Ράδιο Lollipop

Άκουσα ειδήσεις το πρωί, η φωνή που λέει τα νέα
είπε πως σήμερα η ζωή στη γη θα είναι πολύ ωραία

Είπε πως θα έρθουνε βροχές και καταιγίδες
θα πέφτουν δίπλα κεραυνοί μα εσύ θα λες πως δεν μας είδες
Μια τεράστια καρδιά θα χτυπάει ψηλά πάνω απ' την πόλη
μα εσύ κοιτώντας χαμηλά θα λες που να 'χουν πάει όλοι

Είπε πως θα φτάσουν οι φωτιές ως το μπαλκόνι
μα εσύ θλιμμένη και σκυφτή θα λες πάλι μ' αφήσαν μόνη
Ένα ιπτάμενο χαλί η ζωή μπροστά θα σου' χει στρώσει
μα εσύ θα ψάχνεις το κλειδί ξανά και κάποιον να σε σώσει

Άκουσα ειδήσεις το πρωί, η φωνή που λέει τα νέα
είπε πως σήμερα η ζωή στη γη θα είναι πολύ ωραία

Χυλοπίτες με βότκα

Μετά από λίγο ψάξιμο ανακάλυψα ότι υπάρχουν συνταγές για Χυλοπίτες ογκρατέν με γιαούρτι, Χυλοπίτες με λαδοτύρι και μοτσαρέλα, Χυλοπίτες με χαλούμι, Χυλοπιτάκι με κιμά, Χυλοπίτες στο Φούρνο, Χυλοπίτες σπιτικές, Χυλοπίτες με χαλούμι και δυόσμο, Χυλοπιτάκι Λακωνικό με Φύκι, Σουφλέ με χυλοπίτες, Χυλοπίτες στο φούρνο µε σύγκλινο και κατίκι, Χυλοπιτάκι σπιτικό με σάλτσα κρεμμυδιών, Χυλοπίτες γιουβέτσι, Χυλοπιτάκια με γαρίδες, Χυλοπίτες με αλλιώτικο κιμά και μυζήθρα, Χυλοπίτες της φοιτήτριας, Χυλοπίτες με φέτα, Χυλοπίτες με αρνί, Χυλοπιτάκι με γάλα και μπέικον, Χυλοπίτες με μανιτάρια και πέστο βασιλικού, Χυλοπίτες με ψαρονέφρι και σάλτσα γιαουρτιού, Χυλοπίτες με μανιτάρια και γαρίδες, Χυλοπίτες με σπανάκι και Χυλοπίτες της Κολάσεως… Συνταγές για όποιον ενδιαφέρεται, από εδώ.

Εκεί που ήμουν έτοιμη να του απαγγείλω Έμιλυ Ντίκινσον (άγριες νύχτες – άγριες νύχτες! / αν ήμασταν μαζί / για μας οι άγριες νύχτες / θα ‘ταν μόνο χλιδή! / ανώφελος – ο αγέρας - / σαν βρει η καρδιά λιμάνι - / πέταξε τη πυξίδα - / πέταξε και το χάρτη / λάμνοντας στην Εδέμ - / α – η θάλασσα! / ας έδενα – τη νύχτα αυτή - / σ’ εσένα) έφαγα μια χυλοπίτα της κολάσεως και βρέθηκα να σπαράζω με το πάω να πιάσω ουρανό της Αρβανιτάκη!

Επειδή όμως είπαμε, *η λέξη από ωμέγα* (Ξ σου κλέβω την ατάκα, σου χαρίζω το ποίημα!) και άμα έχεις και προδιάθεση για κυνισμό κάτι τέτοια σε επιβεβαιώνουν, άμα το άκουσα δυο τρεις φορές ένοιωσα ότι λέει μαλακίες! Πρώτα από όλα, τι εννοεί λέγοντας κι αν με δεις να φτάνω πάνω; Που πάνω; Χάπια; Λεπίδα φλέβες; Ψηλό κτίριο πήδα; Και μετά, ποιος θεός να τη συγχωρέσει;! Αυτός που δεν υπάρχει;! Πολύ μελό!

Στα είκοσι μου θα είχα πέσει στα πατώματα. Στα είκοσι μου θα πίστευα ότι αν επέμενα αρκετά θα με ήθελε στο τέλος. Στα είκοσι μου θα τον ονόμαζα ανεκπλήρωτο έρωτα.

