oh my love vol.3

Δεν καταλαβαίνω λέξη από ότι λέει αλλά δεν τα λέει πολύ ωραία;! Άσε τον άνθρωπο να μιλήσει μωρή γερμανίδα Μπήλιω!!

Νοικοκυροσύνες

Μέσα από την απόλυτη την γνήσια την αυθεντική την καθαρά καλοκαιρινή βαρεμάρα που με κρατά εδώ και κάμποσες μέρες αποφάσισα να συγυρίσω ολόκληρο το σπίτι μέσα στο οποίο γίνεται ο κακός χαμός γιατί πετάω ότι θέλω όπου θέλω και όπως θέλω και την ίδια μέθοδο ακολουθώ και στο συγύρισμα αφού ανοίγω ένα συρτάρι βγάζω πράγματα από μέσα, πετάω τα μισά, ξεσκονίζω τα υπόλοιπα, τα βάζω πίσω ενώ όσα πιστεύω ότι θα ταίριαζαν κάπου αλλού τα πετάω προσωρινά σε ένα άλλο συρτάρι μέχρι να έρθει η σειρά και του τελευταίου συρταριού για να ξαναξεκινήσω από την αρχή και να πετάξω άλλα τόσα και μετά από καιρό να νευριάζω που τα πέταξα και γιατί δεν τα κράτησα και αφού έχω τόσο χώρο αλλά ας μη γκρινιάζω γι αυτό από τώρα, ας γκρινιάξω μετά που θα τα πετάξω και σκέφτομαι ότι έχει καιρό να γκρινιάξω για διαμέρισμα αλλά με μια υποτίθεται σοβαρή έρευνα που έκανα κατάλαβα ότι για ενοίκιο πάει περίπου δέκα ευρώ το τετραγωνικό άρα για μια τρύπα πληρώνεις τετρακόσια ευρώ και σκέφτομαι σοβαρά να μεταναστεύσω σε άλλη γη σε άλλα μέρη και αυτό το ίντερνετ μου έχει σπάσει τα νεύρα γιατί μια μικρή έρευνα έκανα και με τυφλώνει σε όποια σελίδα και αν μπω με διαφημίσεις για διαμερίσματα με τόσα ευρώ στην τάδε πόλη και δεν είναι σαν τις δικές μας τις πολυκατοικίες τις τετράγωνες με τις εσωτερικές βεράντες στα ακάμωτα με ονόματα όπως Mappouros Court ή Efterpi Bldg αλλά κτίρια με χαρακτήρα και ομορφιά έτοιμα για παντρειά (ε;!) ψηλοτάβανα με παρκέ και μεγάλα παράθυρα να μπαίνει ο ήλιος να βλέπω το φως να παύει ο έρως να είναι τυφλός (ε;!) και δεν με φτάνει το βάρεμα μου βρήκα και την πόλη και την περιοχή και την πλατεία και τον δρόμο και νομίζω θα πουλήσω τα υπάρχοντα μου και θα πάω!

Ούφφου βαριέμαι!

Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε

Νομίζετε!

Με τζείνο το βίντεο στο YouTube μετά το αρχικό σοκ γέλασα τόσο πολύ που έτρεχαν τα μάτια μου. Εντάξει, η αισθητική του καθενός διαφέρει τζαι σίγουρα κάποια σχόλια ήταν πολλά άκυρα αλλά τα περισσότερα ήταν πιο αστεία ακόμα τζαι που το ίδιο το βίντεο γι αυτό απογοητεύτηκα πολλά όταν τα έσβησαν. Όταν όμως άρχισαν να εμφανίζονται σχόλια που χαρακτήριζαν το άσμα «έπος» τζαι «εξαιρετικό» τζαι «τα σπάει» ξύπνησε η επαναστάτρια μέσα μου, ύψωσα το κεφάλι, ανέβασα τα μανίκια, πρόταξα το στήθος τζαι πάτησα dislike.

