Τρεις πλατείες

Οι νέες πλατείες της παλιάς πόλης

Κατεβαίνουμε τη Σαριπόλου και πάμε στο Κάστρο. Έχουμε για άλλη μια φορά το δίλημμα για το που να κάτσουμε για καφέ και κάνουμε δυόμιση φορές τον γύρο του κάστρου μέχρι να αποφασίσουμε. Έξω από τον χαρουπόμυλο μας πλησιάζουν πέντε πανύψηλα ωραία κορίτσια ντυμένα μάλλον υπερβολικά για χαλαρό κυριακάτικο απόγευμα και μας ρωτούν που είναι η πλατεία Σαριπόλου. Εγώ ξέρω ακριβώς που είναι και είμαι απόλυτα ικανή να πάω από εδώ που είμαι αλλά μου είναι αδύνατον να το εξηγήσω σε άλλο άτομο έτσι κάθομαι φρόνιμα και σιωπηλά ενώ ο Maurice τους εξηγεί τη διαδρομή.

Από τη νιρβάνα μου με βγάζει η ευγενική ερώτηση των κοριτσιών για το αν μπορούν να πάνε με τα πόδια μέχρι εκεί. Η απόσταση είναι πολύ μικρή, εκτός και αν φοράς τακούνια και παρόλο που δεν μου φαίνετε, την έχω κάνει τη διαδρομή με τακούνια, και πονάει, οπότε αυτό που βγαίνει από το στόμα μου χωρίς καν να το καταλάβω έχει να κάνει με τα παπούτσια τους. Τα παρατηρώ προσεκτικά σαν ποδίατρος ή σαν φετιχίστρια, ούτε το ένα είμαι ούτε το άλλο όσον αφορά τα παπούτσια τουλάχιστον, και βγάζω διάγνωση ότι σιγά σιγά, τοίχο τοίχο και προσεκτικά, πάνε άνετα με τα πόδια. Ελπίζω να μη με θυμούνται και να με βρίζουν ακόμα.

Μεγάλη πλατεία μικρής πόλης που δεν έχω ξαναπάει

Περπατώ χαλαρά χαζεύοντας βιτρίνες και προσποιούμενη στον εαυτό μου ότι ζω εκεί. Μπαίνω στα καταστήματα και λέω καλημέρα, μια από τις πέντε λέξεις εκείνης της γλώσσας που γνωρίζω. Κάνω ένα γύρο χαμογελώντας στη πωλήτρια που σίγουρα με ρωτάει αν θέλω βοήθεια και ξαναβγαίνω στη πλατεία.

Με σταματάει ένας νεαρός από ένα διαφημιστικό περίπτερο. Μου λέει καλημέρα και ξεκινά να μιλά. Προσπαθώ να τον σταματήσω, να του πω ότι άδικα μιλά και ότι δεν καταλαβαίνω λέξη από ότι λέει. Αυτός καταλαβαίνει ότι προσπαθώ να τον διακόψω αλλά επειδή πρέπει να κάνει τη δουλειά του, μιλά χωρίς να πάρει ανάσα για να μη μου δώσει την ευκαιρία να τον διακόψω.

Τελειώνει με ένα ερωτηματικό στο οποίο πρέπει να απαντήσω οπότε αναγκάζομαι απολογητικά να του πω ότι δεν κατάλαβα λέξη από ότι μου έλεγε τόση ώρα. Νόμιζα ότι θα φρικάρει και θα θυμώσει, αλλά αυτός συνέχισε στον ίδιο τόνο και σε γλώσσα που καταλάβαινα, να με ρωτά από πού είμαι, πόσο καιρό μένω εκεί και πως μου φαίνετε η πόλη του.

