Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009

Αγαπητέ Ιούλη,

στα τσακίδια!

Ελπίζω όταν ξαναέρθεις εγώ να είμαι στην άλλη άκρη του κόσμου όπου θα έχει χειμώνα. Ή να γίνει το όνειρο μου πραγματικότητα: να κερδίσω το τζόκερ (δεν παίζω αλλά ακόμα και έτσι έχω περισσότερες πιθανότητες να κερδίσω από ότι αν έπαιζα!) και να μετακομίσω κάπου στον αρκτικό κύκλο, Νορβηγία κατά προτίμησιν. Ή κάπου όπου θα υπάρχει μόνο άνοιξη, φθινόπωρο και χειμώνας! Σκωτία ίσως; Να στήσω ένα τσιατιρούι δίπλα που το Λοχ Νες... ενδιαφέρον!

Να μην βλέπω δηλαδή μόνο το απέραντο γαλάζιο γαλάζιο γαλάζιο του ουρανού και το κίτρινο κίτρινο κίτρινο των ξεραμένων χόρτων, λίγο πριν πετάξει το αποτσίγαρο του ένας μαλάκας και το θέαμα γίνει μαύρο μαύρο μαύρο!

Να μην βγαίνω έξω από το σπίτι και να είναι σαν να μπαίνω να ψηθώ υγιεινά σε φουρνάκι ατμού!

Να μην έχει αποτυπωθεί το κόψιμο της αγαπημένης μου φανελλούας πας στο δέρμα μου.

Να μην βρίσκω παντού, μες το πιάτο μου, μες το ποτήρι μου, μες τα ρούχα μου, μες το κρεβάτι μου, μες τα μάτια μου, μες τη μύτη μου κάθε είδους ζουζούνι με αυτοκτονικές τάσεις. Wall-e, σκότωσα την καλύτερη σου φίλη!


Να μην κάθομαι σαν την αποβλακωμένη να κοιτάζω το ταβάνι και να βαριέμαι ακόμα και να φάω! (μια στιγμή.... αυτό είναι καλό!)

Να μην μπαίνω στο μπάνιο για να δροσιστώ και το νερό να είναι ζεστό. Το κρύο.

Να μην κάθομαι στη βεράντα να πάρω μια ανάσα και να είμαι αναγκασμένη να ακούω τις γκαρίδες όλων των μη καυσωνόπληκτων ανήλικων της γειτονιάς.

Αγαπητά ανήλικα της γειτονιάς, όταν έρχεστε με το ποδηλατούι σας στις ρόδες των αυτοκινήτων, δεν είναι μαγκιά, είναι μαλακία. Και σε περίπτωση που δεν σας το έχουν πει οι γονείς σας, άμα σας πατήσει κάποιος με το αυτοκίνητο δεν υπάρχει play again. Είναι μόνο Game Over. Forever. Το καταλάβατε; Ε; (Εδώ ιδανικά φαντασιώνομαι τα μικρά τερατάκια να κατεβάζουν το κάτω χείλος, να τρέμουν, να γεμίζουν τα μάτια τους με δάκρυα μετάνοιας και ακολούθως να κλειδώνουν το ποδηλατούι στο γκαράζ και τους εαυτούς τους στα δωμάτια τους παρέα με το playstation χαρίζοντας μου την πολυπόθητη ησυχία αλλά η πραγματικότητα είμαι σίγουρη ότι θα με προδώσει: θα μου βγάλουν τη γλώσσα και θα πετάξουν καμιά βρισιά από τα σώου του Σεφερλή που δείχνει τα Σαββατοκύριακα ο ΑΝΤ1. Τραγικό!)

Να μην με έχουν μετατρέψει όλα αυτά σε ακόμα πιο γκρινιάρα από όσο είμαι. (Δεν το πίστευα ότι γίνετε!)
Και η υπομονή έχει και τα όρια της! Με βαρέθηκα να με ακούω!

