Χάλια!

Μόλις επέστρεψα από τη συναυλία του Δεληβοριά. Από πού να πρωτοξεκινήσω… χμμμμ πάω στη κουζίνα να φέρω τη nutella.

Ok. Πρώτα από όλα το θέατρο. Χάλια! Ούτε ένας μπασκετμπολίστας μπροστά μου που να μεν κάθετε ένα τόπο, ούτε μια παρέα βλάχων πίσω μου, να σχολιάζουν φωνακτά και να χαχανίζουν και να μου σπάνε τα νεύρα! Τίποτα από όλα αυτά, έβλεπα τη σκηνή άψογα! Και ήσυχα! Χάλια!

Μετά ο κόσμος! Χάλια! Ήξερε όλα τα τραγούδια απέξω, ακόμα και από τον καινούργιο δίσκο, τραγουδούσε, συμμετείχε και αντιδρούσε όπως και ο κόσμος στις συναυλίες στην Αθήνα. (εδώ λέτε να το ψώνιο από την Αθήνα – εγώ θα ήθελα να είμαι αυτή!). Χάλια!

Μετά οι μουσικοί. Χάλια! Δυστυχώς ο τύπος με τα τριάντα όργανα δεν μπόρεσε να έρθει αλλά ο πιανίστας αντικαταστάτης πραγματικά ήταν Χάλια! Για να μην αναφέρω τον ντράμερ. Δηλαδή μόνο αν έβγαζε το πουκάμισο του θα ήταν πιο Χάλια από αυτό που είδαμε και ακούσαμε! Χάλια!

Ο Καθρέφτης μόνο με πιάνο και τον Φοίβο να τραγουδά με ανοικτά τα φώτα της πλατείας και να βλέπει τον κόσμο. Αυτό και αν ήταν Χάλια! Τι θάρρος, τι τόλμη, τι Χάλια!

Τα νέα κομμάτια. Χάλια! Στο σιντί μια χαρά χάλια ακούγονται αλλά ζωντανά είναι απίστευτα Χάλια! Live πρόσεξα καλύτερα τον στίχο, πραγματική ποίηση, Χάλια!

Ο Φοίβος. Χάλια! Αστείος, γλυκούλης, αν δεν έχει τι να κάνει τον παντρεύομαι τώρα! Αν μάλιστα θέλει να ‘ρθει να κάτσει και να κάνουμε παιδιά, κανένα πρόβλημα!

Μετά τη συναυλία η παρέα μου για διάφορους λόγους ήθελε να πάμε στα καμαρίνια. Το πρόβλημα είναι, πως αν πηγαίναμε στα καμαρίνια και έβλεπα από κοντά τον Φοίβο θα είχαμε επανάληψη αυτής της σκηνής. Έτσι καλύτερα από μακριά!

Υγ. θα έχετε καταλάβει ως τώρα ότι το Χάλια σημαίνει Υπέροχα, Καταπληκτικά, Τέλεια και απλά τόση ώρα κάνω την έξυπνη με τον τίτλο αυτού του τραγουδιού.

Υγ.2 η αλήθεια είναι πως υπήρχαν κάποια προβληματάκια.

Υγ.3 πρώτα από όλα η διάρκεια. Ούτε δύο ώρες. Άφησε πίσω πάρα πολλά κομμάτια.

Υγ.4 ήταν κουρασμένος και μάλλον βαριότανε κιόλας λίγο.

Υγ.5 μου λείπει τρομερά η Αθήνα.

Υγ.6 ο κόσμος σηκώθηκε να φύγει αντί να ζητά «κι άλλο, κι άλλο!» μετά το πρώτο encore και το θέατρο άναψε τα φώτα και άνοιξε τις εξόδους πριν καν κατέβουν οι μουσικοί από τη σκηνή!

Υγ.7 ανάφερα ότι μου λείπει η Αθήνα;

Κλαμουρίσματα

Τις τελευταίες μέρες είδα κάποιες ταινίες. Το Somewhere της Σοφία Κόπολα με ήρωα ένα διάσημο αστέρα του σινεμά που επαναπροσδιορίζει τη ζωή του μετά που περνά λίγο ποιοτικό χρόνο με τη κόρη του. Η ταινία παρόλο που είναι πολύ αργή είναι καλή αργή και μου άρεσε πολύ. Ζήλεψα τη ζωή των movie stars αλλά δεν θα ήθελα ποτέ to be one, τι τραβάνε κι αυτοί δηλαδή με όλα αυτά τα ειδικά εφέ και τις συνεντεύξεις, χάος! Το τέλος όμως δεν το κατάλαβα, που πήγαινε; Somewhere προφανώς! Πάντως δεν έκλαψα.

