Θα με πάρω να φύγουμε

Έχω καιρό να γκρινιάξω για το κωλόνησο… περίεργο αν σκεφτείς ότι έρχονται εκλογές, απόλυτα δικαιολογημένο αν θυμηθείς ότι δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση και ακόμα και τις κυριακάτικες εφημερίδες τις διαβάζω με μια νιρβάνα που δεν με αφήνει να τσαντιστώ για τίποτα.

Το μέρος στο οποίο λέω συχνά ότι θα μετακομίσω είναι το Μάτσου Πίτσου ή το Νησί του Πάσχα και εκεί θα πάω και τώρα που αδιαθέτησα και πονάω, το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου μου δεν συνεννοείται σε τίποτα με το αριστερό και το μόνο που θέλω είναι να είμαι στο κρεβάτι και να λέω τον πόνο μου στο ταβάνι. Α, και να κάνω μαραθώνιο προβολής του Lord of the Rings, είναι ωραία κάθε φορά που πεθαίνει ένας από τους ήρωες να ξέρω ότι δεν πεθαίνει στ’ αλήθεια γιατί το έχω δει πεντέξι φορές, οπότε η νιρβάνα παραμένει.  

στο δεύτερο και στο τρίτο μέρος οι λόγοι απολαυστικής θέασης αυξάνονται με την είσοδο του Ρομπέν των Δασών εεεεεε σόρυ του Φάραμιρ εννοώ! 

Στην πραγματικότητα, δεν νομίζω να άντεχα πάνω από τρεις μέρες στο Νησί του Πάσχα ενώ στο Μάτσου Πίτσου έχω πολύ σοβαρές αμφιβολίες αν θα κατάφερνα να φτάσω χωρίς να βγάλω τα άντερα μου από την υψοφοβία. Αλλά τι νόημα θα είχε το όνειρο χωρίς μικρές νοθείες που λέει και ο Παπακωνσταντίνου, έτσι δεν είναι;

νακκουρίν ψηλά...

Για το πρώτο, ξεκινώ από Λάρνακα και φτάνω μετά από καμιά δυο μέρες μέσω Λονδίνου και Νέας Υόρκης στο Σαντιάγο της Χιλής. Από εκεί, το Νησί του Πάσχα είναι μόλις έξι ώρες με το αεροπλάνο πετώντας πάνω από τον Ειρηνικό. Πριν καιρό είχα βρει ένα χάρτη με τους αντίποδες, δηλαδή το σημείο της γης που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τα πόδια μας. Καλά, όχι ακριβώς πουκάτω αλλά πιάσατε το πόιντ. Ολόκληρη η Ευρώπη δεν είναι παρά ένα μικρό μέρος του Ειρηνικού, μόνο η Πορτογαλία (ακούς Περτίτζι; :Ρ) ακουμπά στη Νέα Ζηλανδία. Με λίγη φαντασία και πολλή αθκιασεροσύνη μπορούμε να πούμε ότι η Κύπρος είναι στους αντίποδες του Νησιού του Πάσχα οπότε δηλώνοντας ότι θέλω να πάω στην άλλη άκρη του κόσμου, εκεί ακριβώς πέφτω!

oh mon dieu, τουρίστες

Μιας και θα είμαι στη περιοχή, θα πάρω μετά από κανένα μήνα που θα βαρεθώ το Σαντιάγο το αεροπλάνο για τη Λίμα του Περού που όποτε συμπληρώνω ονλάιν την πόλη που μένω μου εμφανίζει πρώτα τη Lima και μετά τη Limassol και το έχω απωθημένο να πάω. Μόνο τρεισήμισι ώρες είναι η διαδρομή και από εκεί άλλη μιάμιση ώρα αεροπορικώς για το Μάτσου Πίτσου στο οποίο μπορείς να πας και με τρένο ή λεωφορείο αλλά βλέποντας τη διαδρομή νομίζω πως θα το κάνω περπατώντας ή παρέα με τον Gael García Bernal πάνω σε μια μοτοσυκλέτα. Όμως τώρα που ξαναβλέπω τη διαδρομή μήπως να μη πάω καθόλου;!

Μόλις φτιάξει ο καιρός θα το οργανώσω για όποιον θέλει να μου κάνει παρέα, προς το παρόν πρέπει να ξεπεράσω τον φόβο μου για τα αεροπλάνα και να βρω χορηγούς. 