Στα τριάντα μου λέω έκλαιες τζαι έθελες, βλάκα!

Το πρώτο βήμα και άλλα εξτρίμ σπορτς

Τη Παρασκευή πήγα σε μια συνέντευξη για δουλειά και έκατσα υπομονετικά, και χωρίς να γελάσω καθόλου, να ακούω τη περιγραφή της εργασίας. Ένοιωθα κάπως σαν τον David Sedaris σε εκείνο το διήγημα που κάποιος πελάτης μπερδεύει τις αγγελίες και αντί να ζητήσει σέξι οικιακό βοηθό από ένα πορνοπεριοδικό ζητά καταλάθος από την εφημερίδα τον David, που είναι απλός οικιακός βοηθός και περνά όλη τη μέρα να τον κυνηγά για σεξ! Ευτυχώς δεν με κυνήγησε κανένας για σεξ και έφυγα από τον χώρο της συνέντευξης γελώντας. Μετά θύμωσα γιατί πήγε χαμένο όλο μου το πρωινό, το ντύσιμο και το βάψιμο αλλά άντε!

Οι gay φίλοι μου με θεωρούν θεά. Κάποιοι gay φίλοι τους με κοιτάζουν με το ίδιο ύφος που θα κοίταζαν μια κατσαρίδα που μόλις ψέκασαν με κατσαριδοκτόνο, την πάτησαν με το παπούτσι τους και την πέταξαν στη τουαλέτα τραβώντας το καζανάκι. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαι το στυλ τους, μου περισσεύουν όργανα, μου λείπουν όργανα, αλλά και πάλι δεν είναι το καλύτερο για την αυτοπεποίθηση μου!

Όπως και να έχει, πρώτη φορά στη ζωή μου νοιώθω άνετα με την εμφάνιση μου, όχι επειδή ομόρφυνα ξαφνικά αλλά μάλλον επειδή…

…θα έγραφα τη λέξη που ξεκινά από ωμέγα αλλά τη σιχαίνομαι!

Ο Maurice με τρέλανε: στείλε του request και στείλε του request… εγώ πάλι μπαίνω συνέχεια στο προφίλ του και το υπνωτίζω για να μου στείλει εκείνος request! Θυμήθηκα κάτι σοκολατάκια baci που είχαν μέσα κάτι ηλίθια ρητά και ένα από αυτά τα χαρτάκια έγραφε κάτι που μου άρεσε: «η αναμονή της απόλαυσης είναι και αυτή απόλαυση». Αναρωτιέμαι τώρα, η αναμονή της χυλόπιτας τι ακριβώς είναι;

Ναι, ναι, ναι δεν είναι σίγουρο ότι θα φάω χυλόπιτα, μπλα μπλα μπλα… α, μόλις θυμήθηκα πού είδα για πρώτη φορά χυλόπιτες! Στην Αράχοβα, τις πουλούσαν σε σακούλια όπως τα παξιμάδια και μου έκαναν μεγάλη εντύπωση!

Όταν σπούδαζα, μια φορά είχα πάει στη σχολή με μια ξαδέλφη που είχε έρθει για επίσκεψη και η οποία ήταν πάρα πολύ όμορφη και το ήξερε, έτσι συμπεριφερόταν ανάλογα. Στο λεωφορείο συναντήσαμε δύο έλληνες συμφοιτητές μου με τους οποίους έκανα λίγη παρέα αλλά ποτέ εκτός σχολής. Αυτοί με το που την βλέπουν αυτή λυσσάξανε να βγούμε το βράδυ, ζητήσανε το τηλέφωνο μου, μου έδωσαν τα δικά τους, μου τηλεφωνήσανε μετά από λίγες ώρες στο σπίτι, κανονίσαμε να πάμε όλοι μαζί για καφέ, καθόμαστε, αρχίζουν οι τύποι να τη φλερτάρουν και άρχισε και η ξαδέλφη να μιλάει. Και να λέει τα πιο απίστευτα ρατσιστικά σχόλια για τους έλληνες! Εγώ σε καμία περίπτωση δεν συμφωνούσα μαζί της αλλά έγειρα στη καρέκλα μου και καταδιασκέδαζα με το ύφος τους, ήταν έτοιμοι να πάθουν συγκοπή. Λυσσάξανε να βγουν με την ωραία; Ας τη φάνε στα μούτρα τώρα!

