Ονειροπόλα γενέθλια

Τούτο το ποστ ξεκίνησε όταν ο Dreamer παραπλάνησε τους followers του στο twitter ότι είσιε γενέθλια μια μέρα που δεν είσιε. Εγώ δεν ήμουν μέσα σε τζείνους τους followers όι επειδή είμαι πιο έξυπνη αλλά επειδή εν έχω twitter, σαν Ουφ! τουλάχιστον, γιατί προχτές που επάτησα πας το κουμπούι "το twitter του μπλογκ παρακαλώ παρακαλώ" που έσιει στο μπλογκ του για να τον κατασκοπεύσω λλίο τζαι που ποτζεί κάμω έρευνα για το ποστ εν εγίνηκε τίποτε τζαι μετά που κάμποση ώρα εκατάλαβα ότι τον έκαμα follow με το αληθινό μου διάσημο όνομα.

Καλού κακού το ποστ ρυθμίστηκε να ανέβει στις 17 Απριλίου η ώρα εννιά το πρωί για να μεν πατήσω καμιά μέρα καταλάθος το "Δημοσίευση" τζαι να βουρούμεν. Τζαι καλού κακού ντάρλινγκ χρόνια πολλά από τώρα μπας τζαι το ξεχάσω ότι το προγραμμάτισα τζαι μείνει να δημοσιευτεί ότι έγραψα ως το τελευταίο save! 

Τον Dreamer εγνώρισα τον τον Δεκέβρη του 2011 στον Π.Σ.Σ. (Πρώτο Σίκρετ Σάντα) νοιώθω ότι κάμνω ανταπόκριση που το μέτωπο τζαι ελάτρεψα το δώρο που μου έκαμε! Αν δεν μου άρεσκε το δώρο τότε σιγά μεν του έκαμνα ποστ δώρο γενεθλίων! Χα! 

Καταρχήν, πάρε ένα τραγουδάκι που λαλεί πως δεν είσαι μόνος σου ονειροπόλος. Α, τζαι αν διαβάζει τούτος ο ονειροπόλος, να περάσει να μας πει τα νέα του, ευχαριστώ. Και μετά από αυτό, ένα βίντεο με την Sally Field που ξέρω ότι σου αρέσει. Ακόμα ένα τραγουδάκι με την αγαπημένη σου Adele τον χαρακτηρισμό της οποίας ακόμα δεν εκατάλαβα αν τον έλεγες χαϊδευτικά ή ήταν διακριτική νύξη για τα κιλά της.

Για τιμωρία, σου έφερα μια λαχταριστή κρέπα με νουτέλα.

κρέπα με νουτέλα και Dreamer, γιαμ γιαμ γιαμ!! 

i must be dreaming! 

Δώσε μου τα χέρια σου, τα πόδια σου, ό,τι έχεις εύκαιρο... 

Lets dance my love!

oh Dreamer, i love you

δάμπου λαλείς;; έν με πιστεύκεις;; πάεις καλά;; 

περιπαίζεις με, έννε; 

Χρόνια σου πολλά τζαι πολλές ευχές που εννά πιάσουν σίουρα γιατί παιρνώ σε τρία τέσσερα χρόνια, τζαι να περάσεις τέλεια!! Σμουτς σμουτς! 

Εποικοδομητικό απόγευμα

Twilight –friend– Zone

Αυτοψυχαναλυόμενη, καταλήγω στο συμπέρασμα πως επειδή η αυτοπεποίθηση μου είναι περίπου στο ύψος της Στρουμφίτας, όταν γνωρίζω κάποιον υποθέτω από την αρχή ότι δεν θα μου έδινε ερωτική σημασία έτσι κι αλλιώς, οπότε του συμπεριφέρομαι σαν ο παλιόφιλος του ο Βαγγέλας για να τον καθησυχάσω πως δεν θέλω να κάνουμε αχαλίνωτο σεξ ακόμα και αν θέλω, για να μην καταλάβει ότι θέλω ενώ αυτός δεν θέλει.

Έτσι, στην απιθανότατη πιθανότητα κάποιος να με έβλεπε όντως ερωτικά, βρίσκει μπροστά του ένα χαζοχαρούμενο τοίχο. Εδώ έρχεται η διαφωνία που έχω με τον Maurice, ο οποίος υποστηρίζει πως η συμπεριφορά μου διώχνει τους άντρες, δεν με πλησιάζουν επειδή δεν τους δείχνω τη θηλυκότητα μου και δεν φλερτάρω με τις πιθανότητες.

