Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας

Δεν σκόπευα να πάω να ψηφίσω. Δεν έχω παιδί για να ψηφίσω τον βουλευτή του όπως μας πληροφόρησε ο Νικολάκης, δεν ήμουν λοκατζής για να βρω έστω ένα κοινό σημείο με κάτι παλικάρια (αλήθεια, γιατί δεν έχουν γυναίκες στο ψηφοδέλτιο τους;!), δεν κατάγομαι από τη Κερύνεια για να πάω να ψηφίσω με τον παντός καιρού Μιχαλάκη, δεν είμαι θρήσκα για να βοηθήσω τη Παναγία να κάνει το θαύμα της για τη Μεσαορία και ρε γαμώτο δεν κέρδισα ούτε τη Louis Vuitton για να κάμνω την έξυπνη στην Στασικράτους που δεν πάω!

Επειδή όμως με τρόμαξαν όλοι οι αποπάνω τελικά θα ψηφίσω. Λέω μάλιστα να ψηφίσω ένα γνώριμο όνομα, προχτές είδα μια διαφημιστική πινακίδα που έλεγε Αντώνης Ρέμος… αλλά δεν έγραφε με ποιο κόμμα είναι υποψήφιος… ίσως είναι ανεξάρτητος!

Μπήκα το πρωί σε ένα κατάστημα και η πωλήτρια νόμιζε ότι ήμασταν οι καλύτερες φίλες επειδή αγόρασα ένα δίσκο. Μάλιστα την ώρα που τη πλήρωνα με ρώτησε αν θα πάω αύριο να ψηφίσω! Μια καλή απάντηση θα ήταν «ίντα σε κόφτει ρα;!» αλλά τελικά ψέλλισα ένα «ορίστε;» την ώρα που κοίταζα πίσω μου μήπως μπήκε ξαφνικά η κολλητή της!

Οι πειρατές της Καραϊβικής σε 3D… ποιος τους είπε ότι θέλουμε να το δούμε σε 3D;! Ποιος τους είπε ότι θέλουμε να πληρώσουμε από δώδεκα ευρώ για να φορέσουμε κάτι βρώμικα πλαστικά γυαλιά και να πονοκεφαλιάσουμε δύο ώρες με το 3D;! Δεν μου αρέσει το 3D! Μου τη δίνει το 3D! Ουφ!

Μπορείτε αν θέλετε να πληρώσετε δεκαπέντε ευρώ και να πάτε να δείτε μια παράσταση σε ένα περιβόλι. Ένα πολύ όμορφο τρίπατο, μια αυλή και ένα περιβόλι είναι το σκηνικό που σε βάζει κατευθείαν μέσα στο όνειρο μιας καλοκαιρινής νύχτας! Βάλτε άνετα ρούχα και παπούτσια γιατί θα χρειαστεί να τρέξετε, ειδικά αν πάτε κόντρα στον Πουκ και ετοιμαστείτε για πολύ γέλιο!!!

Άγονη πλήξη…

Ξαναδιαβάζω ένα βιβλίο του Κώστα Μουρσελά, είναι μια συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ο πόθος καίει τα σωθικά». Όταν το πρωτοδιάβασα δεν μου άρεσε καθόλου αλλά τώρα που το ξανάπιασα δεν μου φάνηκε και τόσο χάλια. Ο ήρωας του σε όλα τα διηγήματα είναι ένας μεσήλικας μάλλον κατάλοιπο της παλιοπαρέας από τα Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά (ΑΝΤ1 κόψε τες μαλακίες και βάλτο σε επανάληψη! Άσχετο!) ο οποίος βολτάρει στην Αθήνα με μια τσάντα με τα απαραίτητα συλλέγοντας εμπειρίες για τα διηγήματα του.

Οι εμπειρίες φυσικά είναι ερωτικές και φυσικά από την αντρική οπτική γωνιά, έτσι όλες οι γυναίκες το μόνο που θέλουν είναι να κάνουν σεξ με τον ήρωα / alter ego του συγγραφέα. Κάπου ήθελα να καταλήξω… α, ναι! Αν έγραφα ποστ με τις εμπειρίες μου τις δύο τελευταίες βδομάδες θα ήταν συνταγές μαγειρικής με παχυντικά υλικά και δικές μου επινοήσεις… αυτό δεν θα ήταν κακό αν δεν τα έτρωγα κιόλας. Αλλά τα τρώω δυστυχώς!