Το πιο πάνω δείχνει κακία ή ανασφάλεια; Πάντως οι τύποι δεν μου ξαναμιλήσανε ποτέ, μάλλον επειδή θεώρησαν ότι είχα τις ίδιες απόψεις. Ας με ρωτούσαν να μάθουν!

Ένα από τα λίγα ελαττώματα μου είναι που δεν με ενδιαφέρει καθόλου η γνώμη των ανθρώπων που δεν με ενδιαφέρουν. Ναι, είναι πολύ σημαντική για μένα η γνώμη των φίλων μου. Και των ανθρώπων που για διάφορους λόγους μπορεί να εκτιμώ. Για όλους τους άλλους δεν δίνω δεκάρα!

Έλα (να σε κράξω)

Έλα, δεν αντέχω έξω να μαι πάλι

έλα, δε περνάω καλά με φίλους βράδυ

(κι εμείς ερωτευτήκαμε αλλά δεν τρελαθήκαμε τους φίλους δεν τους καίμε χρυσή μου!)

έλα, ήταν λάθος μου πως με κουράζεις

(τώρα που ησύχασε η κκελέ σου αποφάσισες ότι δεν σε κούραζε;!)

έλα, και μισώ την τόση ελευθερία

(σκλαβιά ή θάνατος σας μαθαίνανε εσάς στο σχολείο;!)

έλα, και σιχάθηκα να διασκεδάζω

(κοίταξε, αν έχεις κατάθλιψη μπορώ να σου γράψω χάπια…)

έλα, δε μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω

(μαλακία σου! Ξέρεις τι τεκνά κυκλοφορούν; Τι πειράζει που είναι gay?)

έλα, δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω

(εδώ θα συμφωνήσω, κομμένος ο χυμός σταφύλι…)

έλα, τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

(αν ζεις μόνο και μόνο για έναν άντρα τότε πήγαινε αυτοκτόνα να βγεις από τη μιζέρια σου!)

σου είπανε οι φίλοι

πως με είδανε ωραία και κεφάτη

να χορεύω με έναν τύπο που έχω κάτι

(πουτάνα!)

που να ξέρουν πως δεν έχεις κλείσει μάτι

με τα ρούχα πέφτεις μόνη στο κρεβάτι

(πίκρα όντως!)

μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη

(αυτό το Photoshop έχει φάει πολύ κόσμο)

μου είπαν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη

να χορεύεις με έναν τύπο που έχεις κάτι

(και στο ξαναλέω: πουτάνα!)

που να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτι

μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη

με τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεβάτι

μου παν οι φίλοι, μου παν οι φίλοι πως σε είδανε ωραία και κεφάτη

(οκ αχταρμάς!)

έλα, μου χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου

(απόψε που ‘χει ολόκληρο φεγγάρι στην αγκαλιά του ποιος να σε χει πάρει όπως έλεγε και ο Ρακιντζής στα παιδικά μας χρόνια…)

έλα, να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου

(καρδιοχειρουργός είναι;)

έλα, δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει

(την εθνική ομάδα πόλο; Την εθνική ομάδα μπάσκετ; Τους φαντάρους από το διπλανό στρατόπεδο;)

έλα, και νυστάζω έλα σβήσε μου το φως

(έλα, πιες αυτό το κοκτέιλ υπνωτικών…)

Καλό μήνα!

Τα άσπρα μέρη κάτω από το μαγιό είναι μια αηδία αλλά τελοσπάντων... αν καταφέρω και τον πάγο του τον λιώσω θα γεμίσουν όλα φως...

Το πιο παλαβό πράμα που έκαμα για έναν άντρα

Το τελευταίο μου καλοκαίρι στην Αθήνα δούλευα σε μια μεγάλη εταιρεία με φύλακες απέξω, διπλές πόρτες ασφαλείας, συστήματα ελέγχου απ’ αυτά που έχουν στα αεροδρόμια, κάμερες παντού, κάρτες και κωδικούς για να μπεις σε κάθε αίθουσα, υπογραφές στο μπες και στο βγες και γενικά αρκετά κλειστοφοβικά και με αρκετούς περιορισμούς καθώς δεν μπορούσες να βγεις έξω εκτός της προκαθορισμένης ώρας εκτός και αν ζητούσες ειδική άδεια με υπογραφές από προϊσταμένους κλπ.