Οι τροϊκανοί, οι μοϊκανοί και οι αριανοί

Πήρε το αυτί μου ότι κατέβηκαν κάτι τύποι από την Ευρώπη για να μας βοηθήσουν με το μνημόνιο μας, ή δεν έχει σχέση με τη μνήμη και τα μπερδεύω; Ανυπομονώ για τη στιγμή που θα πάθουν απανωτά εγκεφαλικά όταν δουν τους κυβερνητικούς… Λάθος, ανυπομονώ για τη στιγμή που θα πάθουν απανωτά εγκεφαλικά οι κυβερνητικοί όταν δουν τους τροϊκανούς.

Η Ευρώπη τον Μεσαίωνα 

Διάβασα ότι χτες σε ναό έγινε δοξολογία για την ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε. Ναι. Δοξολογία. Για την ανάληψη της προεδρίας. Της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τη χρονιά 2012. Μετά Χριστό. Θα μου πεις το 2012 προ Χριστού δεν υπήρχαν χριστιανοί. Οκ. Δηλαδή προεδρεύουμε και ο θεός βοηθός. Και κάτι έλεγε για την Ευρώπη που η εκκλησία ελπίζει να επιστρέψει στις ρίζες της ή κάτι τέτοιο, δεν πολυκατάλαβα. Μάλλον είδαν και τη «βιντεοταινία» της πρώτης παραγράφου. Όμως, σε ποιες ρίζες ακριβώς να επιστρέψει η Ευρώπη που να έχει σχέση με την εκκλησία;

I wish I was special

Είπα θεός πιο πάνω και θυμήθηκα ένα θεό που γνώρισα τη περασμένη βδομάδα. Τον γνώρισα με μια πολύ γενικευμένη έννοια της λέξης γνώρισα φυσικά, κυρίως αυτός καθόταν στην άλλη άκρη της αίθουσας και θαύμαζε την ομορφιά του κι εγώ καθόμουν στην άλλη άκρη της αίθουσας (την άλλη-άλλη όχι την άλλη την ίδια με τη δική του) και θαύμαζα την ομορφιά του. Ενώ αν ήμουν δίμετρη παστή κουκλάρα θα θαυμάζαμε και οι δύο την ομορφιά μου… αχ αχ αχ… σύμφωνα με το word, που αναγνώρισε τη λέξη παστή, πρέπει να είμαι σαρδέλα όχι κουκλάρα… αχ αχ αχ…

Κι εγώ έχω θέμα αλλά δεν το κάνω θέμα

Σκέφτομαι να τυπώσω τα ποστ του μπλογκ. Όχι όλα, τα καλύτερα. Δηλαδή όλα. Θα πάω σε μια τράπεζα που είναι και επίκαιρες, θα κάνω ένα δάνειο για να το εκδώσω, θα βάλω και ένα φίλο μου που βγάζει ωραίες φωτογραφίες να βάζει μια πάνω από κάθε ποστ/διήγημα, θα του βάλει ο εκδοτικός οίκος τιμή πώλησης 25 ευρώ, το 75% των κερδών θα είναι δικό μου, έχω από ότι λέει ο μπλόγκερ 153 αναγνώστες, αν αγοράσει ο καθένας ένα για τον εαυτό του, ένα για το έτερο του ήμισυ, δύο για τους γονείς του, ακόμα δύο για τους παππούδες του, τι λέω, ακόμα τέσσερα για τους παππούδες του και από πενήντα για συγγενείς και φίλους έχουμε 18.75 το κάθε βιβλίο επί 153 επί δύο και 153 επί έξι και 153 επί 50 ίσον με 8.874… πολύ λίγα… υπολογίστε 50 ευρώ το κάθε βιβλίο και εκατό ο καθένας για συγγενείς και φίλους… πάλι λίγα είναι… δε βαριέσαι, έτσι κι αλλιώς μόνο για τη δόξα το κάνω!

Η Ουφ! στη χώρα των οδοφραγμάτων

Εγώ με τη Λευκωσία ποτέ δεν θα πηγαίναμε καλά. Από τη πρώτη φορά που πήγα μόνη μου με το αυτοκίνητο μέχρι τη πιο πρόσφατη καταφέρνω κάθε φορά να χαθώ. Ακόμα και αν βρω τον προορισμό μου αμέσως, θα ενθουσιαστώ μέχρι την ώρα που θα χρειαστεί να φύγω. Τότε θα χαθώ σίγουρα!