Μετά είδα το Black Swan. Η θεά Natalie Portman έχει διάφορα προβληματάκια, μπερδεύει φαντασία με πραγματικότητα, μπερδεύει κι εμάς, θεϊκή η σκηνή που μεταμορφώνεται σε μαύρο κύκνο όπως και το φιλί με τον θεό Vincent Cassel και στο τέλος ζηλεύει κάπως το τέλος του Dorian Gray. Η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ, θα βγω στους δρόμους με πανό να υποστηρίξω την υποψηφιότητα του Darren Aronofsky για το Oscar σκηνοθεσίας. Όμως δεν έκλαψα.

Μετά είδα το The King’s Speech και βαρέθηκα. Και τώρα που έψαχνα την αφίσα και είδα το tagline εκνευρίστηκα ακόμα περισσότερο: «όταν ο θεός δεν μπορούσε να σώσει το βασιλιά η βασίλισσα βρήκε κάποιον που μπορούσε». Έλεος! Επί δυόμιση ώρες βλέπεις μια ταινία κατασκευασμένη να αρέσει σε όλους, με σενάριο στον αυτόματο πιλότο και φυσικά προδιαγεγραμμένο τέλος, δεν πιστεύω να αμφέβαλλε κανείς ότι στο τέλος ο τραυλός δεν θα έβρισκε τη μιλιά του! Τα μόνα θετικά που της αναγνωρίζω είναι ο θεός Colin Firth, ο θεός Geoffrey Rush και η θεά Helena Bonham Carter. Σίγουρα δεν έκλαψα.

Μετά είδα το Love and other Drugs που πλασάρεται σαν κωμωδία αλλά δεν είναι. Είναι πολύ όμορφο, συγκινητικό, αστείο, να πάτε να το δείτε. Πρωταγωνιστούν ο θεός Jake Gyllenhaal και η θεά Anne Hathaway που ζήλεψα τη ζωή της, την εμφάνιση της, τις δουλειές της, το στυλ της, τον γκόμενο της, ακόμα και την αρρώστια πάνω της. Το τελευταίο όχι, το έβαλα για εφέ. Συγκινήθηκα πολύ και ίσως και να βούρκωσα λίγο αλλά πάντως δεν έκλαψα.

Και ανοίγω τη τηλεόραση προχτές και έχει μια ταινία, το Click, με έναν ηθοποιό που σιχαίνομαι. Τον μισώ. Δεν μπορώ να ακούω τη φωνή του, να βλέπω το ηλίθιο μούτρο του και να ανέχομαι τις μαλακίες που παίζει. Και παίζει και σε πολλές ο μαλάκας! Ο εγκέφαλος μου ήταν στο stand by mode έτσι έκατσα να το δω. Είναι με ένα τύπο που είναι εργασιομανής και τον παίζει το βλέμμα της αγελάδας του Adam Sandler που αποκτά από τον ακέφαλο καβαλάρη Christopher Walken ένα τηλεχειριστήριο με το οποίο μπορεί να ελέγχει τη ζωή του όπως ένα dvd. Επειδή ανυπομονεί να πάρει προαγωγή προχωρά κεφάλαια μέχρι που το πράγμα ξεφεύγει από τον έλεγχο του και φτάνει γέρος και μόνος για να καταλάβει ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι, η ζωή είναι αυτό που συμβαίνει όταν είσαι απασχολημένος κάνοντας σχέδια και αν δεν κοιτάζεις εκεί που θέλεις να πας θα πας εκεί που κοιτάζεις. Και ναι, φυσικά έκλαψα, με λυγμούς με την κωλοταινία!

Αφίσα δεν έχει αλλά do you remember The Fonz?

Η λέξη που έψαχνα

Είδα χτες σε μια εφημερίδα ότι ο ΚΟΤ έκανε σύσκεψη για να δει πως μπορεί να επωφεληθεί από τις ακυρώσεις διακοπών στην Αίγυπτο. Έμεινα άφωνη και σήμερα διάβασα σε ένα άρθρο του Πολίτη τη λέξη που έψαχνα: όρνεα!

Παράαααααλογο;! Δεν απαντάει! Άρα; Λογικό! που έλεγε και η χήρα Μίτση!

