Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015

Το ψωμί της ξενιτιάς

Έκατσα η μετανάστρια να δω το Brooklyn τζαι εβεβαιώθηκα ότι εν μπορώ να με πω μετανάστρια, με την ψυχολογική έννοια της λέξης τουλάχιστον, με τες συγκοινωνίες τζαι τες επικοινωνίες του σήμερα, που μαθαίνεις τα πάντα την ώρα που γίνονται τζαι ακόμα τζαι η μάνα μου έσιει smartphone τζαι τηλεφωνά μου στο Skype, εν λλίο γελοίο να επικαλούμαι τον Καζαντζίδη, ειδικά εφόσον επέρασα ούλλη μου τη ζωή να θέλω να φύω που την Κύπρο.

Για τούτον ακριβώς τον λόγο, είμαι λλίον άδικη με τον κόσμο που ξέρω δακάτω τζαι πεθυμά τον τόπο του. Όπως στα δεκαοκτώ μου που μου εφαίνετουν ηλίθια η συμφοιτήτρια που επήεννε πέντε ώρες με το κτελ στο χωρκό της την Παρασκευή για να έρτει άλλες πέντε ώρες ταξίδι πίσω την Δευτέρα, πιστεύκω πως άμα ζεις σε μια χώρα ή πόλη που εν είναι η δική σου, εν νάκκον λογικό να θέλεις να κάμνεις πράματα που εν έκαμνες τα προηγούμενα χρόνια.
  
Η ταινία εν ωραία, είδα την τζαι με τα χαρτομάντιλα μου όπως με επροειδοποιήσαν οι κριτικές αλλά εκτός που μια θκυο σκηνές που επήα να τα λουθώ, εφάνηκεν μου κωμωδία ειλικρινά. Το δίλημμα της ηρωίδας εν ήταν τζαι ιδιαίτερα μεγάλο πιστεύκω, παραπάνω εφάνηκεν μου ότι ήταν έκπληκτη με τες προοπτικές που της ανοίγονταν ξαφνικά με τη δουλειά τζαι τον πλούσιο γαμπρό παρά να εσκέφτετουν να αφήκει τη μια ζωή για την άλλη.

Για να στραφώ στον Καζαντζίδη, προς το παρόν γιατί ποττέ εν ξέρεις πως εν να σου έρτουν τα πράματα, το ψωμί της ξενιτιάς εν γλυκό, πολλά. Το νερό εν όντως νάκκον θολό γιατί συνήθως εν αλκοόλ αλλά όσο μπορώ να κουλιαντιρίζω ένα ποτήρι κρασί τρεις ώρες, είμαι οκ.


8 σχόλια:

  1. Αχ! Η ξενιτιά το χαίρεται
    Τζιβαέρι μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εσκέφτουμουν το όταν είδα το the immigrant τούτο ούλλο με το πώς εν τα πράματα σήμερα, πώς ήταν τότε. Τζαι πιο πρόσφατα που είδα το in the heart of the sea.
    Πέραν τούτου, ναι, πάντα έβρισκα το κάπως τούτο που εφέφκαν 5 τζαι 7 τζαι βάλε ώρες δρόμο, ακόμα τζαι για μια εβδομάδα. Τζαι κάμνουν το κι αλλού, όχι μόνο Ελλάδα. Γαλλία κάθε Κυριακή εγίνετουν της που***ας μες στο τραμ που επέρναν που τον σιδηροδρομικό που έρκουνταν τα γαλλούθκια πίσω που σπίτια τους. Σημείωσε ότι είχαμε καλαμαρούες στη Γαλλία που δεν εκάμαν ΤΙΠΟΤΕ, ΠΟΤΕ που δεν θα εκάναν σπίτι τους. Εμείς ήβραμε πράματα να μας ενθουσιάζουν, να περνούμε καλά, τζαι έτο που μας λείπουν τωρά. Επηαίναμε για πατινάζ, επιαίναμε σε γειτονικές πόλεις εκδρομές, για φαΐ, για ποτά στα δικά τους μπαρ/κλαμπ, κλπ, επερνούσαμε καλά. Τούτες εκάθουνταν μες στα δωμάτιά τους κι ακούαν Μάλαμα. :/
    Εν πειράζει, εμείς να περνούμε καλά κι ας περιπαίζουμε τους άλλους να γελούμε κιόλας! :p
    ΥΓ. Σκοπεύω να δω την ταινία, ελπίζω να αξίζει γενικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ώρες ώρες γελώ ώρες ώρες νευριάζω :-)))
      έφυρες με με τον Μάλαμα :-))) εγώ η αλήθκεια δακάτω, μόνο Παυλίδη μπορώ να ακούω από ελληνικά! βρίσκω τζαι τες αναφορές του σε μουσικές που ανακαλύπτω τωρά (μαζί με τη τασιηνόπιτα)

      η ταινία εν πολλά ωραία, να την δεις :-)

      Διαγραφή
  3. Αχαχαχαχα! Να τη δούμε την ταινία ή όχι λοιπόν?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πράγματι, καμιά σχέση η ξενιτιά τωρά με περασμένες εποχές. όντως τζιείνα που λέει η Μουν ισχύουν. Υπάρχουν 'μετανάστες' που προσπαθούν να εναρμονιστούν με τον ξένο τρόπο ζωής τζιαι άλλοι που μεινίσκουν κολλημένοι. Αφήνω τους φοιτητές έξω.
    Εγώ παίρνω πάντα φαγώσιμα που Κύπρο. Σιγά σιγά αλλάσσει το τι παίρνω γιατί έμαθα κάποια πράματα να τα βρίσκω ποτζιεί ή τελοσπάντων αποφάσισα ότι εν χρειάζεται να τα πάρω. Πέραν της πλάκας, που τζιαι εγώ βρίσκω αστείες τις παγωνιέρες μες στη βαλίτσα, κάποιοι που ειρωνεύκουνταν ότι εν χωρκατιλλίκια τούτα, ήταν οι πρώτοι που εκοντεύκαν άμα εμύριζε κυπριακό φαί!!
    Την ταινία να τη βάλω στη λίστα

    ΑπάντησηΔιαγραφή