας, τον είδε τον ένα, αλληλοαρεστήκαν, ρώτησε ο προξενητής αν συμφωνούν για τον γάμο, συμφωνούσαν, τους παντρέψανε.

Και πέτυχε ο γάμος όπως κάθε καλομελετημένη συμφωνία, κάνανε και δύο κόρες, τις μεγάλωσαν και επειδή οι καιροί άλλαξαν πρώτα τις άφησαν να τελειώσουν το σχολείο, μετά τις έστειλαν κολλέγιο και μετά ακολούθησαν την ίδια μέθοδο εξεύρεσης γαμπρού. Μέχρι τότε οι κόρες αντιμετώπιζαν τα αρσενικά σαν… δεν ξέρω πως ακριβώς τα αντιμετώπιζαν…

Θυμάμαι μια φορά που είχα πάει για καφέ ένα απόγευμα με τη μια και ήρθε μαζί μας ένας φίλος μου, ήμασταν τότε γύρω στα είκοσι και η συγκεκριμένη κοπέλα συμπεριφερόταν σα να την είχα πάει σε μπουρδέλο, κοίταζε γύρω γύρω φοβισμένη και με σκουντούσε μυστικά για να φύγουμε. Σκεφτόταν πως αν την έβλεπε κανένας θα τη θεωρούσε εύκολη και σουρλουλού και δεν θα έβρισκε γαμπρό.

Ναι, Λεμεσός τέλη του ’90.

Ο τρόπος που έβρισκε ο Εγκέφαλος τους υποψήφιους γαμπρούς βασιζόταν σε ένα καλά μελετημένο πλάνο που περιλάμβανε συγγενείς των συγγενών των συγγενών των συγγενών, γιατί μόνο οι συγγενείς μπορούν να είναι ειλικρινείς με τους συγγενείς τους έτσι θα ήταν βέβαιο ότι ο υποψήφιος θα πληρούσε τις προϋποθέσεις.

Μόλις βρεθόταν ο κατάλληλος που άρεσε στη κόρη και του άρεσε και η κόρη, κανονίζανε τα προικιά, τα συμφωνούσανε και μετακόμιζε σπίτι τους, στους δύο τρεις μήνες κάνανε το πάρτι αρραβώνων ακόμα και αν ήταν μες το καταχείμωνο, δεν θα έμενε η κόρη μες το ίδιο σπίτι με τον γαμπρό απλά λογοδοσμένη και όχι έστω αρραβωνιασμένη, δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, στον ένα χρόνο γινόταν και ο γάμος, στον άλλο χρόνο το ένα παιδί, στον επόμενο χρόνο το άλλο παιδί και πάει λέγοντας.

Δέκα χρόνια αργότερα ο Εγκέφαλος ζει στο ισόγειο, στον πρώτο όροφο ζει η πρώτη κόρη με την οικογένεια της και στον δεύτερο όροφο ζει η δεύτερη κόρη με την οικογένεια της και κάθε ομοιότητα με κάποιο άλλο τρίπατο γνωστό στην μπλογκόσφαιρα είναι εντελώς συμπτωματική γιατί ο Εγκέφαλος δεν έχει γιο!

Όπως όλοι οι εγκέφαλοι έτσι και ο πρωταγωνιστής μας Εγκέφαλος κινεί με μαεστρία τα νήματα της καλοκουρδισμένης μηχανής που κατασκεύασε. Κάθετε στο κεφάλι του τραπεζιού στα κυριακάτικα γεύματα και δίνει οδηγίες: βάλε ζακετάκι του μωρού κρυώνει, πάρε φαγητό στη γιαγιά αλλά λιώσε το πρώτα γιατί δεν φορά τη μασέλα της, κάμε καφέ του άντρα σου κι εμένα ένα τσάι, ρώτα τη πεθερά σου αν θέλει και άλλες πατάτες (ενώ η πεθερά είναι εκεί μπροστά, ποτέ μου δεν κατάλαβα τη λογική μιας τέτοιας πρότασης, να ζητάς από κάποιον που είναι πάνω από πέντε χρονών να ρωτήσει κάποιον που είναι μπροστά αν θέλει κάτι ενώ μπορείς μια χαρά  να τον / την ρωτήσεις και μόνος σου!).