Τρίτη, 28 Ιουλίου 2009

Προϊστάμενος

Πάει, έρχεται. Πάει, έρχεται. Πάει. Έρχεται. Πάει. Έρχεται. Πάει, έρχεται. Πάει, έρχεται. Πάει, έρχετε. Φεύγει. Έρχεται. Λείπει λίγη ώρα. Έρχεται. Με ζήτησε κανείς; Όχι. Φεύγει.

Έρχεται. Ποιάνει το remote-control του air-condition και μας ανεβάζει τη θερμοκρασία στους 25. Κάνει να φύγει και κοντοστέκεται. Πάει κάτω από το air-condition και το κοιτάζει με δέος στα μάτια. Του κουνάει το χέρι. Δεν παίρνει απάντηση. Αλλάζει τη θερμοκρασία στους 23 που ήταν.

Έρχεται. Κοιτάζει με τρόπο από το διαχωριστικό, προφανώς νομίζει ότι τα μάτια του είναι απ΄αυτό το πως το λεν που έχουν τα υποβρύχια και μπορεί έτσι να δει τις οθόνες των υπαλλήλων. Πάει. Έρχεται. Κάνει πως βγάζει φωτοτυπίες. Παρακαλεί από μέσα του να είχε μάτια στη πλάτη. Έχετε πολλή δουλειά; Όχι. Φεύγει.


Έρχεται. Φορτωμένος με απίστευτο χαρτομάνι. Να δούμε τον Ταδεπουλόπουλο; Να τον δούμε, όλο αυτό είναι του Ταδεπουλόπουλου; Όχι, αυτά είναι κάτι δικά μου, (βγάζει και συμβουλεύεται ένα κίτρινο post-it): θέλω να μου τυπώσεις τη φόρμα που ετοιμάσαμε στις 18/10/08 για τον Ταδεπουλόπουλο. File. Open. Print. Έτοιμο, και τώρα; Αυτό ήθελα, ευχαριστώ. Φεύγει. Όχι, κοντοστέκεται. Μπορείς να μου πεις σε παρακαλώ πότε το κάναμε αυτό; (!) File. Open. Properties. Στις 18/10/08. Φεύγει.


Τριγυρίζει στον διάδρομο και σιουμαλιεί τα έπιπλα. Σκυλοβαριέται αλλά νόμιζει ότι πρέπει να δικαιολογίσει τον μισθό του. Έρχεται. Είχαμε κανένα μέηλ; Όχι. Σίγουρα; Send/Receive. Ναι, περιμένεις από κάπου; Ναι, κάτι από Πάφο. (info@limanaki.pfs?) Φεύγει. Έρχεται. Ψαχουλεύει. Ξεθάβει δουλειά πελάτη θαμμένη χρόνια. Με αυτόν τι έγινε; Πέθανε. Α! Φεύγει.


Έρχεται. Θέλω να μου κάνεις μια χάρη. Ότι θες. Στείλε ένα μέηλ στον αδελφό μου και πες του να μου τηλεφωνήσει. (!)
New mail. To: bro Subject: pls call. Έγινε! :-) Φεύγει.


Έρχεται.


Ε, αμάν πια!


Είναι καλοκαίρι.


Έχει καύσωνα.
Ο νευρικός κλονισμός παραμονεύει.


Έχει να μπει πελάτης από τον Ιούνη.
Τους έφαγε η κρίση (;)


ΔΕΝ έχουμε δουλειά.
(yey!)


Χαλάρωσε!

Ηρέμησε!

Απόλαυσε το!


Παράτα μας!
να δούμε επιτέλους τον χορό του Scrat με την Scratte στο youtube!

Σάββατο, 25 Ιουλίου 2009

Κυπριακή Παράνοια

Μόλις έμαθα ότι μια γνωστή μου που δουλεύει οκτάωρο καθαρίστρια, στο σπίτι της έχει "βιετναμεζούα"....


Run Forrest! Run!

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Η δε γυνή...