Το πήρα απόφαση ότι γυμναστήριο ακόμα και αν γραφτώ δεν θα πηγαίνω. Αφού βαριέμαι. Έτσι αποφάσισα να πηγαίνω θάλασσα. Αγόρασα αντηλιακό, βρήκα το μαγιό, τη πετσέτα, το καπέλο, το αγαπημένο μου φορεματάκι, έβαλα πλυντήριο, ετοίμασα τη τσαντούλα μου, σηκώθηκα χαρούμενη το πρωί τραγουδώντας φάλτσα το καλοκαιράκι για να δω ότι έξω έβρεχε.

Πάει το καλοκαιράκι. Προς το παρόν!

Το mega έβαλε για εικοστή δεύτερη φορά επανάληψη το Είσαι το ταίρι μου. Γιούπιιιιιιι!!! Στο χτεσινό επεισόδιο η «Βίκυ» λιγουρευόταν αρνιά στη σούβλα και το κορμί του «Σωτηράκη». Τι τραβάει κι αυτή!

Καλοσιδερωμένα παντελονάκια και ριγέ πουκαμισάκια. Παιδιά, πρέπει να παραδεχτώ ότι ένας δυο από εσάς ήσασταν πολύ γλυκούληδες αλλά φαινότανε από χιλιόμετρα ότι ήσασταν κουμπάροι που πήραν άδεια από τις συζύγους για το σαββατόβραδο… και αν κρίνω από το ντύσιμο σας, μάλλον εκείνες ήταν στον γάμο ακόμα ενώ εσείς βαρεθήκατε και φύγατε.

Ήθελα να γράψω για τη παράσταση που είδα προχτές. Δεν χρειάζεται όμως, δείτε απλά ειδήσεις από την Ελλάδα, το ίδιο και χειρότερο θα είναι. Μου λείπει τρομερά η Αθήνα όμως έτσι όπως είναι τα πράγματα μισώ να είμαι τουρίστρια σε μια πόλη που νοιώθω δική μου και περνάει δύσκολα.

Μπορεί να ακολουθήσει νοσταλγική κλάψα…

...μπορεί και όχι!

Αμπελοφιλοσοφώντας φεησμπουκικά παρατήρησα πως είτε δεκαπέντε είτε πεντακόσιους friends έχεις πάλι 3-4 θα ασχολούνται με αυτά που ανεβάζεις. Eat my dust sucker!!!

Και με αυτή την ώριμη και ενήλικη παρατήρηση θα σας αφήσω. Πάω να φτιάξω popcorn και να δω τη Eurovision ;-)

Δύο

Αργία Απεργία Ανεργία

Μόλις άρχισα να συνηθίζω, να πιστεύω ότι τα πάω καλά και να μου αρέσει η νέα μου δουλειά, απολύθηκα. Όχι και τα καλύτερα συναισθήματα για το θέμα… Ξανά στην ανεργία λοιπόν και μάλιστα προεκλογικά… φέρτε μου υποψήφιους βουλευτές τώρα! Κάπου πρέπει να ξεσπάσω!

Πρόγραμμα

Για να μη με πιάσει η κατάθλιψη: πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να πάω γυμναστήριο πρέπει να εξασκηθώ σε εκείνο το πρόγραμμα που ζητούν σε όλες τις αγγελίες πρέπει να ξεκαθαρίσω στο κομπιούτερ όλα τα final Final FINAL 2b files πρέπει να αγοράσω κουτιά να συμμαζέψω το χάος πρέπει να ταξινομήσω τα χαρτιά μου πρέπει να κρατηθώ απασχολημένη.