Αυτές οι οδηγίες δεν περιορίζονται βέβαια μόνο στα κυριακάτικα τραπέζια αλλά σε όλους τους τομείς της ζωής των κόρων. Από το σε ποιο σχολείο θα στείλει τα παιδιά της η καθεμιά μέχρι πόσα θα ξοδέψει για δώρα και από το τι ρούχα θα φορέσει στον γάμο της ξαδέλφης της γειτόνισσας μέχρι το που θα πάει διακοπές το καλοκαίρι.

Ο Εγκέφαλος ξέρει τα πάντα κανονίζει τα πάντα και περιμένει τα πάντα ενώ οι άλλοι απλά υπακούουν, τόσο φυσικά, τόσο δεδομένα, τόσο άβουλα που μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι…

Σε αυτές τις συνθήκες καλούμαι μια δυο φορές τον χρόνο να αντεπεξέλθω με υπομονή, χαμόγελο, στωικότητα, καλοσύνη, καταπνίγοντας ουρλιαχτά απόγνωσης εξαιτίας βαρεμάρας, κάνοντας τη πάπια στα βλέμματα οίκτου και αμηχανίας που πηγάζουν από το γεγονός ότι είμαι ανύπαντρη, απαντώντας με χιούμορ στις ηλίθιες ερωτήσεις των παιδιών που πηγάζουν από τις απορίες που δημιουργούνται από αυτά που ακούν από τους γονείς τους, απαντώντας με ένα απλό όχι την ίδια ερώτηση κάθε χρόνο αν νηστεύω για να εισπράξω το βλέμμα αποδοκιμασίας της συνομήλικης μου, αντιμετωπίζοντας με αδιαφορία τα βλέμματα ειρωνείας των μεγάλων όποτε μιλώ για πάνω από δύο δευτερόλεπτα με ένα παιδάκι, ακούγοντας με όχι και τόσο συγκαλυμμένη αδιαφορία τα οικογενειακά τους κουτσομπολιά, ακούγοντας με φανερή φρίκη οτιδήποτε έχει να κάνει με αρρώστιες και θανάτους συγγενή του συγγενή του συγγενή τους και γενικά κάνοντας τον καραγκιόζη με οτιδήποτε περιλαμβάνεται στα καθήκοντα μου στο συγκεκριμένο μέρος.

Μια μέρα είναι, θα περάσει…

Υγ. 1. γκρινιάρικο το τελευταίο ποστ του 2011… δεν πειράζει, τι σόι ανορθόγραφο grouchy smurf θα ήμουν αλλιώς!

Υγ. 2. καλά να περάσετε και καλή χρονιά να έχουμε!!!

Ευχές με βελονάκι

Μόλις έμαθα σε ποια μπλόγκερ έπρεπε να κάνω το ποστ δώρο ενθουσιάστηκα γιατί το μπλογκ της είναι κυρίως θεματικό έτσι θα ήταν εύκολο να επιλέξω τι δώρο να της κάνω. Ξεχνούσα όμως μια μικρή μικρούλα ασήμαντη λεπτομέρεια… δικό της είναι το θεματικό μπλογκ κι εγώ δεν έχω ιδέα για το θέμα!

Έβαλα λοιπόν στο Google images τη μοναδική λέξη που ήξερα να την χαρακτηρίζει και μου έβγαλε αυτό:

Κάτι πήγαινε πολύ, πολύ λάθος…

Τότε μου έκοψε να πάω στο μπλογκ της και να ανακατώσω μέχρι να βρω τη λέξη κλειδί που έψαχνα:

Yeah baby! I am the queen of the word!

Φαίνετε ωραίο τούτο το πράμα… λες να κάμω με το σμιλί τα γράμματα που σχηματίζουν Καλά Χριστούγεννα και να τα φωτογραφίσω ένα ένα και να φτιάξω ένα εντυπωσιακά όμορφο βίντεο, να προσθέσω χριστουγεννιάτικη μουσική, να το ονομάσω Ode to Smili, να το ανεβάσω στο YouTube και να το κάνω share στο μπλογκ μου;!