Τι Αίγυπτος, τι Κύπρος! Δίπλα δεν είναι;! Κάποιος που έρχεται από την άλλη άκρη του κόσμου για να δει τις πυραμίδες άνετα μπορεί να πάει στη Πέτρα του Ρωμιού. Το ηλιοβασίλεμα μας είναι καλύτερο! Και έχει και θάλασσα, όχι μόνο άμμο!

Για τη Διώρυγα του Σουέζ εμείς μπορούμε να αντιτάξουμε το τούνελ που πάει στη Πάφο. Έσκαψαν τη γη αυτοί; Σκάψαμε κι εμείς τη γη! Σιγά το πράμα. Προτείνω μάλιστα να βάλουμε και διόδια, να βγάλουμε και κάνα φράγκο από τους κουτόφραγκους.

Τι άλλο έχει η Αίγυπτος; Χμμμμ τον Νείλο! Έχουνε πάει οι ξεπετσιασμένοι εγγλέζοι στον φράκτη της Γερμασόγειας; Είδαν νερό ώσπου φτάνει το μάτι τους; Είδαν το ποταμούι που φτάνει κάτω που τον δρόμο μέσα που ευκαλύπτους δίπλα από πάρκινγκ μέχρι τη θάλασσα στο Holiday Inn;

Και αν θέλουν κρουαζιέρα με ποταμόπλοιο να πάνε στα καραβάκια που κάνουν τη διαδρομή λιμανάκι Λεμεσού – λιμανάκι Πάφου σε τρεις ώρες! Που δεν έχει και κροκόδειλους. Ούτε Αγκάθα Κρίστι και εγκλήματα!

Όσο για το Αιγυπτιακό Μουσείο δεν πιστεύω να διαφωνεί κανένας μαζί μου ότι είναι βαρετό, προβλέψιμο και spooky με όλες αυτές τις μούμιες. Ενώ τα δικά μας; Χαρά θεού! Άδεια! Άσε που Τουταγχαμών έχουμε μπόλικους εμείς. Αρκεί να περάσουν οι λατρεμένοι τουρίστες μια μέρα από το κτίριο της Βουλής!

Εμπρός λοιπόν καλέ μου ΚΟΤ. Πάμε να ψαρέψουμε πελάτες! Αααα ιδέα!!! Τώρα που έρχονται οι επιθυμητοί αλλοδαποί άρον άρον φρικαρισμένοι στο αεροδρόμιο της Λάρνακας, να στηθούν όμορφες κορασίδες και παλικάρια με παραδοσιακές στολές και να τους μοιράζουν μικρά αγαλματάκια της Αφροδίτης με την προτροπή enjoy your peace in Cyprus!

Καμιά φορά νοιώθω ότι ζω στον κόσμο του Truman Show, θα φτάσω μια μέρα στο τέρμα του σκηνικού και θα ανακαλύψω ότι κάποιος μου κάνει πλάκα με όλα αυτά που ακούω!

Αθλητισμός vs Πολιτισμός 1-0

Τη Παρασκευή το βράδυ πήγα σε μια κάπως διαφορετική συναυλία στο θέατρο Ριάλτο. Η παράσταση ονομαζόταν Ιταλικές Άριες και Τραγούδια και μόνο από τον τίτλο ήμουν σίγουρη ότι θα βαρεθώ πολύ. Τελικά ο βαρύτονος αποδείχθηκε κάτι σαν τον Δεληβοριά στο πιο όπερα, ανάμεσα στις άριες και τα τραγούδια μας έλεγε ιστορίες όχι φυσικά για το πώς έγραψε το κάθε ένα αλλά χιουμοριστικές ιστορίες από τη ζωή του στην Αμερική. Το ξέρετε ότι αυτό στην Αμερική σημαίνει «πέντε» και όχι αυτό που νομίζετε;

Αναφέροντας κάποια στιγμή την όπερα Don Giovanni ρώτησε το κοινό αν ήξερε σε ποια κοπέλα τραγουδούσε ο Don Giovanni κάτω από το μπαλκόνι. Κανένας μας δεν ήξερε. Τότε ανάφερε γελώντας ότι αν μας ρωτούσε το σκορ Αποέλ – Ομόνοια τη περασμένη Κυριακή θα ξέραμε όλοι και μας έδωσε ακόμα μια ευκαιρία να απαντήσουμε. Τότε μια κοπέλα ενθουσιασμένη που το ήξερε του έδωσε την απάντηση: 1-0