Η μέρα της μαρμότας

Ξύπνησα η ώρα δέκα, έλιωσα στο κρεβάτι ακόμα ένα μισάωρο, σηκώθηκα, έβγαλα τον σκύλο βόλτα, προγευμάτισα, έκανα μπάνιο, μαγείρεψα, έφαγα, έκατσα στο κομπιούτερ, θα κάτσω στο κομπιούτερ, θα μαγειρέψω, θα φάω, θα κάτσω στο κομπιούτερ, θα διαβάσω ένα βιβλίο, θα κάτσω στο κομπιούτερ, θα δω καμιά ταινία, θα κάτσω στο κομπιούτερ, θα κοιμηθώ και θα ξυπνήσω.

Ξύπνησα η ώρα δέκα, έλιωσα στο κρεβάτι ακόμα μια ώρα, σηκώθηκα, έβγαλα τον σκύλο βόλτα, προγευμάτισα, έκανα μπάνιο, προσπάθησα να φτιάξω το κινητό που έδειχνε λάθος ημερομηνία, έκατσα κανένα μισάωρο προσπαθώντας να καταλάβω γιατί το κινητό έδειχνε λάθος ημερομηνία, πείνασα, έφαγα κάτι πρόχειρο, προσπάθησα να φτιάξω το κομπιούτερ και όλες τις ιστοσελίδες που έδειχναν χτεσινή ημερομηνία, πήγε τέσσερις το πρωί, κοιμήθηκα και ξύπνησα.

Ξύπνησα η ώρα δέκα και κοίταξα την ημερομηνία στο κινητό, 2 Φεβρουαρίου. Σηκώθηκα και άνοιξα το κομπιούτερ, 2 Φεβρουαρίου. Ο σκύλος γαβγίζει γιατί θέλει να βγει βόλτα. Κάνω μπάνιο, ντύνομαι, μπαίνουμε και οι δυο στο αυτοκίνητο και πάμε βόλτα σταματώντας πρώτα σε ένα περίπτερο για εφημερίδα. Ημερομηνία που γράφει πάνω, 2 Φεβρουαρίου. Βόλτα στη παραλία και πολύωρο χάντεμα στο υπερπέραν προσπαθώντας να καταλάβω γιατί η ημερομηνία είναι ακόμα 2 Φεβρουαρίου. Με παίρνει ο ύπνος σε ένα παγκάκι, κοιμάμαι και ξυπνάω.

Ξύπνησα η ώρα δέκα και ναι, το κινητό γράφει ότι είναι 2 Φεβρουαρίου. Μένω στο κρεβάτι όλη μέρα και ο σκύλος κατουράει όλο το σπίτι. Νυχτώνει, κοιμάμαι και ξυπνάω.

Ξύπνησα η ώρα δέκα και συνομίλησα για λίγη ώρα με το ταβάνι. Με έπεισε να σηκωθώ και να πάω να εξερευνήσω τις απεριόριστες δυνατότητες που μου δίνει μια μέρα χωρίς συνέπειες. Σηκώθηκα και πήγα με τον σκύλο βόλτα σε όλους τους πεζόδρομους όπου απαγορεύεται η διέλευση λυκόσκυλων. Αργότερα βγήκα μόνη μου στο κέντρο όπου συνάντησα πολλούς γνωστούς και άγνωστους στους οποίους έλεγα ότι μαλακία μου κατέβαινε στο κεφάλι κάνοντας χάζι με τις αντιδράσεις τους. Μετά ήρθα σπίτι, κοιμήθηκα και ξύπνησα.

Ξύπνησα η ώρα δέκα και πετάχτηκα αμέσως από το κρεβάτι. Έβγαλα τον σκύλο βόλτα και πήγα βόλτα στο κέντρο της πόλης. Μπήκα σε όλα τα καταστήματα, δοκίμασα άπειρα ρούχα και το έσκαγα με τα χέρια γεμάτα τσάντες πριν πληρώσω. Διασκέδασα αφάνταστα την ώρα που με κυνηγούσαν ουρλιάζοντας οι πωλήτριες και απόλαυσα ιδιαιτέρως την κλωτσιά που έδωσα σε ένα τύπο που πήγε να μου το παίξει μάγκας. Ήρθα σπίτι, δοκίμασα ξανά όλα τα ρούχα, φόρεσα τρία τέσσερα φουστάνια το ένα πάνω από το άλλο και βγήκα. Πλησίαζα όσους γνώρισα το προηγούμενο ίδιο βράδυ με μια οικειότητα που έκανε τις συνοδούς τους να ανησυχούν και έκανα χάζι. Μια από αυτές με τριχομάλλισε και κοιμηθήκαμε παρέα στο τμήμα.