Μικρή πλατεία μεγάλης πόλης που αγαπώ ιδιαίτερα

Απόγευμα Κυριακής και στέκομαι στη μέση της πλατείας ακουμπισμένη σε ένα πεζούλι περιμένοντας ένα φίλο. Νωρίτερα περπατούσα λίγο επίτηδες και λίγο χωρίς να το θέλω, για αρκετή ώρα. Ξεκίνησα για μια μικρή βόλτα, συνέχισα μέχρι λίγο πιο κάτω, μετά λέω να πάω στον επόμενο σταθμό για το τρένο αφού είναι τόσο ωραία η διαδρομή και βρέθηκα μισοπεθαμένη από τη κούραση να ψάχνω απελπισμένη σε πεζόδρομο ένα τρένο ένα λεωφορείο ένα ταξί ένα ποδήλατο, κάτι επιτέλους.

Στη πλατεία πολύς κόσμος, υπάρχουν μίμοι και μουσικοί του δρόμου και γίνεται ένας ωραίος χαμός. Λίγο πιο πέρα, ένας τύπος παίζει στη κιθάρα μπαλάντες της δεκαετίας του εβδομήντα. Παρατηρώ τον κόσμο με αυτό το σάουντρακ και σκέφτομαι ότι αυτή η πόλη είναι μαγική. Εκείνη τη στιγμή, σαν σκηνή από ταινία, βλέπω ένα ζευγάρι, μες τη μέση του κόσμου, μες τη μέση της πλατείας, να χορεύει αγκαλιασμένο. Και να μην ερχόταν ο φίλος, μια χαρά θα την έβγαζα εκεί όλο το βράδυ νομίζω. 

Θα μπορούσε να μην έχει τελείες αλλά έχει

Να έχεις να πας κάπου και να βαριέσαι απίστευτα. Να γκρινιάζεις όλη μέρα χουχουλιάζοντας στον καναπέ. Να το παίρνεις απόφαση πως δεν μπορείς να το αποφύγεις και να αποφασίζεις να μπεις στο μπάνιο να γίνεις άνθρωπος. Να στο ακυρώνουν όταν πια είναι αργά για να κανονίσεις οτιδήποτε άλλο.

Τελικά με έσωσε το Vicky Cristina Barcelona που ξανά-ξανά-είδα. Αχ Χαβιέρ! Τον είδα και στο Skyfall με τη ξανθιά του τη φράντζα… πρέπει να κάνει κάτι με τον ατζέντη του! Δεν γίνεται να παίζει τον κακό σε κάθε χολιγουντιανή μαλακία και να είναι και σέξι ταυτόχρονα;

Εντάξει, δεν ήταν σε χολιγουντιανές μαλακίες όπου έπαιξε τον κακό. Sam Mendes I love you! Θυμάμαι την εποχή του American Beauty έβγαινα με κάποιο που συμφώνησε να έρθει μαζί μου στο σινεμά να το δούμε αν συμφωνούσα κι εγώ να δω μαζί του τον καινούργιο τότε 007, που ούτε που θυμάμαι ποιο ήταν. Εγώ υπέφερα δυο ώρες, υπέφερε και αυτός δύο ώρες, ήμασταν πάτσι! Εντάξει, το παραδέχομαι, εκείνος υπέφερε περισσότερο! Που να το ξέραμε ότι τόσα χρόνια αργότερα ο σκηνοθέτης του American Beauty θα σκηνοθετούσε τον καινούργιο τώρα 007.

Τις σινεφίλ αναφορές θέλω να διακόψει μία παρατήρηση που έκανα κατά τη διάρκεια του Skyfall: τί κορμάρα έχει ο Daniel Craig!!! Παρακαλώ να διαβαστεί με έντονο τονισμό το ρμά και να προστεθεί ένα χωριάτικο ά μετά τη λέξη Craig. Ευχαριστώ!

Εδώ είχα γράψει μια παράγραφο να κοροϊδεύω ένα νεαρούλη ηθοποιό που είδα (άλλο είδα άλλο διάβασα) συνέντευξη του σε ένα περιοδικό αλλά είμαι στις καλές μου και την έσβησα.