Εγώ πάλι, πιστεύω πως άμα μου αρέσει κάποιος, του το δείχνω, κάπως άτσαλα ίσως αλλά πιάνει το νόημα, δεν χρειάζεται να βγάλω τα βυζιά μου έξω για να το καταλάβει. Το να μη μου δείχνει ότι του αρέσω σημαίνει πως δεν του αρέσω και η κουβέντα τελειώνει εδώ.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο ο χαζοχαρούμενος εαυτός μου όσο όταν με πιάνουν τα «μέσα» μου. Άμα έχω ένα πρόβλημα, άμα με απασχολεί κάτι, το μόνο που θέλω είναι να είμαι κλεισμένη σπίτι και να κάνω οτιδήποτε δεν χρειάζεται να σκέφτομαι, να μιλώ ή να συναναστρέφομαι με άλλο πλάσμα.

Πάντα ζήλευα τους ανθρώπους που όσα θέματα και αν είχαν δεν τα άφηναν να τους επηρεάζουν στην καθημερινότητα τους. Αυτούς που μπορούν να γελούν και να περνούν καλά και να είναι μες τη τρελή χαρά την ώρα που έχουν κάποιο πρόβλημα να «τρέχει».

[Η αλήθεια είναι πως δεν τους ζηλεύω, τους θεωρώ αναίσθητους]

Η αναισθησία είναι και δικό μου χαρακτηριστικό κατά τη μάνα μου. Εν μέρει έχει δίκαιο, τα άτομα που δεν είναι πλέον στη ζωή μου δεν με απασχολεί τι κάνουν, πώς περνούν, τι θέματα έχουν κλπ. Δεν βρίσκω για ποιο λόγο να με ενδιαφέρει και να συμπάσχω σε προβλήματα κάποιου που έχω να δω χρόνια και που όταν είχα εγώ πρόβλημα έπαιζε πελλό. Καμιά φορά για να κάνω το χατίρι της μάνας μου, κάνω ότι λυπάμαι ή χαίρομαι αν είναι για κάτι καλό, ή καμιά ερώτηση του στυλ «μα σοβαρά; και είναι καλύτερα τώρα;» αλλά βασικά, χέστηκα.

Μέχρι που φτάνουμε στον εαυτούλη μου που έχει σοβαρό πρόβλημα με την εκδήλωση συναισθημάτων, παντός είδους και όχι μόνο ερωτικά. Προχτές μεταποιούσα κάτι ρούχα. Μόνο και μόνο που πήρα βελόνι και κλωστή και έφτιαξα με προσοχή αυτό που ήθελα χωρίς να θέλει πέταμα στο τέλος, σημαίνει ότι είναι σοβαρή η κατάσταση.

Σας κλείνω, πάω να κατεβάσω τα cd, να τα ξεσκονίσω μέσα έξω, να καθαρίσω με φαμόζο τα δισκάκια και να τα βάλω σε αλφαβητική σειρά με βάση το αγγλικό αλφάβητο. 

Ραπανούθκια

Τωρά που εμπήκαμε στον χάρτη τζαι εμάθαν μας τζαι λλίο πάρατζει έννεν μια καλή ευκαιρία να έρτουν που ποδά καλλιτέχνες που μέχρι προχτές εν εξέραν την ύπαρξη μας; Γιατί δηλαδή άμα διαβάζω συνεντεύξεις οποιουδήποτε πρέπει ο /η δημοσιογράφος να τον / την ρωτά τη γνώμη του / της για την κατάσταση στην Ελλάδα τζαι ο διάσημος / η διάσημη να έσιει τζαι γνώμη ενώ εμάς μας έχουν γραμμένους;

Εντάξει, το ότι η Ελλάδα έσιει άτομα τα οποία μπορούν να πάν σε φεστιβάλ κλπ τζαι να έβρουν διάσημους τζαι να τους πιάν συνέντευξη τζαι να τους ρωτήσουν ό,τι θέλουν εν μια αρκετά μεγάλη λεπτομέρεια… εμείς πιάνουμεν τα ούλλα έτοιμα που τα ελληνικά έντυπα οπότε εννά εξακολουθεί να μεν μας ξέρει πλάσμα!