Ξύπνησα και η σκέψη του τριχομαλλίματος με πονούσε έτσι αποφάσισα να είμαι φρόνιμη. Σηκώθηκα, έβγαλα τον σκύλο βόλτα, έφτιαξα ένα υπέροχο πρόγευμα, πήγα βόλτα στη παραλία, μετά ήρθα σπίτι για φαγητό, μετά έκατσα λίγο στο κομπιούτερ γράφοντας ένα όχι γκρινιάρικο ποστ, μετά ντύθηκα και βγήκα, πήγα στο αγαπημένο μου μπαρ όπου έκανα κανονική ανάκριση στον τύπο που μου άρεσε από το βράδυ που έλεγα μαλακίες σε αγνώστους, έμαθα τα πάντα για αυτόν παίρνοντας σημειώσεις τις οποίες αποστήθισα, ήρθα σπίτι, κοιμήθηκα και ξύπνησα.

Ξύπνησα η ώρα δέκα, έβγαλα βόλτα τον σκύλο, έκλεισα ραντεβού σε κομμωτήριο, αισθητικό, πλαστικό χειρούργο, γυμναστή, ενδυματολόγο, ειδικό σε σαβουάρ βιβρ, αστρολόγο, ψυχολόγο και ουφολόγο και πανέτοιμη το βράδυ πέρασα από το αγαπημένο μου μπαρ και θάμπωσα τον τύπο που μου άρεσε από εκείνο το βράδυ που έλεγα μαλακίες σε αγνώστους. Ήμουν ενθουσιασμένη μέχρι τη στιγμή που δήλωσε ενθουσιασμένος «είσαι θεά αγάπη μου» οπότε πήρα των ομματιών μου και έφυγα για το σπίτι όπου κοιμήθηκα ευτυχισμένη που δεν χρειαζόταν να ξεβαφτώ.

Ξύπνησα η ώρα δέκα και έβγαλα τον σκύλο βόλτα. Κατάλαβα ότι ακόμα και τη μέρα της μαρμότας δεν θα μπορούσα να βρω παρέα ή γκόμενο οπότε εστίασα σε άλλα πράγματα για να ξημερώσει η γαμημένη τρίτη Φεβρουαρίου. Πήγα βόλτα στη παραλία και αγνάντευα το πέλαγο πεντέξι ώρες. Μετά ήρθα σπίτι και χάντεψα στο κομπιούτερ πεντέξι ώρες. Μετά βγήκα για ένα ποτό για πεντέξι ώρες. Ένοιωθα σαν να παίζω σε ταινία του Αγγελόπουλου. Την αναφορά στον Αγγελόπουλο χωρίς να έχω δει καμιά ταινία του, δεν την άντεξε η μέρα της μαρμότας έτσι με εγκατέλειψε.

Ότι να ‘ναι

Αναζητούνται τρόποι εξευρέσεως εργασίας και επομένως χρημάτων. Πιθανή εργασία που να περιλαμβάνει ταξίδια και επαφή με ενδιαφέροντες ανθρώπους, ακόμα πιο ευπρόσδεκτη. Πιθανή εργασία που να περιλαμβάνει σταθερό μισθό στο τέλος του μήνα οποιασδήποτε κατεύθυνσης, ακόμα και αν έχει σχέση με τη πολιτική, ανεκτή.

Από όλες αυτές τες κουβέντες με την περιουσία των υποψηφίων, μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα σχετικά με τον κύριο Α. Πρώτον το ότι παίρνει σύνταξη από τις κοινωνικές ασφαλίσεις ενώ προφανώς δεν την χρειάζεται και δεύτερον το ότι το ένα του αυτοκίνητο στοιχίζει περισσότερα από το διαμέρισμα που δεν έχω λεφτά να αγοράσω. No comment.

Θυμήθηκα μια ιστορία σχετική με τον κύριο Χ. Πριν χρόνια, πολύ πριν τα μεγαλεία, βρέθηκα σε μια εκδήλωση στον ίδιο χώρο μαζί του. Εκεί που στεκόμουν αχάπαρη και μιλούσα με τη παρέα μου, έφαγα στη πλάτη μια αγενέστατη σπρωξιά για να περάσει χωρίς καν να μου πει σύρ’ του τζει ρα. No comment.

Προσπαθώ να βλέπω κάθε βράδυ μια ταινία. Διάβασα πρόσφατα ένα βιβλίο που δεν μου πολυάρεσε, αυτό, αλλά η ιδέα να βλέπω τόσο συχνά ταινίες μου άρεσε και είπα να την ακολουθήσω. Την περασμένη βδομάδα είδα το Wild Strawberries το οποίο μου άρεσε και χτες έκατσα να δω το Legally Blonde 2 στη τηλεόραση γιατί είχα δει το Legally Blonde 1 και μου άρεσε.