Διάβασα και την συνέντευξη των αρχιεπισκόπων. Όσοι… ξέρετε… είσαστε λίγο… πώς να το πω… όχι συνεσταλμένοι, όσοι επαίρεστε για αυτό το μειονέκτημα σας… να ξέρετε ότι οι αρχιεπίσκοποι δεν είναι εναντίον σας. Ξέρουν, καταλαβαίνουν, αντιλαμβάνονται, ότι δεν σας έστειλε έτσι ο θεός. Ίσως είχε κενά αέρος στη διαδρομή του ο πελαργός και να τάραξε κάτι στον εγκέφαλο σας. Ίσως κάποιες καταστάσεις σε μικρή ηλικία να σας οδήγησαν εδώ. Οι αρχιεπίσκοποι σεβομεθάνουν την ιδιαιτερότητα σας και σας καλούν να αγωνιστείτε.  Οφείλετε να αγωνιστείτε.

Θα ήθελα να συνεχίσω αλλά τσαντίστηκα, τη συνέντευξη μπορείτε να τη δείτε στο σάιτ του Πολίτη. Μαζί με την αναφορά στους πέντε παλιοπαράδες που βγάζει από τη τσέπη χωρίς να κόψει απόδειξη.

Πως από τον Χαβιέρ και τον Ντάνιελ πέρασα στον αρχιεπίσκοπο θα έγραφα ότι θα σας ενημέρωνε ο ψυχολόγος μου αλλά θυμήθηκα ότι σεβομεθανόμενη τον νεαρούλη που δεν θυμάμαι το όνομα του έσβησα την κακοπροαίρετη παράγραφο που τον αφορούσε και η οποία λειτουργούσε σαν συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα δύο θέματα. Έλεγα μάλιστα ότι το έκαψα πάλι με τα παλιοπεριοδικά!

Εδώ θα βρείτε πληροφορίες για τον φετινό Secret Santa! Το banner θα το βάλω μόλις μπει ο Δεκέβρης, τότε ξυπνά το χριστουγεννιάτικο πνεύμα μέσα μου. 

Δείξε μου τα likes σου να σου πω ποιος είσαι

Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που σχολιάζουν διάφορες ειδήσεις στο Facebook με λύσσα και μίσος; Ας πούμε τώρα είδα ένα post της Lifo στο Facebook με τίτλο «Η βασίλισσα Ελισάβετ πεθαίνει» και από κάτω κάμποσα σχόλια που τη βρίζουν, «ψόφο», «στο διάολο» κλπ ωραία.

Ποιος τη χέζει τη βασίλισσα, δεν με πήρε ο πόνος και γέλασα με το σχόλιο κάποιου που παίζει με το god saves the queen γράφοντας god wants the queen. Το πρόβλημα μου είναι αυτοί που σχολίασαν χωρίς καν να πατήσουν πάνω στο λινκ να διαβάσουν την είδηση, που εδώ που τα λέμε είδηση δεν είναι, μια βλακεία από αυτές που βάζει συχνά η Lifo, χέστηκε η φοράδα στο… εχμμμ που ακριβώς χέστηκε; Στο αμπέλι; Κάτι δεν μου κολλά.

Ποια είναι η ψυχολογία αυτών των ανθρώπων; Κάθονται στο computer/tablet/iphone την ώρα της δουλειάς/του καφέ/του σεξ και διαβάζουν κάτι ή μάλλον, διαβάζουν ένα τίτλο και βγάζουν τον χειρότερο τους εαυτό στα κόμμεντς; Το πιο σημαντικό με το ίντερνετ νομίζω είναι που μας δίνει την ευκαιρία, όχι να αυτολογοκριθούμε αλλά να σκεφτούμε δύο φορές τη μαλακία που μας έρχεται στο κεφάλι πριν την πούμε. Και στο ίντερνετ δεν τη λέμε. Την γράφουμε!