Παιδικά τραύματα

Σαν παιδί και μέχρι τα 20-21 η καλύτερη μου άμυνα ήταν η ειρωνεία. Δηλαδή μπορούσα να πω απίστευτες κακίες σε κάποιον που θα με πλήγωνε. Το μεγάλο μου παράπονο ήταν που κανένας δεν ήταν αρκετά έξυπνος για να αναγνωρίζει αυτές τις κακίες. Μετά υποτίθεται ωρίμασα και σταμάτησα να το κάνω αλλά τώρα τελευταία άρχισα να σκέφτομαι μήπως θα έπρεπε να λέω τελικά εκείνο που σκέφτομαι, αφού έτσι κι αλλιώς ο κόσμος δεν είναι και πολύ πρόθυμος να με συμπαθήσει, όσο καλή και αν είμαι.

Δεν είναι κακία

«Μα σοβαρά είσαι κοντοχωριανή από τη Κολοπετινίτσα;! Στο χωριό μου οι παλαιότεροι έλεγαν ότι θα γαϊδούρια τους ήταν πιο έξυπνα από τους κολοπετινιτσιώτες χαχαχα!». Είναι απλά μια αστεία διαπίστωση για τον ηλίθιο τοπικισμό των προγόνων μας που πίστευαν ότι όποιος ζούσε δύο χιλιόμετρα βορειότερα ήταν βλάκας. Μα γιατί δεν με πιστεύεις;!

Last night

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί οι άντρες θεωρούν ωραία την Eva Mendes! Είναι άσχημη! Φυσικά αν κάποιος είναι παντρεμένος με τη κρεμάστρα Keira Knightley ίσως θέλει απλά να δει πως είναι να έχεις λίγο κρέας πάνω σου! Τελοσπάντων, εγώ είμαι ερωτευμένη με τον Guillaume Canet και ξέρω πως έχω ίσες πιθανότητες να αρέσω σε αυτόν όσες έχω και με τους τρεις άντρες που μου αρέσουν τον τελευταίο καιρό!

Τσούλα

Καλά ντε, μη βαράτε! Δεν είναι ότι τα έχω και με τους τέσσερις! Στην απίθανη περίπτωση που θα μου ζητήσει κάποιος από αυτούς να βγούμε οι υπόλοιποι πέντε θα πρέπει να περιμένουν τη σειρά τους!

Υπαρξιακά

Πολλές συζητήσεις έγιναν ανάμεσα μας τις τελευταίες μέρες σχετικά με το blogging. Προσωπικά το είδα σαν ένα μέσο να ξεφεύγω από τα προβλήματα μου, όχι για να κλαίω ακόμα περισσότερο τη μοίρα μου. Άσχετα αν το παράκανα τον τελευταίο καιρό με τον συνάδελφο! Και τελικά έχει πλάκα, ενώ “γνωρίζεις” κόσμο που μάλλον δεν θα γνώριζες διαφορετικά αφού όλοι ζούμε στον μικρόκοσμο μας.

Αγγελία

Πήγαινε στο «Προβολή πλήρους προφίλ» και κοίταξε τα μουσικά μου γούστα. Σε οποιαδήποτε συναυλία οποιουδήποτε στη λίστα προσκάλεσε με να πάμε μαζί. Μμμμμμ εξυπνάδες, εξαιρούνται οι νεκροί και τα διαλυμένα συγκροτήματα! Για πιθανή επανασύνδεση των Pink Floyd όμως, η προσφορά ισχύει για οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη!

Έκθεση

Εικαστικά. Συγγραφικά. Θεατρικά. Χορογραφικά. Μπλογκικά! Οποιοσδήποτε εκτίθεται έχει να αντιμετωπίσει και τις αντιδράσεις του “κοινού”. Νομίζω πως αυτό που αναζητούμε όλοι είναι η αποδοχή. Γι αυτό και όσοι “κάνουμε παρέα” μεταξύ μας έχουμε λίγο πολύ τα ίδια ενδιαφέροντα. Όχι εσκεμμένα. Αλλά τι να πεις με κάποιον με τον οποίο δεν έχεις κανένα κοινό;!