Αυτό να το δει ο Maurice που λέει ότι είμαι… δεν θυμάμαι πως το είπε, ότι δηλαδή δεν είμαι ανοικτή σε άλλα πράγματα εκτός από αυτά που ξέρω σίγουρα ότι μου αρέσουν. Και ο Bergman και η Blonde είναι μέσα σε αυτά τα άλλα πράγματα και τα είδα, άσχετα αν βρίσκονται σε διαφορετικούς κινηματογραφικούς πλανήτες και η θέαση του Legally Blonde 2 έμοιαζε με βασανιστήριο.

Βγήκε το Before Midnight που είναι η συνέχεια της συνέχειας του Before Sunrise και δείχνει τους πρωταγωνιστές σε διακοπές στην Ελλάδα. Από ότι κατάλαβα, μαζί πήγαν, δεν συναντήθηκαν τυχαία να ψωνίζουν στην Ερμού όπως οι κυπραίοι τα παλιά καλά χρόνια. Να και μία φωτογραφία με τον κούκλο Ethan και την κούκλα Julie ενώ εδώ είναι ένα βίντεο με τον ανταγωνιστή της Celine όλα αυτά τα χρόνια που οι δυο τους ήταν χώρια. Can’t wait!!  

Η μπαλάντα του Μέρφυ

Στις ατελείωτες on/off μέρες της ανεργίας μου, πολύ συχνά δεν έχω συναίσθηση του τι μέρα είναι. Τις καθημερινές, άμα χρειαστεί να πάω κάπου, να πληρώσω λογαριασμούς ή σουπερμάρκετ ή οτιδήποτε, συνήθως κυκλοφορώ σαν τη λέτσα. Τώρα τον χειμώνα ας πούμε, αν κάνει κρύο, μπορεί να βγω φορώντας ψηλές μπότες και μακρύ παλτό για να μη φαίνετε ότι από κάτω φορώ πυτζάμες.

Το καλοκαίρι είναι πιο απλά τα πράγματα, έχω δύο φορέματα, ένα μακρύ φαρδύ που με κάνει γύρω στα διακόσια κιλά αλλά είναι άνετο γιατί είναι σαν να μη φοράω τίποτα κάνοντας με να κοιτάζω με συμπόνια τις νοικοκυρές που βλέπουν την έξοδο στο σουπερμάρκετ σαν έξοδο στα μπουζούκια προσπαθώντας να ισορροπήσουν στα δωδεκάποντα, και ένα κοντό στενό που με κάνει θεά και ενθουσιάζει τους συνταξιούχους που κυκλοφορούν στη πόλη την ίδια ώρα με μένα.

Σε αυτή την ίδια ώρα θέλω να καταλήξω.

Τα απογεύματα, οι συνταξιούχοι κοιμούνται στον καναπέ τους, οι νοικοκυρές μαγειρεύουν βλέποντας τηλεόραση και οι νέοι, εργαζόμενοι μόλις σχόλασαν και πάνε για κάποια ψώνια. Και εκείνη την ώρα, αν αποφασίσω για οποιοδήποτε λόγο να κυκλοφορήσω, θα ψωνίζουμε δίπλα δίπλα ντομάτες με κάποιον που μπορεί να μην ήθελα να με δει σαν τη λέτσα, όχι επειδή τον ξέρω -αυτό θα ήταν χειρότερο νομίζω- αλλά επειδή θα ήθελα να του αρέσω.

Δεν θα ήταν πολύ ρομαντικό να συγκρουστούν τα εργένικα μας καροτσάκια στο ράφι με τις σοκολάτες και να τσακωθούμε για το ποιος θα πάρει τη τελευταία galaxy; Δεν θα ήταν πολύ ρομαντικό να μου χαρίσει τη τελευταία galaxy και να με καλέσει σπίτι του να δούμε το Charlie and the chocolate factory; Δεν θα ήταν πολύ ρομαντικό να με δει τζαι να πέσει; Δεν θα ήταν πολύ ρομαντικό να αγνοήσει τες φόρμες τζαι τα αθλητικά, να αγνοήσει το μαλλί που κάθε τούφα πετά σε διαφορετική κατεύθυνση, να αγνοήσει τα τρία τέσσερα κιλά που περισσεύουν και κάτω από όλα αυτά να ανακαλύψει την υπέροχη καταπληκτική πανέμορφη πανέξυπνη πάνω από όλα ταπεινή και μετριόφρων εμένα;!