Την πρώτη φορά έψαχνα την ελληνική πρεσβεία. Πήρα τηλέφωνο, μου εξήγησαν πώς να πάω και κατάφερα να τη βρω δύο ώρες μετά που πέρασα από το μοναδικό σημείο που αναγνωρίζω με ευκολία, το κεντρικό Debenhams. Έκανα και μία ώρα μέχρι να βρω κάπου να αφήσω το αυτοκίνητο και παρόλο που ήταν υπερβολικά δελεαστική η πλάτσα μπροστά από το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας τελικά επικράτησε η λογική.

Δηλαδή νομίζω πως ήταν το οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας. Αν ήξερα σίγουρα τι ήταν πιθανότατα να μη χανόμουν κιόλας!

Τη τελευταία φορά έψαχνα την Πύλη Αμμοχώστου. Μου εξήγησαν: θα έχεις τα τείχη στα αριστερά σου και στο τάδε στρίψιμο θα κάνεις αριστερά και μετά πάλι αριστερά. Το σημείο κλειδί στις οδηγίες είναι το τάδε στρίψιμο. Αφού όλα είναι ίδια μεταξύ τους! Και κάποια στριψίματα δεν είναι δρόμοι, είναι πάρκινγκ! Τελικά άφησα το αυτοκίνητο μέσα σε ένα από τα πάρκινγκ, μη με ρωτήσετε ποιο, και πήγα με τα πόδια.

Ενώ μέχρι εκείνη την ώρα ο ήλιος έκαιγε, μόλις κατέβηκα από το αυτοκίνητο άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Η Λευκωσία με μισεί και μου το δείχνει με κάθε τρόπο!

Στα ενδιάμεσα χρόνια η πιο αξιοσημείωτη περίπτωση ήταν όταν έψαχνα ένα σχολείο στην Έγκωμη για τη πρώτη και τελευταία φορά που έδωσα εξετάσεις για κυβερνητική θέση. Στο πήγαινε πήγα κατευθείαν, το ότι έστριψα κάπου λάθος δεν μετρά γιατί το κατάλαβα αμέσως και το διόρθωσα. Στην επιστροφή όμως δεν ξέρω πως έγινε ενώ όλα πήγαιναν μια χαρά, βρέθηκα στην πλατεία Ελευθερίας.

Άσε που νομίζω πως αυτή που νομίζω τόσα χρόνια για πλατεία Ελευθερίας είναι μια άλλη πλατεία ενώ η πραγματική πλατεία Ελευθερίας δεν έχω ιδέα ποια είναι!

Θα παρακαλέσω τους λευκωσιάτες που θα δουν αυτό το ποστ να μη προσπαθήσουν να μου εξηγήσουν τους δρόμους γιατί θα είναι άδικος κόπος, ακόμα και αν θυμάμαι τις οδηγίες σας την επόμενη φορά που θα πάω, πάλι θα χαθώ!

Χρόνια πολλά Κατακλυσμούλα!!!

Σμούλα μου, κοίτα με στα μάτια και άκου...

...για σένα κλαίω και πονώ! 

τι κι αν άρχισα να μοιάζω με τον Πασχάλη...

θες να κάνουμε ένα στιγμιαίο λάθος μαζί;

πες ναι...

ναι!!!! ναι!!! κυρίες και κύριοι είπε ναιαιαιαιαιαιαιαιαιαι!!!! 

αχ είμαι τόσο ευτυχισμένος!!! 

προτάσσω τα στήθη μου σε κάθε εμπόδιο!

αχ Σμούλα μου... 

σε λατρεύω...

είσαι η μούσα μου...

...ο στύλλος του σπιθκιού μου! 

οι χορδές της κιθάρας μου...

μ' αυτή τη φανέλα θα 'μαι για πάντα ο φύλακας ο άγγελος σου... 

Kaigetai o kolos mas

Στη συνέντευξη

Τη τελευταία φορά που πήγα σε συνέντευξη για δουλειά ένοιωθα σαν να παίζω στο big brother επειδή οι διαδικασίες ήταν σε τρία στάδια και στην επόμενη πίστα ανέβαιναν οι πιο ικανοί. Είμαι πολύ περήφανη που πέρασα και τη δεύτερη πίστα, μετά δεν με κάλεσαν για την τελευταία όπου θα μονομαχούσα με άλλα δύο άτομα για τη πολυπόθητη θέση.