Δύο

Ο τίτλος παραπέμπει στην ημερομηνία και στα δύο χρόνια του blog. Είναι αξιοθαύμαστο το πώς ένα τόσο εσωστρεφές άτομο σαν εμένα κατάφερε να γράφει τόσα πράγματα δημόσια. Όταν ανέβασα το πρώτο ποστ φοβόμουν ότι θα μου τηλεφωνούσαν φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι για να μου πουν ότι με αναγνώρισαν! Όχι, μη πας να δεις το πρώτο ποστ, είναι παράλογο, πιστέψτε με!

Σας ευχαριστώ που με αντέχετε! :-)

Ελύσαν τα νεύρα μου

Έχω πρόβλημα με το ίντερνετ. Τηλεφώνησα προχτές στη cyta, άκουσα κάμποση ώρα Χατζηγιάννη, μίλησα με μια κοπέλα που μου είπε ότι μάλλον έχει πρόβλημα το τηλέφωνο μου και μου είπε ότι θα περνούσε κάποιος εντός 72 ωρών να το κοιτάξει.

Χτες το μεσημέρι και ενώ το σπίτι και ειδικά το modem room ήταν σαν να είχε περάσει ανεμοστρόβιλος μου τηλεφώνησαν από τη cyta για να περάσουν τώρα να το δουν. Και όταν η cyta λέει τώρα εννοεί ότι είναι ένα στενό πιο κάτω και έρχεται.

Λοιπόν, αυτό δεν είναι πολύ εκνευριστικό; Ακόμα και από δικούς μου ανθρώπους θέλω τηλεφώνημα τουλάχιστον μία ώρα πριν για να έρθουν, εκνευρίζομαι όσο τίποτα να κτυπά το κουδούνι και να έρχεται ο οποιοσδήποτε, τι πάει να πει έρχομαι εγώ ο άγνωστος σε σένα την άγνωστη τώρα και ψαχουλεύω όλες τις συσκευές σε όλα τα δωμάτια σαν να είναι δικά μου;!

Την τελευταία φορά που έτυχε ξανά πρόβλημα με το ίντερνετ ήταν αργία και με ξύπνησαν για να μου πουν ότι είναι απέξω!

Χτες ήρθαν, μου είπαν ποιο ήταν το πρόβλημα, είπαν ότι το έφτιαξαν, έφυγαν και το ίντερνετ έχει ακριβώς τα ίδια προβλήματα με πριν. Σέρνεται. Μέχρι να μου ανοίξει ένα μπλογκ και μετά τα comments είναι σαν να μου τραβάς μια μια τις τρίχες της κεφαλής μου ενώ ταυτόχρονα μου βάζεις βραστά αβγά στις μασχάλες ενώ μου βγάζεις τα νύχια με τανάλια ενώ από τα μεγάφωνα ακούγετε Σφακιανάκης.

Τα νεύρα μου……..

Αν το Forgetting Sarah Marshall ήταν ευρωπαϊκό

Για περίπου δέκα μέρες τον Απρίλη παρακολούθησα αρκετές ταινίες στο Cyprus Film Days. Είναι ένα φεστιβάλ κινηματογράφου ισάξιο του Βερολίνου, των Καννών και της Βενετίας και οι ταινίες προβάλλονται στη Λεμεσό και στη Λευκωσία. Ναι, το λέω ειρωνικά! Δεν γίνετε να σου λένε ότι είναι εκεί ο πρωταγωνιστής της (αριστουργηματικής κατά τη γνώμη μου) ταινίας που θα παρακολουθήσεις και ότι μπορείς μετά να του κάνεις ερωτήσεις και στο τέλος της προβολής να σηκώνονται όλοι και να φεύγουν. Και Kαλύτερη Tαινία ο Μαχαιροβγάλτης; Επειδή ήταν πρωτότυπη;! Αλήθεια, πόσα ερωτικά τρίγωνα έχετε δει στο σινεμά; Ελάχιστα, έτσι;

Τελοσπάντων μετά από τόση Ευρώπη είπα να το ρίξω λίγο έξω έτσι πήρα σε dvd το Forgetting Sarah Marshall που μου είχε προτείνει το Σκουλουκούιν. Η ταινία ήταν ότι έπρεπε, μου άρεσε πολύ, εκτός του εντελώς φαλλοκρατικού φινάλε. Γιατί δηλαδή, επειδή έκανε ένα σφάλμα η καημένη η Σάρα έπρεπε να της καταστρέψουν τη καριέρα; Πείραζε δηλαδή στο τέλος να έκανε το πετυχημένο της ντεμπούτο στο σινεμά; Ήταν ανάγκη δηλαδή επειδή απάτησε τον φίλο της να την βάλουν να παίζει σε μια σειρά με τίτλο Animal Instincts?