Υπάρχουν διάφοροι συγγενείς και "φίλοι" (σε εισαγωγικά γιατί είναι περίεργο να αποκαλείς φίλους άτομα τα οποία απλά γνωρίζεις πολλά χρόνια αλλά δεν έχετε τίποτα κοινό) οι οποίοι ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν: κάθε σαββατοκύριακο έχουν να πάνε σε τρεις-τέσσερις γάμους, ταξιδεύουν από τη μια πόλη στην άλλη για να χαιρετήσουν ("ντάμπου ρα κορού;") την κόρη του αδελφότεχνου του άντρα της αδελφής τους γιατί "εν αντροπή αφού τους εκάλεσε", μιλούν με θαυμασμό για τους ανεκδιήγητους που εμφανίζονται στην τηλεόραση "ε, ίντα αφού έδειξεν τον η τηλεόραση", για να δείξουν την εκτίμηση τους σε καλούν για φαγητό (σούβλα κατά 99,99%) στο σπίτι τους στην άλλη άκρη του κόσμου (όχι κυριολεκτικά, αυτό θα ήτανε καλό!), μιλούν στα 4-5 παιδιά τους με εκφράσεις του τύπου "ρα α δδε κάτσεις φρόνιμη εννά το πω του παπά σου" (πόσο ηλίθια θεωρούν τα παιδιά, αφού συνήθως ο παπάς τους είναι ακριβώς εκεί και χαζογελά;!!!) και θεωρούν σκάνδαλο ή μέγιστη ατυχία για ανέγγιχτες κορασίδες την ελευθερία. (για τα αρσενικά είναι χειρότερα τα πράγματα: είσαι γκέι. Παραδόξως αυτό δεν ισχύει για τις γυναίκες, μάλλον για τον ίδιο λόγο που δεν ήταν και παράνομο πριν κάποια χρόνια: κανείς δεν είχε σκεφτεί ότι γίνετε για να το απαγορέψει)


Ο άντρας είναι ο Άντρας. Ο ΑΝΤΡΑΣ. Η κοινωνική καταξίωση της θείας Πραξούλας. Όποιος και αν είναι ο λόγος που (η θεία Πραξούλα νομίζει ότι) δεν έχεις άντρα, την έβαψες: Το σκάνδαλο της Ανύπανδρης πρέπει να παταχθεί. Ή, στο κάτω κάτω, να κάνουμε ψυχικό για την καημένη την κοπελλούα. Πρέπει να της βρούμε ΑΝΤΡΑ.


Συνήθως το θύμα δεν έχει ιδέα γιατί η θεία Πραξούλα την κοιτά μια μέρα παρατηρητικά από πάνω ως κάτω. Σε λίγο βέβαια θα συνειδητοποιήσει ότι ζύγιζε τα προσόντα για το presentation στον υποψήφιο γαμπρό: "εντάξη, έννεν ιδιαίτερα όμορφη αλλά έχει τζίνο το χωραφούι στο χωρκόν, εν λλίον ιδιότροπη αλλά πρέπει ναν που την αγαμία, μόλις τη βάλει πουκάτω εννά ισιώσει, μπορούν να μεινίσκουν με τους γονιούς της να φυλάξουν λλία ριάλια ώσπου να χτίσουν, να κάμουν τζαι κανένα κοπελλούι, ίντα εννά μείνουν έτσι; Να κανονίσω να τη δει πρώτα ο Πάμπος της Αλισαβούς που έσιει στρωμένη δουλειά στα καλούπια του τζουρού του τζαι αν δεν του αρέσει να πω του Πανίκου της γειτόνισσας της Ευλαμπίας. Εν λλίον ακαμάτης αλλά ποττέ εν αποδείχτηκεν ότι εν τζίνος που έβαλε τη πόμπα πας τζίνο το μιτσουπίσι. Εν καλός μιτσής τζαι τέλοσπάντων για την ηλικία της εν μια χαρά, εν τζαι πιστεύκω να θέλει επιστήμοναν χα χα χα."