Σκατά πολυπόθητη.

Στη πρώτη συνέντευξη για να γίνει το ξεσκαρτάρισμα ενημερώθηκα για τη φύση της εργασίας όπου η διευθύντρια ανθρωπίνου δυναμικού της εταιρείας έκανε τα πάντα για να με αποτρέψει να συνεχίσω εγώ όμως με έβαλα στο I am getting that fucking job mode και τη διαβεβαίωνα ότι δεν με ενοχλεί καθόλου μα καθόλου να εργάζομαι οκτώ ώρες μπροστά από ένα κομπιούτερ από το οποίο θα δικαιούμαι να σηκώνομαι μόνο τρεις φορές την ημέρα για κατούρημα και πως φυσικά και μου είναι αρκετό ένα τέταρτο για να φάω το μεσημεριανό μου.

Όποιος με έχει δει να τρώω καταλαβαίνει πόσα ψέματα είπα εκείνη την ημέρα!

Στη προηγούμενη συνέντευξη, ένας τύπος μάγκας που γαμά και δέρνει άμα λάχει, μπήκε στο γραφείο που θα γινόταν η συνέντευξη, έκατσε δίπλα μου, άναψε τσιγάρο και το ανέμιζε μες τα μούτρα μου για να με κάνει να νοιώσω άνετα την ώρα που με παρότρυνε να αισθάνομαι την εταιρεία του σαν οικογένεια μου.

Άμα ακούτε μαλακίες περί οικογένειας να εξαφανίζεστε, σημαίνει πως εσύ θα είσαι η Σταχτοπούτα και ο μαλάκας απέναντι οι κακές αδελφές.

Πριν από αυτόν είχα πάει για συνέντευξη σε κυριλέ ξενοδοχείο επειδή όπως μου είπαν από το τηλέφωνο δεν ήταν ακόμα έτοιμα τα γραφεία τους. Ανησυχούσα μήπως η συνέντευξη θα ήταν σε κανένα δωμάτιο του ξενοδοχείου και θα έπρεπε να βγάλω τα ρούχα μου για να δείξω το βιογραφικό μου αλλά τελικά ήταν στη βεράντα με θέα το απόλυτο γαλάζιο και με συνεντευξιαζόμενο ένα τύπο ο οποίος ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που με είδε που σηκώθηκε από τη καρέκλα του, μου άρπαξε το χέρι και μου είπε γεια σου Ουφ! μου επιμένοντας να με κεράσει.

Αυτόν ίσως θα μπορούσα να τον ρίξω!

Κάπου στο ενδιάμεσο έστειλα βιογραφικό σε μια εταιρεία στην άλλη άκρη της πόλης και με κάλεσαν αμέσως για συνέντευξη. Πάω εκεί, μου λένε να πάω πάνω και να περιμένω, πάω πάνω και περιμένω, έρχεται μια τύπισσα με ένα μπλογκ Α4 και μια κόκκινη πέννα και μου κάνει διάφορες ερωτήσεις σημειώνοντας τις απαντήσεις τις οποίες θα ήξερε αν έκανε το κόπο να τυπώσει το βιογραφικό που της είχα στείλει τη προηγούμενη μέρα και στο τέλος με έδιωξε με ένα όχι και τόσο ευγενικό θα σε ειδοποιήσουμε.

Ευτυχώς δεν με ειδοποίησαν!

Πολλές φορές τα άτομα που σου παίρνουν τη συνέντευξη είναι κάπως πώς να το πω ευγενικά… ηλίθια! Όπως μια σε μια από τις πρώτες συνεντεύξεις που πήγα για δουλειά που όταν τη ρώτησα εσείς εδώ με τι ασχολείστε νόμισε ότι έπρεπε να μου πει τα δικά της καθήκοντα αντί τις εργασίες της εταιρείας ή ένας άλλος ο οποίος μου ζήτησε να καθαρίζω το γραφείο του και το γραφείο μου κάθε Δευτέρα.

Χρειάζεται ταλέντο για να μη τους ειρωνευτείς και να χαμογελάς αγαθά…