Εχμμμ κυρία Κόπολα νομίζω ότι οι ικανότητες σας είναι υπερβολικά περιορισμένες για ένα τόσο φιλόδοξο σχέδιο…

Άρχισα να αγχώνομαι… τηλεφώνησα στην άτυχη παραλήπτρια του δώρου μου και αυτοπροσκαλέθηκα για καφέ με απώτερο στόχο να πάρω καμιά ιδέα αλλά ένοιωθα κάπως περίεργα:

Σοβαρέψου… 

:-)

Μεσάνυχτα στη Λεμεσό

Είδα το Midnight in Paris και κατενθουσιάστηκα όταν όμως έκατσα να γράψω κάτι για αυτό συνειδητοποίησα ότι μου ήταν αδύνατον, δεν μπορούσα να γράψω τίποτα! Είναι καιρός να φανερώσω τη τραγωδία μου που λέει και ο Καρυωτάκης, είμαι καλή μόνο άμα είμαι κακιά αλώπως…

Το είπε και η Mae West: When I'm good, I'm very good. But when I'm bad, I'm better. Εγώ δεν είμαι κακιά, απλά είναι πιο εύκολο να εκφραστώ άμα κάτι δεν μου αρέσει γιατί άμα μου αρέσει απλά το απολαμβάνω!

Πρόταση για το νέο δήμαρχο Λεμεσού, όποιος και αν είναι: να καλέσει τον Woody Allen να γυρίσει την επόμενη του ταινία εδώ… τι θέμα θα μπορούσε να έχει άραγε; Που θα μπορούσαμε να ξεναγήσουμε τον Woody χωρίς να χρειάζεται ηρεμιστικά και ενέσεις; Οκ, το βρήκα, η ταινία θα διαδραματίζετε στον μόλο και θα έχει θέμα τον απαγορευμένο έρωτα ενός παππού με μια κινέζα… αλλά αυτό θα του προκύψει αυτοβιογραφικό… χμμμμ ακόμα καλύτερα μάλλον!

Σε ένα χτεσινό περιοδικό υπήρχαν κάποιες ενδιαφέρουσες ερωτήσεις και απαντήσεις προς και από τους υποψήφιους δημάρχους και διάβασα από έναν υποψήφιο ότι για τον ρατσισμό δεν βοηθά το γεγονός ότι συχνά οι ξένοι είναι συγκεντρωμένοι μαζί σε συγκεκριμένες περιοχές… είδες τι μαλάκες που είναι; Τόσα καφέ έχει η πρωτεύουσα, γιατί δεν πάνε εκεί;! Η λύση του φαντάζομαι θα είναι να απαγορευτούν οι συναθροίσεις πέραν των δύο ατόμων, η απαγόρευση της κυκλοφορίας στο κέντρο μετά τη δύση του ήλιου και το κάψιμο όλων των βιβλίων… δίκαιο, δεν νομίζετε;!

Έξι μέρες για τις εκλογές και η ηρεμία μου άρχισε να εξαφανίζεται… όσο και αν τους αποφεύγεις από κάπου θα σου έρθουν… ποιος έρχεται να πάμε να απομονωθούμε σε κανένα ξύλινο σπιτάκι στα βουνά;

Αχά… :-)

Τρεις μέρες μόνο που λέει τζαι η Πρασινάδα αλλά όταν το έγραφε ήταν εχτές άρα δυο μέρες μόνο που λέει τζαι η Γαλάνη για να στείλετε τες συμμετοχές σας στη κλήρωση για έναν αποχυμωτή για τον Σίκρετ Σάντα!!! 

Short Cuts

Θα δεις τη Βασίλισσα της Ομορφιάς;

Όχι, νομίζω θα είναι ψυχοπλακωτικό και δεν είμαι σε διάθεση.

Σιγά ρε, εν που τον ΘΟΚ, πόσο να τα καταφέρουν να σε ψυχοπλακώσουν;

Έχεις δίκαιο, άρα θα καταφέρουν να με νευριάσουν!

Τι εννοείς;!

Τι εννοείς τι εννοώ;! Δεν θυμάσαι τις Θεραπαινίδες;!

Δεν ήταν η πιο χάλια παράσταση που είδες!