Επειδή όμως είμαι ακόμα επηρεασμένη από τον ευρωπαϊκό κινηματογράφο κάθισα και σκέφτηκα πως θα ήταν η ταινία αν ήταν ευρωπαϊκή, ας πούμε ρουμανική. Λοιπόν…

Στη σκηνή που η Σάρα του ανακοινώνει ότι θα τον χωρίσει ο Πήτερ κάθετε γυμνός στον καναπέ και αυνανίζεται. Έξω είναι σούρουπο αυτός είναι ανέκφραστος και η Σάρα κλαίει. Όλα τα παράπονα της που στην αμερικάνικη βερσιόν του λέει στο τέλος τώρα του τα λέει από την αρχή έτσι ξέρουμε έγκαιρα ότι ο “τέλειος” Πήτερ στη πραγματικότητα είναι ένας αξιολύπητος λούζερ που κάθετε όλη μέρα σπίτι και χάσκει στη τηλεόραση. Αυτός το μόνο που λέει είναι «γαμήθηκες με άλλον, έτσι δεν είναι;». Η Σάρα φεύγει.

Στην επόμενη σκηνή βρισκόμαστε στις όχθες του Ντιμπόβιτσα. Ο Πήτερ και ο αδελφός του φοράνε καμπαρντίνες για να προστατευτούν από το ψιλόβροχο και με τα χέρια στις τσέπες περπατάνε σκεφτικοί. Πρέπει να την ξεπεράσεις, του λέει ο αδελφός του, μήπως να πας διακοπές;

Ο Πήτερ μαζεύει τις οικονομίες του από την Banca Transilvania και πάει σε κάτι λυόμενα στην ενδοχώρα της Χαβάης, παραλιακά ήταν πολύ ακριβά. Εκεί περνάει τις μέρες του με πολύ ποτό και μεγάλες βόλτες στα εξωτικά κατσάβραχα. Αυτές τις βόλτες τις βλέπουμε μία μία σε πραγματικό χρόνο και ίσως σε κάποια από αυτές συναντήσει και ένα χαβανέζο βοσκό να βόσκει χαβανέζικα πρόβατα. Θα ανταλλάξουν καλημέρες στα χαβανέζικα και ο Πήτερ θα εντυπωσιαστεί από την απλότητα και τη πραότητα των ιθαγενών, όπως μαθαίνουμε από ένα μελαγχολικό τηλεφώνημα στον αδελφό του ένα μελαγχολικό μεσημέρι που έβρεχε μελαγχολικά.

Ένα βράδυ αποφασίζει να πάει για φαγητό σε πολυτελές εστιατόριο της παραλιακής Χαβάης, παραγγέλνει τη τοπική σπεσιαλιτέ και την ώρα που ετοιμάζεται να φάει βλέπει απέναντι τη Σάρα και το νέο της εραστή που είναι ένας διάσημος τενόρος. Ο Πήτερ είναι συντετριμμένος. Παρατάει το lomi-lomi salmon και εξαφανίζεται στο σκοτάδι.

Το επόμενο πρωί τον επισκέπτεται η Σάρα που φυσικά τον είδε που την είδε το προηγούμενο βράδυ. Είναι πολύ διακριτική με τις δύο εξωτικές χορεύτριες που βρίσκει στο κρεβάτι του και ακούει στωικά όλες τις βρισιές που αυτός της απευθύνει για τον νέο της εραστή. Η Σάρα του ζητά συγνώμη που τον πλήγωσε, ακούει ακόμα λίγες βρισιές, τρώει και μια μπουνιά στα μούτρα και φεύγει.