Νομίζετε ότι ακόμα κι εγώ, από κοντά είμαι τόσο έξυπνη, όμορφη και πνευματώδης όσο από το μπλογκ; Ξέρετε πόσο edit έχουν τα ποστ μου;

Στο Facebook υπάρχουν όλα εκεί, το όνομα σου, η φωτογραφία σου, όλα σου τα στοιχεία αν δεν φρόντισες να αλλάξεις τις ρυθμίσεις και αυτό που έγραψες μπορεί να το δει ο οποιοσδήποτε από τις 115,892 ανθρώπους που έχουν like στη συγκεκριμένη σελίδα. Αυτό δεν σε νοιάζει; Όχι επειδή θα σε κακολογήσει κάποιος, από ότι ξέρω η θεία μου η Λούλα δεν έχει Facebook, αλλά εσύ ρε παιδί μου, τι γνώμη έχεις για τον εαυτό σου όταν βλέπεις κάτω από μια είδηση ή “είδηση” το σχόλιο σου να λέει «Παλιοσαύρα...» ας πούμε;!

Τελοσπάντων, πάω να συνεχίσω με το μάθημα των γαλλικών γιατί στις εφτά θα έρθει ο δάσκαλος του πιάνου, mes amours. 

Ποστ αποκατάστασης

Επειδή κοντεύει να βγει ο Οκτώβρης και μόνο ένα ποστ έχω και αυτό πολύ γκρινιάρικο πρέπει οπωσδήποτε να αποκαταστήσω τον γλυκούλικο μου χαρακτήρα με ποστ αγαπησιάρικο.

Μια μικρή γκρίνια πριν συνεχίσω με τα υπόλοιπα θέματα της επικαιρότητας. Θυμάστε ένα από τα oh my love ποστς; Λοιπόν, έχω να πω, πρόσεχε τι εύχεσαι γιατί μπορεί να το πάθεις! Όχι, δεν συνάντησα τον Sebastian Koch μπροστά μου ή από πάνω μου γκουχ γκουχ γκουγχχχ αλλά συνέχεια στην οθόνη του κομπιούτερ σε όποιο σάιτ και αν μπω!

Εντάξει, το εμπεδώσαμε, ο θεός αγαπάει το χαβιάρι και ο Sebastian Koch παίζει τη Βαρβάκειο εχμμμ σόρυ τον Βαρβάκη εννοώ, αλλά λυπηθείτε μας, φτάνει με τη διαφήμιση, δεν πετάω εφτά ευρώ να πάω να το δω μετά από τόσα που άκουσα, όσο σέξι και αν φαίνετε με το κόκκινο του το πανωφοράκι και τα μούσια. Αχ!

Πάλι καλά, φαντάζεστε να είχαν στη διαφήμιση τον Παπακαλιάτη που επίσης παίζει στη ταινία; Φαντάζομαι πως σε κανένα περιοδικό τύπου Μανίνα (κυκλοφορά ακόμα;!) ίσως και να έχουν διαφήμιση με τη φάτσα του!

Και αυτό μου θυμίζει μια μεγάλη μου απορία: τι σκατά βρίσκουν τα δεκαπεντάχρονα σε τύπους όπως ο Παπακαλιάτης ή ο Ρουβάς; Αν είναι δυνατόν δηλαδή!! Να μου πεις ακούνε καλή μουσική και φυσικά δεν τες νοιάζει πως είναι στη φάτσα αυτός που τραγουδά, εντάξει αλλά αυτά είναι ερωτευμένα μαζί τους! Με το Ρουβά αν είναι δυνατόν! Ποιο είναι το αντρικό αντίστοιχο της γερομπεμπέκας;

Χίλιες φορές καλύτερα ο Justin Bieber και οι One Direction! Πως το έχω με τη νέα γενιά, ε;!

Τώρα που είπα γερομπεμπέκα… θυμάστε αυτή που έπαιζε στους Δύο Ξένους την κερατωμένη του Μαρκορά; Την είδα σήμερα σε ένα περιοδικό να καμαρώνει για τις ρυτίδες που θα αποκτήσει. Κυρά μου, με τόσα λίφτινγκ όσο και αν το θες ρυτίδες δεν πρόκειται να αποκτήσεις, το πολύ πολύ αν τις θες τόσο πολύ πες στον πλαστικό να σου φτιάξει μερικές να έχεις να παίζεις!