Όχι, ο Don Giovanni δεν τραγουδούσε στην 1-0 και η αλήθεια είναι πως δεν θυμάμαι σε ποια μας είπε τελικά. Νομίζω στην υπηρέτρια. Αυτό το περιστατικό όμως με έκανε να ψάξω λίγο τέσσερις κυπριακές εφημερίδες, για να δω πόσες σελίδες αφιερώνουν στον πολιτισμό και πόσες στον αθλητισμό. Δεν μπορώ να πω ότι με παραξένεψε το αποτέλεσμα. Ακόμα και στα πεντάλεπτα δελτία ειδήσεων που ακούω από το ραδιόφωνο, πάντα μας λένε ότι απόψε έχει τον τάδε αγώνα αλλά ποτέ την τάδε παράσταση. Ειδήσεις από τη τηλεόραση δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσω να δω για το ποστ, οι αντοχές μου στις στριγκλιές που νομίζουν ότι είναι ρεπορτάζ είναι πολύ περιορισμένες.

Η έρευνα μου:

-Πολίτης της Κυριακής

Αθλητικά 16 σελίδες. Πολιτισμός 6 σελίδες

Πολίτης της Πέμπτης

Αθλητικά 5 σελίδες. Πολιτισμός 1.5 σελίδες

-Χαραυγή της Κυριακής

Αθλητικά 7 σελίδες. Πολιτισμός 11 σελίδες

Χαραυγή της Πέμπτης

Αθλητικά 7 σελίδες. Πολιτισμός 3 σελίδες

-Σημερινή της Κυριακής

Αθλητικά 13 σελίδες. Πολιτισμός 2 σελίδες

Σημερινή της Πέμπτης

Αθλητικά 13 σελίδες. Πολιτισμός 1 σελίδα

-Φιλελεύθερος της Κυριακής

Αθλητικά 48 σελίδες. Πολιτισμός 4,5 σελίδες

Φιλελεύθερος της Πέμπτης

Αθλητικά 48 (;) σελίδες. Πολιτισμός 1.5 σελίδες

Το ερωτηματικό είναι επειδή δεν ξέρω σίγουρα, είναι ξεχωριστό έντυπο και δεν το βρήκα online στην καθημερινή έκδοση. Η Πέμπτη επιλέχθηκε τυχαία σαν δεύτερο δείγμα γιατί νομίζω πως τα σαββατοκύριακα έχει κάτι ποδοσφαιρικούς αγώνες έτσι θέλησα να είμαι δίκαιη προς τις εφημερίδες!

Συμπέρασμα: Ο πολιτισμός δεν παίρνει λεφτά γιατί δεν φέρνει λεφτά και δεν φέρνει λεφτά γιατί δεν παίρνει λεφτά…

Το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να δω

Το ταβάνι του υπνοδωματίου μου με τα περίτεχνα ξύλινα σκαλίσματα, τους πίνακες στους τοίχους και το απέραντο γαλάζιο μέσα από τα τεράστια παράθυρα. Ένα από αυτά θα είναι μισάνοιχτο, τα στόρια θα είναι ανοικτά και η κουρτίνα θα ανεμίζει στο δροσερό αεράκι. Ο ήλιος θα είναι ζεστός και θα λούζει το δωμάτιο. Γύρω μου τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, τα δισέγγονα μου και η αγαπημένη μου τρισεγγονούλα που μόλις θα έχει αποφοιτήσει από το πανεπιστήμιο. Σε μια γωνιά θα κλαίει και θα χτυπιέται ο τελευταίος μου εικοσιπεντάχρονος εραστής δίχως να δέχεται τα παρηγορητικά λόγια του καλύτερου μου φίλου ενώ από το ραδιόφωνο θα παίζει κλασική μουσική. Στο λυκόφως, ο εκφωνητής θα βάλει ένα τραγούδι του Νταλάρα, μια διασκευή ενός κλασικού άσματος του 21ου αιώνα με νέο τίτλο «μπορείς απόψε να βγεις μ’ όλους τους πούλλους της γης» και τότε εγώ, παραφράζοντας τον αγαπημένο μου Oscar Wilde διακόσια χρόνια μετά τον θάνατο του θα δηλώσω «αυτός ο Νταλάρας είναι χάλια - ή αυτός θα φύγει ή εγώ» και θα περάσω στην αιωνιότητα.