Ο Πήτερ αποφασίζει να επιστρέψει στη Ρουμανία. Τον βλέπουμε να διπλώνει και να βάζει ένα ένα τα σώβρακα και τις φανέλες στη βαλίτσα, να κάθετε για λίγο ατάραχος στο κρεβάτι κοιτώντας το κενό, να πετάει το τελευταίο μπουκάλι της βότκας στο καλάθι με κοντινό πλάνο στο μπουκάλι για να δούμε ότι είναι μισογεμάτο και αυτό είναι αισιόδοξο γιατί σημαίνει ότι θα πάει στους ανώνυμους αλκοολικούς θα αλλάξει τη ζωή του και θα γίνει διάσημος συνθέτης όταν επιστρέψει στη Ρουμανία και πάει στο αεροδρόμιο.

Τέλος.

Ούτε γραφικοί χαβανέζοι ούτε φιλοσοφίες της ιστιοσανίδας ούτε κουκλάρα ρεσεψιονίστ ούτε αληθινή αγάπη μέσα σε τρεις μέρες που μόνο με τη Mila Kunis μπόρεσε να του κουνηθεί.

Απλή αληθινή και μίζερη ζωή!

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι αμερικάνικες κομεντί!

Jesus shaves

Η ιταλίδα γκουβερνάντα προσπαθούσε να απαντήσει την τελευταία ερώτηση της δασκάλας όταν η μαροκινή μαθήτρια διέκοψε, φωνάζοντας «Συγνώμη, αλλά τι είναι ένα Πάσχα;»

Θα φανταζόταν κανείς ότι, παρόλο που είχε μεγαλώσει σε μια μουσουλμανική χώρα, θα είχε ακούσει αυτή τη λέξη, αλλά προφανώς όχι. «Το εννοώ» είπε. «Δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάτε».

Η δασκάλα ζήτησε από τους υπόλοιπους να εξηγήσουμε.

Οι Πολωνέζες ξεκίνησαν όσο καλύτερα μπορούσαν. «Είναι» είπε η μια, «ένα πάρτι για το μικρό αγόρι του Θεού που λέει τον εαυτό του Ιησού και… σκατά». Κόμπιασε και η συμπατριώτισσα της έσπευσε να τη βοηθήσει.

«Λέει τον εαυτό του Ιησού και μετά αυτός πεθάνει μια μέρα σε δύο… κομμάτια… από ξύλα».

Η υπόλοιπη τάξη άρχισε να συμμετέχει, προσφέροντας αποσπασματικές πληροφορίες που θα έκαναν τον Πάπα να πάθει εγκεφαλικό.

«Αυτός πεθάνει μια μέρα και μετά πάει πάνω από το κεφάλι μου να ζει με τον πατέρα σου».

«Είχε στον εαυτό του μακριά μαλλιά και μετά που πεθάνει, πρώτη μέρα αυτός έρθει πίσω εδώ να πει γεια σου στους ανθρώποι».

«Αυτός καλός, Ιησούς».

«Αυτός κάνεις καλά πράγματα, και στο Πάσχα εμείς είμαστε στενάχωροι γιατί κάποιος τον κάνει νεκρό σήμερα».

Ένα βασικό πρόβλημα ήταν το λεξιλόγιο. Απλά ουσιαστικά όπως σταυρός και ανάσταση μας διέφευγαν εντελώς, πόσο μάλλον πιο σύνθετες φράσεις όπως «ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». Αντιμέτωποι με τη πρόκληση να εξηγήσουμε τον ακρογωνιαίο λίθο της χριστιανοσύνης, κάναμε ό,τι θα έκανε κάθε φυσιολογική ομάδα ανθρώπων. Αρχίσαμε να μιλάμε για φαγητό.

«Το Πάσχα είναι μια γιορτή για να τρώμε αρνάκι» εξήγησε η ιταλίδα γκουβερνάντα. «Μπορούμε να φάμε πολλή σοκολάτα».

«Και ποιος φέρνει τη σοκολάτα;» ρώτησε η δασκάλα.