Εχμμμ αυτό θα ήταν ποστ αποκατάστασης του γλυκούλικου μου χαρακτήρα είπα, ε; Πάτε καλά; Διαβάζετε αυτό το μπλογκ τα τελευταία τριάμισι χρόνια;! Τριάμισι χρόνια, έ; Ππππεεεεεεε…

Εσείς τι νέα; Επειδή είμαι λίγο πιεσμένη ακόμα, αν δεν βαριέστε γράψτε μου τα νέα σας στα κόμμεντς…  

Τραγουδάκι

Εγχειρίδιο χειρισμού μανάδων

Βρήκα δουλειά να δούμε μέχρι πότε και είμαι πολύ πιεσμένη και αγχωμένη και ζαβλακωμένη ενώ η μάνα μου αποφάσισε να με πρήξει για άλλη μια φορά πιστή στην αποστολή της να με πρήζει για ότι μπορεί να θυμηθεί όποτε με βλέπει πιεσμένη θέλοντας τίμια και ειλικρινά να με φτάσει στα όρια μου καθώς αδυνατεί να καταλάβει με οποιονδήποτε ευγενικό ή όχι και τόσο ευγενικό τρόπο ότι θέλω να με αφήνει στην ησυχία μου όποτε ξέρει ότι είμαι πιεσμένη και δεν είναι κάτι το οποίο κρύβω ή δεν φαίνετε στη φάτσα μου όταν είμαι πιεσμένη το λέω ακόμα και σε κάποιο που με βλέπει τυχαία στον δρόμο και με ρωτά ευγενικά τι κάνω εγώ απαντώ ότι είμαι πιεσμένη αλλά ακόμα και αν δεν το πω θα το καταλάβει από τα μάτια που αλληθωρίζουν το στόμα που τρέμει το χρώμα που είναι ωχροκίτρινο με πράσινες κηλίδες και τη γλώσσα που είναι στρίγγλικη και ο καθένας παίρνει τα μέτρα του που είναι συνήθως η άτακτη οπισθοχώρηση και αυτό συμβαίνει με όλους εκτός από τη μάνα μου που φαίνετε να έχει άγνοια κινδύνου με αποτέλεσμα να κάνω σενάρια δολοφονίας στο μυαλό μου με επικρατέστερο να της βάλω ποντικοφάρμακο στα χάπια για τη πίεση αλλά νομίζω πως έτσι θα με βρουν και δεν θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου στη φυλακή οπότε ζητώ τη βοήθεια σας για να συντάξουμε μαζί ένα εγχειρίδιο αντιμετώπισης και χειρισμού μανάδων το οποίο εσείς θα συντάξετε γιατί εγώ δεν έχω χρόνο και από το οποίο θα πρέπει να απουσιάζουν οδηγίες δημιουργίας διαλόγου γιατί κάτι τέτοιο δεν ισχύει όταν έχεις απέναντι σου τη μάνα μου και κάτι μου λέει πως αυτό δεν ισχύει όταν έχεις απέναντι σου οποιαδήποτε μάνα γιατί το κλασικό επιχείρημα καλάν εν θα ξαναμιλήσω ενώ ακούγεται τόσο μα τόσο γλυκά και υπέροχα και ακριβώς to the point ποτέ μα ποτέ μα ποτέ δεν το κρατούν γαμώτο και θα ήθελα να ρωτήσω αν υπάρχει κανένας δικηγόρος ανάμεσα μας για μητροκτονία η ποινή πόσο πάει αναρωτιέμαι γιατί αυτό που φαντάζομαι δηλαδή ένα συμβολικό ποσό για τον κόπο του περιπολικού που θα σε πάει σπίτι μετά τη δίκη συμπεριλαμβάνεται στις τιμές ενός ταξί ή είναι λιγότερο ή μήπως περισσότερο ειδικά αν έχουν και αναμμένα τα πως τα λένε αυτά τα λαμπάκια για εφέ και για εντυπωσιασμό των περιοίκων καθώς θα σε χειροκροτούν επιστρέφοντας χαρούμενοι στο σπίτι τους για να δολοφονήσουν με τη σειρά τους ο καθένας τη δική του μάνα; 