Το μουσικό διάλειμμα συνεχίζεται

Η ζωή των άλλων

Επιχειρηματική ιδέα

Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έβλεπα μια ταινία στη τηλεόραση, το In her shoes στην οποία η Toni Collette είναι η αδελφή της Cameron Diaz που το κάνει με τον φίλο της και σφάζονται οπότε πάει να φορτωθεί στη γιαγιά της που τη παίζει η θεά Shirley MacLaine.

Αυτή η γιαγιά θεά λοιπόν, ζει σε μια κοινότητα ηλικιωμένων, κάτι σαν το Melrose Place αλλά με γέρους οι οποίοι έχουν όλες τις ανέσεις και την αυτονομία τους σε μια ήσυχη, πλούσια κοινότητα. Θυμήθηκα τότε τον παππού μου ο οποίος πέθανε σε ένα θλιβερό γηροκομείο που του έτρωγε τη σύνταξη για ένα απογευματινό ρυζόγαλο και σκέφτηκα πως θα ήταν ωραίο να υπήρχαν τέτοια μέρη όπως αυτό της ταινίας στη Κύπρο. Εντάξει, δεν θα ήταν ανάγκη ο παππούς από δίπλα να πάει εκεί και να ερωτοτροπεί με την Shirley MacLaine αλλά ούτε και να τον παρκάρουν στο καθιστικό να βλέπει Σίγμα μέχρι να πεθάνει!

Αυτές τις σκέψεις είχα και μετά έβλεπα euronews και σκεφτόμουν πως αν σε βομβαρδίζουν σήμερα, και σε βομβαρδίζουν και αύριο, βασικά χέστηκες αν είναι 2012 ή 2013 ή οτιδήποτε!

Ναι, ξέρω πολλές σκέψεις γύρω από μια κακή ταινία! Οι καλές συνήθως με αφήνουν άφωνη. Κάπου αλλού ήθελα να καταλήξω όμως! Α, ξέχασα να σημειώσω ότι η γιαγιά στη ταινία ζει στην ηλιόλουστη Φλόριντα, το μέρος όπου αποσύρονται οι πλούσιοι αμερικανοί για να… εχμμμ πεθάνουν.

Ο Αρχιεπίσκοπος μας λοιπόν, πρέπει να έχει δει αυτή τη ταινία τουλάχιστον δέκα φορές γιατί η νέα του επιχειρηματική ιδέα θα μας βάλει στον χάρτη σαν τον τέλειο τελευταίο προορισμό όλης της βόρειας Ευρώπης.  Ο ίδιος τα λέει καλύτερα: «το μεγάλο έργο που έχω κατά νου και μεθοδεύω να γίνει στην Αγία Νάπα είναι για την τρίτη ηλικία, ειδικά για τους βόρειους λαούς. Με τις ψηλές συντάξεις που παίρνουν, θα ήθελαν τα τέλη της ζωής τους να τα ζήσουν σε αυτόν τον ήρεμο και φιλήσυχο τόπο που έχει θαυμάσιο κλίμα. Θα μπορούσαν να φέρουν τον τίμιο ιδρώτα μιας ολόκληρης ζωής και να τον μοιραστούν μαζί μας. Είναι ένα έργο που δυστυχώς δεν έχει προωθηθεί. Η Κύπρος όλη θα μπορούσε να γεμίσει με ποιοτικά «γηροκομεία», βασικά ξενοδοχεία 3 ή 4 αστέρων για την τρίτη ηλικία».

Ιδιοφυές, δεν νομίζετε;! Δεν ξέρω από πού να αρχίσω, από το ποιος του είπε ότι ο σουηδός θέλει να έρθει να πεθάνει στη Κύπρο, από τον ήρεμο και φιλήσυχο τόπο, από τους τίμιους ιδρώτες που θα κάνουν ουρά για να έρθουν να μοιραστούν μαζί μας;!

Πάντως θέλει να στείλει άνθρωπο στις χώρες αυτές να τις ερευνήσει και αφού είναι σίγουρος ότι υπάρχουν αρκετές χιλιάδες που θα ήθελαν να έλθουν εδώ, προσωπικά προτιθέμεθα να πάω να κάνω ήρεμες, δωρεάν και επ’ αόριστον διακοπές στη βόρεια Ευρώπη! Αν πάει καλά η συμφωνία, ο πρώτος σταθμός και το επόμενο ποστ θα είναι στη Νορβηγία.

Ha en fin kveld