Ήξερα τη λέξη, οπότε σήκωσα το χέρι μου λέγοντας «Το Πασχαλινό Κουνέλι. Αυτός φέρνει τη σοκολάτα».

«Ένα κουνέλι;» Η δασκάλα, υποθέτοντας ότι είχα κάνει λάθος τη λέξη, έβαλε τα χέρια της πίσω από το κεφάλι της, κουνώντας τα δάχτυλα της σαν να ήταν αυτιά. «Αυτό εννοείς; Ένα κουνέλι κουνέλι;»

«Ναι, βέβαια» είπα. «Αυτός έρθει βράδυ όταν κοιμόμαστε στα κρεβάτια. Με ένα χέρι έχει καλάθι και φαΐ.»

Η δασκάλα αναστέναξε και κούνησε το κεφάλι της. Κατά την άποψη της έμοιαζε να είχα μόλις εξηγήσει τι ακριβώς δεν πάει καλά με τη χώρα μου. «Όχι, όχι» είπε. «Εδώ στη Γαλλία τη σοκολάτα τη φέρνει μια μεγάλη καμπάνα που έρχεται πετώντας από τη Ρώμη».

Ζήτησα ένα τάιμ άουτ. «Μα πως μπορεί να ξέρει η καμπάνα που ζει κάποιος;»

«Γιατί» μου απάντησε, «πως το ξέρει το κουνέλι;»

David Sedaris
Jesus Shaves
Εγκώ μιλήσει καλά κάποια μέρα

Καλό Πάσχα σε όλους!!!

Το όνειρο και η πραγματικότητα

Τη Παρασκευή το βράδυ είδα στον ύπνο μου τον συνάδελφο φαντασίωση. Συναντηθήκαμε τυχαία σε ένα μπαρ και πιάσαμε τη κουβέντα. Μου έλεγε ότι δεν ακούει όλα αυτά τα τραγούδια που βάζει στο facebook, η αλήθεια είναι ότι κάνει κοινωνιολογική μελέτη για τις αντιδράσεις του πληθυσμού στη κακή μουσική. Και καλά ρε Ουφ δεν είναι και τόσο χάλια όσο τα θεωρείς, έχουν τη πλάκα τους άλλωστε τόσος κόσμος τα ακούει αλλά εντάξει, δεν πολυακούω τέτοια, μου αρέσουν πολλά είδη μουσικής. Εγώ τον κοίταζα εκστασιασμένη και όταν η πολυκοσμία άρχισε να μας ενοχλεί πήγαμε στον πάνω όροφο που ήταν γιαπί με θέα το φεγγάρι και αρχίσαμε να χαϊδευόμαστε. Ήταν πολύ ωραία και μετά έγινε λίγο πορνό και μετά ξύπνησα.

Το Σάββατο το βράδυ είδα ξύπνια σε ένα μπαρ τον συνάδελφο φαντασίωση. Στεκόμουν με το ποτό μου και αγνάντευα τον χώρο και τον είδα ξαφνικά απέναντι. Με κοίταζε. Τον κοίταζα. Όπως στις ταινίες ο κόσμος γύρω τριγύρω χόρευε σε slow motion. Στα μάτια μου σχηματίστηκαν καρδούλες και στα μάτια του σχηματίστηκε απορία. Έβαλε τα γυαλιά του. Χαμογέλασε. Χαμογέλασα. Με πλησίασε. Χαιρετιστήκαμε. Προχώρησε στο μπαρ. Τον ακολούθησα, έπρεπε να αναπαραστήσουμε το όνειρο. Πιάσαμε τη κουβέντα. Και τσακωθήκαμε.

Επειδή δεν έχουμε τίποτα κοινό.

Το μόνο που μας σώζει είναι το χιούμορ. Μόνο εκεί καταλαβαινόμαστε.

Το καταλαβαίνω ότι δεν του αρέσω… μπορεί να αλλάξει γνώμη άραγε; Άμα με γνωρίσει καλύτερα και δει τι έξυπνη, αστεία, καλόβολη (σκάστε!) και χαριτωμένη είμαι…

Εμένα γιατί μου αρέσει;!