Τέσσερα πριν τέσσερα μετά

Τζείνα τα μαύρα τα παπούτσια τα γυαλιστερά τα κοτζιακαρίσιμα που ενόμιζα ότι είχαν στυλ χωρίς να καταλάβω ότι εν θα μπορούσα να περπατήσω πάνω από τρία μέτρα φορώντας τα τζαι επέταξα τα πριν λίγο καιρό στην τελευταία εκκαθάριση της αποθήκης τελικά εν έπρεπε να τα αγοράσω.

Τζείνη τη φορά που με εχούφτωσε ο ΨΞΠΣΠΕΥΠΚΚΑΦ σαν εκαθούμασταν στο κομπιούτερ τζαι ακούαμεν Τρύπες εν έπρεπε να μετακινηθώ διακριτικά τζαι να πάω να σταθώ πάλε διακριτικά στην άλλη άκρη του δωματίου.

Κάθε φορά που είχα να επιλέξω μεταξύ του να κάμω κάτι ή να κάτσω στα αυκά μου εν έπρεπε να εκάθουμουν στα αυκά μου. Κότα! Ααααα εν που δαμέ που εφκήκε η έκφραση;!

Το καλοκαίρι σε τζείνη τη μεγάλη ωραία πολύχρωμη πόλη την ώρα που επαίρνουν που τζείνο το ωραίο μεγάλο πολύχρωμο κατάστημα έπρεπε να έμπαινα μέσα, όι να ξεροσταλιάζω στη βιτρίνα!

Να φτιαχτεί μια σιδηροδρομική γραμμή που να ενώνει τη Κύπρο με την ηπειρωτική Ευρώπη. Ίντα ωραία που ακούεται το ηπειρωτική Ευρώπη… κάμνει με να νομίζω ότι είμαι στην Ευρώπη τζαι ας είναι τζαι νησιώτικη!

Να βρεθεί επιτέλους ένα πλάσμα να με πληρώνει καλά για να κάμνω ότι θέλω.

Να έβρω τι θέλω να κάμνω!

Μόλις έβαλε Δεληβοριά το ράδιο οπότε θυμήθηκα τι άλλο θα ήθελα: τον Φοίβο σε συσκευασία δώρου να παίζουμε χε χε… 