Και με μελιστάλαχτο ύφος ξεκινά: "Κόρη Ουφ, πρέπει να παντρευτείς!"
Κάπου εδώ η Ουφ δηλώνει ότι δεν θέλει να παντρευτεί, η θεία Πραξούλα σοκάρετε και αρχίζει τον Ύμνο Στον Γάμο, η Ουφ στην αρχή προσπαθεί να της απαντήσει, ευτυχώς καταλαβαίνει έγκαιρα ότι η θεία Πραξούλα τα λέει μια χαρά και χωρίς να περιμένει απάντηση έτσι σταματά να την ακούει και στέλνει sms σε φίλους και φίλες με τα ξεκαρδιστικά νέα, η θεία Πραξούλα τώρα ωρύεται και φεύγει με την απειλή ότι η Ουφ θα καεί στην κόλαση ενώ η Ουφ έχει πέσει κάτω από τα γέλια και ζητά από τη θεία να της πει τι μουσική ακούει ο Πάμπος και ο Πανίκος και ποιες είναι οι αγαπημένες τους ταινίες....

Τι σκάνδαλο!

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2009

Για ψώνια

Λοιπόν... από τα κατεψυγμένα θέλω καλαμπόκι και καβουροπόδαρα, εξαίσια σαλάτα!
Από τα γαλακτοκομικά, γάλα (και μια ευκαιρία να καταδικάσω τις εταιρείες γάλακτος που δεν βγάζουν συσκευασία του μισού λίτρου για τους singles αυτού του τόπου με αποτέλεσμα να το πετάμε μισογεμάτο γιατί έληξε!)
Αναψυκτικά δεν πίνω, χυμούς θα πάρω, από τα καλλυντικά χρειάζομαι υγρά μαντιλάκια και βαμβάκι. Από τα είδη καθαρισμού θα πάρω αυτά που μυρίζουν πιο όμορφα, από τα άλλα δεν θέλω τίποτα έτσι επιστρέφω στον διάδρομο με τις τροφές ζωών....

Μεγάλο δίλημμα. Τα λεφτά μου δεν είναι πολλά ενώ οι ανάγκες μου είναι.... Ίσως όμως έχει προσφορές! Στο ένα κιλό ομορφιά παίρνεις μπλε μάτια δώρο! Ή σε ένα λίτρο δημοτικότητας παίρνεις ακόμα ένα δωρεάν. Ίσως όμως και όχι. Σε αυτή τη περίπτωση τι αγοράζω και τι αφήνω πίσω;

Με τι θα τραφεί η ζωή μου σωστά, υγιεινά και ουσιαστικά; Άραγε έχουν πακετάκια με μωβ χαρτονομίσματα;

Μα, ας μην είμαι τόσο υλική! Τροφές ζωής.... Αποφάσισα! Θα ψωνίσω δύο κιλά ταλέντο στη ζωγραφική, 3 κουτιά φωνητικές χορδές επίπεδο 7,5 (αποθέωση μέχρι καραόκε μπαρ), μια σακούλα κάπως πιο ανεκτική συμπεριφορά και αρκετές κονσέρβες χιούμορ.

Και αν δω ότι χρειάζομαι και κάτι άλλο θα κάνω οικονομία και θα ξανάρθω!

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009

Sister in Law

ΕΓΩ

εγώ

ΕΓΩ

εγώ

ΕΓΩ
εγώ


ΕΓΩ εγώ ΕΓΩ εγώ ΕΓΩ εγώ ΕΓΩ εγώ ΕΓΩ εγώ



ΕΓΩ εγώ

ΕΓΩ

εγώ
ΕΓΩ εγώ

ΕΓΩ

εγώ
ΕΓΩεγώ

ΕΓΩεγώΕΓΩεγώΕΓΩεγώΕΓΩεγώ
ΕΓΩεγώΕΓΩεγώΕΓΩεγώΕΓΩεγώΕΓΩεγώ
ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ
ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ ΕΓΩ
ΕΓΩεγώΕΓΩεγώΕΓΩ
εγώΕΓΩεγώΕΓΩεγώΕΓΩεγώ
ΕΓΩ
εγώ