Όμως, όμως, αν μας μάθουν; Τζαι αν ενδιαφερτούν να έρτουν να γνωρίσουν τους ιθαγενείς δαμέ στο ραπανούι; Ραπανούι επειδή οι ιθαγενείς του Νησιού του Πάσχα λέουν το Ράπα Νούι τζαι μια εκδοχή για το τέλος τους εν το ότι αλληλοφαγωθήκαν (μεταφορικά) για το ποιος το έσιει πιο μεγάλο. Το άγαλμα, μα τι νόμισες;;

Με τούτο τον τρόπο θα ταξιδέψει η φήμη μας στα πέρατα του κόσμου, θα έρκουνται τουρίστες ακόμα τζαι που το, όουμάηγκοτ το Ράπα Νούι!!

Ας κάμει μια συναυλία ο Roger Waters ας πούμε. Εν εκατάλαβα, την Ελλάδα ξέρει την, έσιει σπίτι στο Πήλιο, έκαμε τόσες συναυλίες, γιατί εν έρκεται να κάμει το The Wall τζαι στην Κύπρο; Μούχτιν;

Φυσικά, τώρα που το σκέφτομαι, πού εννά γινεί η συναυλία; Παρά να γινεί στο Τάσσος Παπαδόπουλος – Ελευθερία καλλύττερα να μεν έρτει! Στη Λεμεσό έχουμε το Σπύρος Κυπριανού στα Πολεμίδια, που εν καλό, επήα τότε που ετραγούδαν ο Παπακωνσταντίνου το χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία τότε που υποστήριζε τον Χριστόφια για την προεδρία.

Χμμμμμ… κάθε φορά που εννά πεθανίσκει ένας πρώην πρόεδρος εννά διούμεν το όνομα του σε κλειστά γήπεδα; ΓΣΠ Γλαύκος Κληρίδης; Αθλητικό Κέντρο Κελλακίου Δημήτρης Χριστόφιας; Αχ εν έχουμε υπόθεση :/

Πάμε στο σινεμά. Εννοείται πως μετά που εννιά χρόνια, η Celine τζαι ο Jesse πρέπει να έρτουν τζαι Κύπρο. Ή, άτε μετά που δεκαοχτώ χρόνια, για ναν αρκετά γέροι για να διαδραματίζεται η ταινία στα γηροκομεία του αρχιεπισκόπου, εννά βάλει που εννά βάλει λεφτά στην προώθηση της ταινίας, να τα φκάλει τουλάχιστον που τη διανομή της στη Σκανδιναβία.

Τζαι ο Γούντι Άλεν. Διάβαζα κάτι εχτές που μάλλον εν πρωταπριλιάτικο, ότι εννά γυρίσει ταινία στην Αθήνα, για την κρίση. Η Αθήνα μια χαρά την έσιει, δακάτω να έρτει να καταγράψει το δράμα των κυπραίων, ξέρεις πόσο δυστυχισμένη ένοιωσα τη στιγμή που έγραψα σε ένα μέηλ ότι «ευτυχώς εν έχουμε 100.000»;

Ή, ο Τζωρτζ Κλούνι. Ποιοι Ειδοί του Μαρτίου τζαι υποψήφιοι των δημοκρατικών τζαι φιλόδοξο τεκνό τζαι απιστίες, πόσο μη πρωτότυποι, δαμέ ελάτε να δείτε τον δικό μας Μάρτη τζαι τους ποτζείνους του να φύεται με δεκαπέντε όσκαρ, μόνο να μεν παίζει τον πρόεδρο ο Κλούνι, ναι εν μου αρέσκει ο Τζωρτζ (μεν φυρτήτε, ξέρετε ποιες) αλλά εν τον αντιπαθώ τζιόλας τον άνθρωπο.

οοοοοοοοοοοοοομμμμμμμμμμμμμμμμμμμμμ

πάω να παιχτώ

Ουφ! on pms = stupid person

Ουφ! on pms on diet = πάω να ξαναπαιχτώ

get me a blind deaf guy 

έχει να ακούσει το ταβάνι... 