Κάτι τέτοιο σκέφτομαι. Ή κάτι παρόμοιο. Ας πούμε, ο τελευταίος μου εικοσιπεντάχρονος εραστής ας είναι γύρω στα τριάντα. Και άντε, ας δέχεται τα παρηγορητικά λόγια! Μπορώ να το δεχτώ αυτό. Αλλά όχι ρε γαμώτο μου να πάω στον αγύριστο και το τελευταίο πράγμα που θα έβλεπα από αυτή τη ζωή να είναι ένα κλουβί σκύλου ενσωματωμένο σε μια κάσια διπλοκάμπινου δευτερόλεπτα πριν πολτοποιηθεί πάνω του το κεφάλι μου…

Σκέφτομαι να μετακομίσω σε μια χώρα με αστικές συγκοινωνίες. Τα εισιτήρια, τα ενοίκια και τα κοινόχρηστα θα μου τρώνε λιγότερα από όσα μου τρώει το αυτοκίνητο! Πεζίνες. Σέρβις. Λάστιχα. Κυκλοφορία. Άγνωστα αντικείμενα με απροσδιόριστη χρήση που χαλάνε και στοιχίζουν δύο μισθούς για να αντικατασταθούν. Πάρκινγκ. Τώρα αυτό. Σκέφτομαι να μετακομίσω στο κέντρο της Λεμεσού. Και να αγοράσω ένα ποδήλατο! Το σκέφτομαι σοβαρά…

…μου

Με εκνευρίζει πάρα πολύ να μου λέει κάποιος ή κάποια «μου». Να λέει το όνομα μου και να προσθέτει ένα μου στο τέλος. «Είσαι καλά Ουφ μου;» «Τι κάνεις Ουφ μου;» «Θες να με τριχομαλλίσεις Ουφ μου;».

Ένα βράδυ μιλούσα με ένα φίλο στο τηλέφωνο και μόλις είχε πάει κάπου που μάλλον ήθελε να το παίξει νευρικός εραστής γιατί μου είπε ότι έπρεπε να κλείσει «μωρό μου». Γέλασα πολύ αλλά αυτό που μου την έσπασε ήταν που δεν το σχολίασε μετά για να γελάσουμε. Άκου «μωρό μου»!!!

Θυμάστε τα πουκάμισα που υπογράφαμε τη τελευταία μέρα της τελευταίας τάξης στο σχολείο; Μια συμμαθήτρια, με την οποία άντε να ανταλλάζαμε ένα «μαλακία αυτό το μάθημα», μου έγραψε «στο Ουφάκι μου με πολλή πολλή αγάπη η Πραξουλίτσα σου!!!». Πρέπει να έχετε καταλάβει ως τώρα πόσο ιδιότροπη και σπαστική είμαι, έτσι το να έχω ένα πουκάμισο πάνω στο οποίο κάποια την οποία αγνοούσα τόσο ώστε δεν την αντιπαθούσα καν, αποκάλεσε τον εαυτό της «Πραξουλίτσα μου» ήταν ικανό να με κάνει να το κάψω το πουκάμισο. Δεν το έκαψα, δεν είμαι τόσο καμμένη!

Στην προηγούμενη μου δουλειά μιλούσα πολύ συχνά στο τηλέφωνο με ένα παιδί από τη Λευκωσία. Αφού φρόντισε να μάθει ότι είχαμε την ίδια ηλικία και δεν ήταν υποχρεωμένος να μου μιλά στον πληθυντικό άρχισε να με αποκαλεί «μάνα μου», «αγάπη μου», «μωρό μου» και να μου λέει τα προσωπικά του. Όταν επιτέλους (;) ήρθε Λεμεσό και γνωριστήκαμε, έκατσε αναπαυτικά στο γραφείο μου, άπλωσε τα ξερά του μπροστά μου και άρχισε να μου κάνει παρατηρήσεις, από τη μάρκα του εκτυπωτή μέχρι το που είχα τοποθετημένο το κομπιούτερ! Το ότι τον ανεχόμουν τόσο καιρό να με αποκαλεί «αγάπη μου» ξαφνικά του έδωσε εν αγνοία μου μια οικειότητα που δεν υπήρχε περίπτωση να του τη δώσω διαφορετικά αλλά αλήθεια, πως το κόβουμε αυτό από κάποιον;!

Κάποιοι άνθρωποι παίρνουν από μόνοι τους το δικαίωμα να συμπεριφέρονται σαν ανώτεροι. Εκείνοι έχουν καλύτερη δουλειά. Πιο καλό αυτοκίνητο. Πιο πολλά λεφτά. Ωραία εμφάνιση. Ψώνιο. Είναι ανώτεροι. Εσύ είσαι το «…μου» τους. Όπως είναι και αυτοί το «…μου» κάποιου άλλου. Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό!