Έχεις δίκαιο… το Σώμα Ξεβαμμένο Μπλε θα στοιχειώνει τους εφιάλτες μου για πολύ καιρό!

Είδες;!

Τι να δω;! Αφού πάλι του ΘΟΚ ήταν!

Ουπς! Έχεις δίκαιο!

Αχ πάντα έχω δίκαιο…

Ναι, αλλά η Βασίλισσα της Ομορφιάς εν του Μάρτιν ΜακΝτόνα που έγραψε και το In Bruges που έπαιζε ο Colin Farell και τον Πουπουλένιο που κάπου τον είδαμε μεταφρασμένο Μαξιλαρένιο…

Μη κάνεις την έξυπνη, αφού δεν είδες τον Πουπουλένιο!

Δεν έχει σημασία, άσχετα από τον συγγραφέα δεν πάω να δω τους ίδιους και τους ίδιους σε έναν ακόμα ρόλο!

Αφού εν ημιδημόσιοι υπάλληλοι, τι θέλεις να κάμουν;!

Υπάρχουν παραστάσεις που μου αρέσουν, υπάρχουν παραστάσεις που με αγγίζουν, υπάρχουν παραστάσεις που με αφήνουν αδιάφορη και υπάρχουν και παραστάσεις που με εξαγριώνουν… από το Σώμα Ξεβαμμένο Μπλε κατέληξα να σιχαίνομαι τους πάντες, όποιον από τους συντελεστές πετύχω οπουδήποτε αλλού μου ανακατεύει απλά τα άντερα! Γι αυτό εξαγριώθηκα όταν είδα ότι είναι υποψήφιο για βραβείο σκηνοθεσίας από τον ΘΟΚ… μα περιπαίζουν μας ολάν;!

Μεν το αναφέρεις, αφού εν ασχολείσαι με τα πολιτικά!

Ασχολούμαι, τι εννοείς ότι δεν ασχολούμαι!

Το να βάζεις στο status σου στο Facebook αφοριστικές ατάκες άλλων για τη πολιτική δεν σημαίνει ότι ασχολείσαι και με τη πολιτική!

Φυσικά και ασχολούμαι με τη πολιτική, πιστεύω ότι όλοι οι πολιτικοί είναι απατεώνες και κάμποσες άλλες λέξεις που δεν θα ήθελα να αναφέρω τώρα!

Βαρέθηκα να ασχολούμαι με αυτό το θέμα!

Δεν φταίω, έπαθα εξάρτηση!

Πρέπει να ξεκολλήσεις! Τι μπαίνεις συνέχεια στο wall του, για να νευριάζεις;

Δεν νευριάζω, στην αρχή έκανα χάζι τώρα όμως άρχισα να ανησυχώ…

Γιατί;

«θα συνεχίσει το έργο του θετού του πατέρα και του ετεροθαλή αδελφού του που είναι ένας τολμηρός μαχητής»

Τι είναι αυτό;

Από το wall…

Χμμμμ…

Με τρομάζουν και με αηδιάζουν οι πολιτικοί, η πολιτική, οι οπαδοί, οι γλύφτες, τα αρνιά, οι φανατικοί, οι φαντασμένοι, οι στενόμυαλοι, οι άμυαλοι, οι βλάκες, οι κουτοπόνηροι, οι χαζοί, οι ηλίθιοι, οι συμφεροντολόγοι, οι παράγοντες, οι δημοσιογράφοι, η τηλεόραση, οι διαφημίσεις τζαι το σιντριβάνι του Άη Νικόλα!

Σε αυτόν ή αυτήν που ήρθε αυτή τη βδομάδα στο μπλογκ μου επειδή φέτος Άγιος Βασίλης δεν θα έρθει, αφιερώνω αυτό το ποστ που μου άρεσε πολύ.

χμμμμμ άλλαξε ο blogger και ψάχνω το κουμπούι για το link... μάλλον εν τούτο με τα δοντάκια που άμα του κοντέψω λέει εισαγωγή μεταπήδησης... μεταπηδάτε γιατί χανόμαστε! ούφφου είμαι ηλίθια, εν το σύνδεσμος το link! μου τη δίνουν οι αλλαγές! 

Παύλος...