Ουσσούτε

Σήμερα πέτυχα στο mega tous έναν επικοινωνιολόγο αστέρι. Αυτός λοιπόν έκανε έκκληση προς τα social media να μη γράφουν αρνητικά σχόλια για να μην απογοητεύεται ο κόσμος. Πρότεινε να συσταθεί ένα υπουργείο προπαγάνδας το οποίο θα έλεγχε το τι βγαίνει προς τα έξω. Τόνισε πως δεν πρέπει να λέει ο καθένας ότι θέλει όπου θέλει και όποτε θέλει.

Έβγαλε το συγκλονιστικό συμπέρασμα ότι η Κύπρος δεν έχει, δεν θυμάμαι ποια λέξη χρησιμοποίησε, νομίζω εξωλέμβιο, για να φύγει από την περιοχή και να πάει αλλού. Και όμως, είπε, είμαστε τυχεροί εδώ που είμαστε, σε αυτό το τόσο πιασάρικο σταυροδρόμι (εντάξει, η λέξη πιασάρικο είναι δική μου, αυτός χρησιμοποίησε κάτι πιο ακαδημαϊκό).

Τούτο με το σταυροδρόμι το θυμάμαι από το δημοτικό. Είμαστε τόσο όμορφοι και τόσο έξυπνοι που βρεθήκαμε δαμέ που είμαστε που όλοι μας ζηλεύουν και θέλουν να μας γαμήσουν. Η ατάκα με την εξωλέμβιο όμως μου έδωσε ιδέα!

Αν όντως μπορούσαμε να σαλπάρουμε για αλλού; Θα μπορούσαμε να είμαστε η μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης και να αγναντεύουμε τον Ατλαντικό.

Θα μπορούσαμε να είμαστε απέναντι, μπροστά από τη Νέα Υόρκη να της κόβουμε τη θέα.

Θα μπορούσαμε να πάμε στην Αυστραλία, μακριά από όλους
και από όλα.

Ιαπωνία; Ίσως έκανε και κανένας χαρακίρι και ησυχάζαμε! 

Εσύ από ποιο κανάλι τρομοκρατήθηκες σήμερα;

*

Κανεί. Σταματάτε. Ενεκάτσιασεν τους η ψυσιή μου. Φκαίνει ο ένας λαλεί το ένα, φκαίνει ο άλλος λαλεί το άλλο, ανταποκρίσεις, δημοσιογράφοι να βουρούν τον Συλλούρη τζαι τον Φούλη πουπίσω, φκαίνει ο υπουργός οικονομικών που το κτίριο στην Μόσχα τζαι εφάρασεν, έβλεπες το στη φάτσα του ότι ελαώθηκε, είδαμεν τον λόγο, κάμερες, μικρόφωνα για μια δήλωση.

Δουλεύκουν υπερωρίες τζαι πρέπει να μας ποσκολιούν συνέχεια. Καλούν στο στούντιο όποιον να ‘ναι, να λαλεί ότι θέλει. Αν δεις πέντε λεπτά τηλεόραση θέλεις να φύεις που την Κύπρο κολυμπώντας. Τα κομματόσκυλα αφηνιάσαν. Εξαρτάτε η μοίρα μας που τον κάθε μαλακοπίτουρα βουλευτή.

Σιέρουνται για το όχι της βουλής τζαι λαλούν μας ότι είπαμε δεύτερο ηρωικό όχι μετά το 2004. Μπράβο μας, διαιωνίζουμε εννιά χρόνια σύν τριάντα που την εισβολή το κυπριακό τζαι τωρά εβάλαν μας δύσκολα που πρέπει να τους έβρουμεν λύση εχτές που είπε τζαι ο υπουργός οικονομικών.

Αν έθελες λύση εχτές έπρεπε να δουλέψεις που τα προχτές, όι που τα αύριο. Έτσι όπως τους κόφκω τους ατσίδες μας, έχω τους ικανούς να αφήσουν τες τράπεζες κλειστές εννιά χρόνια, φτάνει να μεν χρειαστεί να αποφασίσουν κάτι. Όλα φυσικά για το καλό της πατρίδας μας, αλλοίμονο.

*αν είσαι εγγλέζος, ρώσος ή κινέζος τηλεφώνα να δούμε πόσο πάει, απέναντι βλέπει θάλασσα.