
Ήταν ωραίο το καλοκαίρι μου. Γεμάτο θάλασσα και παιχνίδια, μπαρ και ποτά και έχω να δηλώσω πως μισώ το mojito μη με φάτε σας παρακαλώ, φλερτ που αποδείχτηκε πως ήταν μόνο στη φαντασία μου αλλά ήταν ωραίο όσο κράτησε, πολύ γέλιο σε μια πολύ κακή αγγλική παράσταση της Αντιγόνης ω τάφε μου σπάραζε αυτή διπλωμένοι στο γέλιο εμείς, θέλω να ζήσω στο κέντρο της πόλης και αυτό το καλοκαίρι ένοιωσα να το θέλω πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, αγαπημένοι φίλοι και παλιοί φίλοι με νέα δεδομένα γιατί είναι ωραία να συζητάς και να ρωτάς κι εγώ πολλά χρόνια το φοβόμουν, εξωστρέφεια που με εξέπληξε κι εμένα και ένας Σεπτέμβρης που δεν έλιωσε τον πάγο κανενός παρά μόνο τον δικό μου. Κάτι είναι και αυτό!
Η φωτογραφία είναι από τη παραλία σήμερα και το ποίημα είναι ένα άτιτλο της Emily Dickinson. Καλό μήνα!
Ανεπαίσθητα σα Λύπη
Κύλησε το καλοκαίρι -
Ανεπαίσθητα πια τόσο
Που έμοιαζε με Προδοσία -
Όπως Δείλι που όλο πέφτει,
Ή σα να περνούσε η Φύση
Απόγευμα ήσυχο μονάχη -
Πιο νωρίς το Σούρουπο ήρθε -
Το Πρωί έλαμπε ξένο -
Χάρη αβρή, που όμως λαβώνει,
Σα να φεύγει Καλεσμένος -
Λοιπόν, χωρίς ένα Φτερό
Και δίχως Πλοίο
Δραπέτευσε απαλά το Καλοκαίρι μας
Στην Ομορφιά –
