Εκείνες τις μέρες του μήνα βρίσκω μια καλή ευκαιρία να περάσω λίγο χρόνο με τον εαυτό μου, να μείνω μια ολόκληρη μέρα στο κρεβάτι, να κλαψουρίσω, να χαζέψω το ταβάνι, να διαβάσω χαζά περιοδικά και να δω ηλίθιες ταινίες.
Συνήθως αγοράζω το Cosmopolitan και κάθε φορά αναρωτιέμαι κατά πόσον οι ερωτικές ιστορίες που βάζει είναι το ίδιο αξιόπιστες με τα άρθρα που μας προτρέπουν να μη χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις μας αλλά να προτιμούμε το μετρό. Ένας προσεκτικός έλεγχος στο copy / paste δεν θα έβλαπτε!
Τον περασμένο μήνα αποφάσισα ότι δεν ήθελα να διαβάσω τον λόγο που μια κοπέλα «έπρεπε να έχει συνέχεια οργασμό αλλιώς θα κατέληγε στο νοσοκομείο» έτσι αγόρασα το Όμικρον. Η πικρή αλήθεια είναι ότι το Cosmopolitan to διαβάζω σε δύο ώρες άρα το ζητούμενο γίνετε, περνά η ώρα αλλά με το Όμικρον τα πράγματα είναι χειρότερα γιατί το πετάω σε μισή ώρα. Δεν διαβάζω ποτέ τις συνεντεύξεις τύπου «ΣΙΣΣΥ ΧΡΗΣΤΙ∆ΟΥ Ο γιος της, η ανατροφή του, η ιδανική σχέση με τον σύζυγό της, Θοδωρή Μαραντίνη και η ευτυχισμένη καθημερινότητά της» ενώ και τις 345 σελίδες ακριβής και γελοίας μόδας τις περνώ στο fast forward. Τι μένει να διαβάσω; Τίποτα!
Για να με βοηθήσει να μη το ξαναγοράσω το συγκεκριμένο περιοδικό τον προηγούμενο μήνα είχε δύο θέματα που με εξαγρίωσαν.
Το πρώτο είχε τίτλο «ΣΧΕΣΕΙΣ Πώς διαλέγουν οι άντρες τις γυναίκες; Και ποιες είναι τα κατάλληλα θηλυκά για σχέση;» Παραβλέπουμε την εντελώς animal planet διατύπωση, άσε που ήξερα ότι σίγουρα δεν είμαι μέσα στο target group του περιοδικού για να μου αρέσουν οι άντρες που πιστεύει το περιοδικό ότι θα ήθελα να με θεωρούν κατάλληλο θηλυκό. Το πρόβλημα τώρα που το ξανασκέφτομαι ήταν ότι είχα ανεξήγητα μεγάλες προσδοκίες, παρά τον ηλίθιο τίτλο, για τη ποιότητα του άρθρου το οποίο ούτε καν θυμάμαι για να αναφέρω τι έλεγε!
Το άλλο θέμα είχε τίτλο «RUSSIANISTAS Τρεις Ρωσίδες μας ξεναγούν στη νέα τους πατρίδα τη Λεμεσό και εξηγούν τους λόγους που λατρεύουν αυτή την πόλη.» Σαν λεμεσιανή εκ μητρογονίας πρόσφυγας που δεν μου ανήκει ούτε το σπίτι της μάνας μου επειδή είναι χτισμένο σε τουρκοκυπριακή γη, όσο να ‘ναι θυμώνω με τις ευκαιρίες που δίνονται στους ρώσους να νοιώθουν σαν στο σπίτι τους ενώ εγώ δεν έχω καν τη δυνατότητα να αγοράσω μια γκαρσονιέρα. Ρατσισμός, λαϊκισμός ή απλά πίκρισσα, έτσι νοιώθω!
Βλέποντας το εξώφυλλο του νέου τεύχους με τη Βάνα Μαρία Μπαρμπασολωμού σε άλλη μία ημίγυμνη πόζα αυτό το μήνα αποφάσισα να το ρίξω μόνο στις ηλίθιες ταινίες!
Στη πρώτη, η πρωταγωνίστρια που ήταν ένα ανέραστο control freak αγγούρι, μόλις ακολούθησε τις συμβουλές του συναδέλφου της και έγινε ξέκωλο βρήκε τον ιδανικό για τα γούστα της άντρα που είχε δέκα στα δέκα τα κριτήρια της και ο οποίος εκεί που την έφτυνε έκανε στροφή 180 μοιρών μόλις τον αποκάλεσε Βαγγέλη αντί Αχιλλέα. Με προβλημάτισε αυτό γιατί εμένα κανένας δεν μου δίνει την ευκαιρία ούτε καν να τον φτύσω αλλά τελοσπάντων, δεν είναι για πολλές σκέψεις αυτές οι ταινίες. Φυσικά το αγγούρι στο τέλος επέλεξε τον βλάχο συνάδελφο επειδή έπινε όπως και αυτή νερό της βρύσης αντί εμφιαλωμένο, αφού είναι το ίδιο. Αχ ήταν πολύ συγκινητικός ο τρόπος που τον κοίταξε την ώρα που παράγγελνε τα νερά, ούρλιαζε το βλέμμα της «είσαι ο άντρας της ζωής μου και θέλω να προσποιηθώ οργασμό μαζί σου μέχρι το πρωί!!!»
Στη δεύτερη ταινία η οποία ήταν χειρότερη από τη πρώτη, πάω πάσο. Ο γαμπρός ήταν χάλια ενώ ο βλάχος ήταν αρκετά sexy άρα με τη πρόταση γάμου μετά από δύο ημερών γνωριμία και τον μήνα του μέλιτος στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα τους δίνω περίπου τρεις μήνες μέχρι το διαζύγιο!
Έχουν πλάκα οι ηλίθιες ταινίες! Και είναι και μακριά από τη «κυπριακή πραγματικότητα», πράγμα σωτήριο για τα νεύρα μου!
Τραγουδάκι