Επίσης εκείνο το καλοκαίρι ήμουν τρελά ερωτευμένη με τον ΨΞΠΣΠΕΥΠΚΚΑΦ ο οποίος μπουχτισμένος μετά από τέσσερα χρόνια που προσπαθούσε να με προσεγγίσει κι εγώ δεν ήξερα τι μου γινόταν αποφάσισε όχι και τόσο ξαφνικά να με αγνοεί και να με αποφεύγει οδηγώντας με στη μαύρη απελπισία.

Ένα πρωί λοιπόν, στο λεωφορείο για τη δουλειά κοίταζα αφηρημένα έξω από το παράθυρο και βλέπω στη στάση του λεωφορείου για αεροδρόμιο τον λεγάμενο με τη βαλιτσούλα του έτοιμο προφανώς για Κύπρο! Αμάν λέω, δε γίνεται να σηκωθεί να φύγει, πρέπει να μιλήσουμε, ούτε ένα τηλέφωνο δεν πήρε να μου πει ότι φεύγει, πρέπει να τον προλάβω να του πω τι νοιώθω γι’ αυτόν, τουλάχιστον θα ξέρω αν με θέλει ακόμα ή όχι.

Δίσταζα όμως. Πως θα αντιδράσει; Αν με κοροϊδέψει; Αν θυμώσει; Αν με πληγώσει; Και τι θα του πω; Ότι τον αγαπώ; Αφού δεν τον αγαπώ, πότε πρόλαβα να τον αγαπήσω;! Πρέπει να κόψω τες ηλίθιες ταινίες! Να του πω να μείνει; Αφού πάει αεροδρόμιο, φεύγει. Σιγά μη μείνει για μένα! Πότε επιστρέφει άραγε;

Έφτασα στη στάση μου, η είσοδος της εταιρείας ήταν απέναντι κι εγώ ακόμα δεν ήξερα τι να κάνω, να πάω στη δουλειά ή στο αεροδρόμιο; Πάω στη κεντρική πύλη και σημειώνει ο πρώτος φύλακας ότι μπήκα. Προχωρώ μέσα και φτάνω στον δεύτερο που με καλημερίζει, υπογράφει ότι μπήκα, προχωρώ προς τα μέσα και λίγο πριν φτάσω στη διπλή πόρτα ασφαλείας με τις κάμερες κάνω μεταβολή και αρχίζω να τρέχω προς την έξοδο.

Ευτυχώς ήταν πριν την 9/11 αλλιώς δεν μπορεί, θα με πυροβολούσαν!

Έφτασα στη στάση, εκείνη την ώρα περνούσε το λεωφορείο για το αεροδρόμιο και μπήκα μέσα λαχανιασμένη. Σκάναρα τους επιβάτες για το παλικάρι, πουθενά. Εντάξει λέω θα είναι πιο μπροστά, θα τον προλάβω στο αεροδρόμιο. Φτάνοντας στις αναχωρήσεις κοίταξα στον πίνακα όλες τις πτήσεις για Λάρνακα και ξεκίνησα να ελέγχω τα check points. Ευτυχώς τον πέτυχα αμέσως, με κοίταζε με ανοικτό το στόμα που πλησίαζα κι εγώ του έριξα ένα τεράστιο χαμόγελο. Τότε πρόσεξα ότι μαζί του ήταν και δύο φίλοι του και όλο μου το θάρρος εξαφανίστηκε.

Άρχισα να του λέω ότι ήμουν στο αεροδρόμιο επειδή έφευγε ένας ξάδελφος μου και διάφορες άλλες μαλακίες ενώ αυτός με κοίταζε ακόμα με ανοικτό το στόμα. Όταν θα προχωρούσαν προς την έξοδο τον χαιρέτησα με ένα ύφος «άντε γεια στα τσακίδια» το οποίο ήταν άμυνα αλλά δεν μπορούσα να το ελέγξω και να το σταματήσω εκείνη τη στιγμή και εκείνος κοντοστάθηκε και με κοίταζε με ανοικτό ακόμα το στόμα αλλά δεν του είπα τίποτα και δεν μου είπε ούτε εκείνος τίποτα.