Hangover on the pms with a bit of the flu

Κάποια στιγμή χορεύαμε στο μπαρ το rivers of Babylon και μετά περπατούσαμε στη πόλη λέγοντας βλακείες και μετά μπήκα σπίτι και αποφάσισα ότι δεν θα μπορούσα να κοιμηθώ γιατί βρομούσαν τα μαλλιά μου έτσι μπήκα για μπάνιο η ώρα τέσσερις το πρωί και μετά ξεράθηκα στο κρεβάτι τουρτουρίζοντας για να ξυπνήσω στις οκτώ με ένα απίστευτο πονοκέφαλο και ήπια ένα καφέ προσπαθώντας να συνέλθω αλλά δεν είχα τίποτα να φάω έτσι μπήκα στο αυτοκίνητο να πάω να φέρω κανένα κουλούρι και μπροστά μου ήταν ένας γέρος που οδηγούσε με τριάντα χιλιόμετρα και έφαγε το βρισίδι της ζωής του μέχρι που αποφάσισε να σταματήσει σε ένα αλτ και να κοιτάζει μια δεξιά μια αριστερά μέχρι να του αναδόξει που να πάει χωρίς να κοιτάζει ο μαλάκας τη πινακίδα μπροστά του που θα του εξηγούσε με κάθε λεπτομέρεια και τότε ξεκίνησα να κορνάρω γιατί μου έσπασε τα νεύρα αλλά έτσι τον βοήθησα να αποφασίσει και έστριψε από κει που έστριψα κι εγώ και άρχισα να ανησυχώ μήπως κατέβει στον φούρνο όπως εμένα και μου πει οτιδήποτε ή να είναι κανένα συμπαθητικό ανήμπορο γεροντάκι και να με πιάσουν οι τύψεις και τότε βούρκωσα και πήγαινα κι εγώ με είκοσι χιλιόμετρα για συμπαράσταση αλλά ευτυχώς προχώρησε έτσι μπόρεσα με την άνεση μου να κουνάω το κεφάλι μου υποτιμητικά κλαψουρίζοντας για τη τύχη μου που τον έφερε μπροστά μου αυτό το πρωί που πεινάω και έχω πονοκέφαλο και τρέχουν οι μύξες μου χωρίς να προσέχω ότι αυτό επιδείνωνε τον πονοκέφαλο μέχρι που αγόρασα το πολυπόθητο κουλούρι και ήρθα σπίτι να το φάω και να προσπαθήσω να κοιμηθώ ξανά αλλά ήταν αδύνατον γιατί εκτός από πονοκέφαλο με πονούσε και το ζινίτζι μου γιατί μόνο μια βλαμμένη θα κοιμόταν τέσσερις η ώρα το πρωί με βρεγμένα μαλλιά άσε που κατουριόμουν από τον χυμό που πανέξυπνα ήπια πριν δοκιμάσω να κοιμηθώ έτσι ξανασηκώθηκα και σερνόμουν μέχρι το μεσημεριανό μετά το οποίο προνόησα να πιω παυσίπονα και ξαναπροσπάθησα να κοιμηθώ πράγμα που ευτυχώς κατάφερα και ξύπνησα μετά από τρεις ώρες πολύ καλύτερα και χωρίς πονοκέφαλο παρόλο που η μύτη συνέχιζε να τρέχει και το pms να βγάζει όλες μου τις ανασφάλειες και τα κόμπλεξ στην επιφάνεια και το να κάθομαι να χάσκω στο Facebook δεν βοηθούσε ιδιαίτερα έτσι έκατσα στη τηλεόραση να δω μια ταινία με τον Jim Carrey που περίμενα να είναι κωμωδία αλλά όταν είσαι περίπου στην ίδια κατάσταση με τους ήρωες δεν μπορείς να γελάσεις και πολύ παρόλο που μου έκανε εντύπωση για άλλη μια φορά πόσο οι κυπραίοι μοιάζουμε με τους αμερικανούς, τους αμερικανούς στις ταινίες τουλάχιστον μόνο που τα δικά μας παιδιά δεν μιλούν ισπανικά αλλά βιετναμέζικα και άσε που η δική μας αστυνομία είναι πολύ πιο ικανή (δεν το πιστεύω ότι το λέω αυτό) από την αστυνομία στη συγκεκριμένη ταινία (έτσι εξηγείται!) αφού από την απόλυτη ένδεια απέκτησαν όλο το πακέτο που πρέπει να σε κάνει ευτυχισμένο μόνο με το να κλέβουν περίπτερα και μίνι μάρκετ χωρίς να τους πιάσουν ποτέ ενώ εμάς για πενταροδεκάρες σε βρίσκουν αμέσως ρε γαμώτο και στο τέλος κλέβουν και τετρακόσια εκατομμύρια από τον λεχρίτη τον πρώην μάστρο του τα οποία επιστρέφουν στους υπαλλήλους που έχασαν τις δουλειές τους άσχετο αλλά ο Alec Baldwin μου αρέσει πολύ αλλά πάντα τον λεχρίτη μάστρο τον βάζουν να παίζει αν έχετε καμιά ταινία να μου προτείνεται ειδικά αν βγάζει τα ρούχα του είμαι πρόθυμη να τη δω που λέτε ψιλοβλακεία η ταινία αλλά πέρασε το βράδυ και ευελπιστώ ότι σε λίγο θα νυστάξω να πάω να κοιμηθώ αλλά δεν το βλέπω γιατί άρχισε να επιστρέφει ο πονοκέφαλος μαζί με μια μικρή κρίση πανικού.

Τραγουδάκι!