Βγήκα έξω, μπήκα κλαίγοντας στο πρώτο λεωφορείο που βρήκα μπροστά μου το οποίο πήγαινε Πειραιά και κατέληξα στο λιμάνι. Χάζεψα λίγο τα καράβια, πήρα το τρένο για Αθήνα, κατέβηκα σε ένα σουπερμάρκετ κοντά στο σπίτι μου, πήρα ένα πακέτο έτοιμα φύλλα κρέπας, ένα κουτί νουτέλα το μεγάλο, ένα σακούλι φουντούκια και πεντέξι Smirnoff ice και πήγα σπίτι όπου με περίμενε καθισμένος στα σκαλιά της εισόδου ο ΨΞΠΣΠΕΥΠΚΚΑΦ.

Ναι, καλά! …και πήγα σπίτι από όπου ξεμύτισα δύο μέρες αργότερα.

Τα χρόνια περάσανε, στα αισθηματικά εξακολουθώ να είμαι το ίδιο ηλίθια, αυτό είναι το πιο παλαβό πράμα που έχω κάνει ποτέ για έναν άντρα και αυτός ούτε καν το ξέρει!

Αν θέλετε πείτε κι εσείς τα δικά σας!

Βαρκούμαι!

Αργώ να ξυπνήσω το πρωί και βρικολακιάζω το βράδυ. Χρειάζομαι ένα πρόγραμμα. Πρέπει να βρω δουλειά. Χρειάζομαι λεφτά. Τρόποι για να βρω άμεσα λεφτά:

Να ληστέψω μια τράπεζα.
Το πρόβλημα: Το υποκατάστημα της γειτονιάς μου έχει διπλή πόρτα ασφαλείας. Πατάς ένα κουμπί, μπαίνεις σε ένα γυάλινο κουτί, περιμένεις να κλείσει η πόρτα, πατάς ένα άλλο κουμπί για να ανοίξει η απέναντι πόρτα και μόνο τότε μπορείς να μπεις στο κτήριο. Όπως καταλαβαίνετε μπορώ να μπω αλλά δεν θα με αφήσουν να βγω! Άσε που με πιάνει κλειστοφοβία όποτε πρέπει να πάω, τη τελευταία φορά μας ανακοίνωσαν ότι από στιγμή σε στιγμή θα κοπεί το ρεύμα και φοβόμουν να φύγω μπας και κλειστώ μέσα σε εκείνο το κωλόκουτο έτσι περίμενα αναγκαστικά πίσω από άλλα εικοσιπέντε άτομα ουρά στο ταμείο που χαράς την διάθεση τους να κάθονται να περιμένουν ενώ ήξεραν ότι θα κοπεί το ρεύμα!

Να παίξω λόττο ή τζόκερ.
Το πρόβλημα: Δεν θα κερδίσω ποτέ. Και μη μου πείτε ότι αν δεν παίζεις σίγουρα δεν θα κερδίσεις ενώ άμα παίζεις που ξέρεις. Όσες φορές έτυχε να παίξω περίμενα ειλικρινά ότι είχα πιθανότητες να κερδίσω, ονειρευόμουν το διαμέρισμα που θα αγόραζα, τα λεφτά που θα έδινα στους δικούς μου να αγοράσουν ότι ήθελαν, τα ταξίδια που θα έκανα και την επίπλωση του διαμερίσματος μου και αν έπιανα το εξάρι θα αγόραζα και ένα διαμέρισμα στην Αθήνα να βρίσκεται. Καταλαβαίνετε ότι η απογοήτευση ήταν πολύ μεγάλη για τις αντοχές μου όταν δεν κέρδιζα έτσι καλύτερα να μη παίζω καθόλου (διακρίνω μια παρόμοια αντιμετώπιση στον αισθηματικό τομέα αλλά αυτό είναι για άλλο ποστ!).

Να βγω στους δρόμους με μια κιθάρα.
Το πρόβλημα: Δεν ξέρω να παίζω κιθάρα! Επίσης δεν ξέρω να ζωγραφίζω, να περπατάω σε ξυλοπόδαρα ή να μένω ακίνητη αρκετή ώρα βαμμένη πολύχρωμη για να είναι αρκετά εντυπωσιακό και να βγάζω χρήματα. Και αν υποθέσουμε ότι ήξερα να κάνω κάτι από τα πιο πάνω, σε ποια πλατεία της πόλης θα μπορούσα να στηθώ και να περνάει κόσμος να με βλέπει, να με ακούει ή να μου ποζάρει και να αφήνει λεφτά;

Συμπέρασμα: χέσε μέσα!