Πολλές φορές σε εξάρσεις τρυφερότητας όλοι χρησιμοποιούμε το «μου» και αυτό δεν είναι και τόσο κακό, κάποτε είναι και γλυκό. Όπως και σε στιγμές δεσίματος ενάντια σε ένα κοινό εχθρό: «έλα ρε Ουφ μου πάλι μου έσπασε τα νεύρα ο μαλάκας!». Ή σε στιγμές που θέλουμε να τονίσουμε κάτι: «όχι αγάπη μου! τρίχα τρίχα θα της τα βγάλω!».

Σας αφήνω με μια φωτογραφία του Jake μου. Enjoy!

Γκρινιάζω άρα υπάρχω

Τη τελευταία βδομάδα κρυολόγησα, με πονάει συνέχεια το κεφάλι μου, αδιαθέτησα, έβγαλα ένα τεράστιο σπυρί στον ώμο εκεί ακριβώς που κάθετε η τιράντα του σουτιέν, τσακώθηκα άγρια με τη μάνα μου και επιπλέον βρήκα δουλειά, οκτάωρο σπαστό που σημαίνει ότι ξυπνώ από τις 7, πάω εκεί στις 9 μέχρι τη 1 και μετά ξανά πίσω στις 3 μέχρι τις 7. Αυτό σημαίνει ότι δώδεκα ώρες από τη ζωή μου πάνε χαμένες, του κώλου, για πέταμα. Αυτό που μου μένει στο τέλος της ημέρας είναι εξάντληση, πονοκέφαλος και μια μαύρη απελπισία! Μου λείπει εκείνη η μακρινή εποχή, πριν από δεκαπέντε μέρες δηλαδή, που ξυπνούσα στις δέκα, προγευμάτιζα, έβγαζα το σκύλο βόλτα, έβγαζα τον εαυτό μου βόλτα και μαγείρευα πλουσιοπάροχα γεύματα για έναν.

Άρχισα να σκέφτομαι τη συμβουλή της φίλης, αυτή για τον χορηγό. Ζητείται λοιπόν σερνικό ψηλό, μελαχρινό και καλοφτιαγμένο με ευχάριστη προσωπικότητα και χιούμορ, που να μισεί το ποδόσφαιρο και να του αρέσουν οι συναυλίες με σκοπό τη χορήγηση ασύλου σε άπορη κορασίδα. Φτιάχνω πολύ ωραίες κρέπες και κοτόπουλο στο φούρνο ενώ ξέρω να ψωνίζω υπέροχα γλυκά και από όσο θυμάμαι κάνω καλό σεξ. Βιογραφικά στο tempela@tempela.tm

Έρχεται ο Δεληβοριάς για συναυλίες… Φοίβο αν με διαβάζεις στείλε βιογραφικό, θα προηγηθείς! Ακόμα να ακούσω το νέο του σιντί, πότε να πάω να το αγοράσω αφού δουλεύω τόσες ώρες;! Αλήθεια, εσείς πόσες ώρες δουλεύετε; Προλαβαίνετε να ζήσετε;!

Μέσα στις γιορτές πήγα για φαγητό στη φίλη που δεν έχουμε τίποτα κοινό, εκείνη που παντρεύτηκε με προξένια. Αγόρασαν στον μικρό ποδοσφαιράκι δυστυχώς όμως σε αυτό το σπίτι οι ρόλοι είναι πολύ συγκεκριμένοι έτσι το ποδοσφαιράκι το άγγιζαν μόνο τα αρσενικά μέλη της οικογένειας. Ο μικρός ενθουσιάστηκε όταν του πρότεινα να παίξουμε (νομίζω ότι μου έχει αδυναμία) αλλά η φίλη μου του θύμωσε να μη με ενοχλεί και με έσυρε στο καθιστικό όπου οι γυναίκες έπιναν τον καφέ τους και συζητούσαν για τα σκατά των βρεφών τους. Συναρπαστικό! (not)

Τα βράδια μου μετά τη δουλειά είναι συναρπαστικά. Συνήθως κάθομαι και ρουφώ τις μύξες μου χαζεύοντας το ταβάνι μέχρι να νυστάξω. Καμιά φορά διαβάζω, διάβασα τα χριστουγεννιάτικα μου δώρα, εξάντλησα σε δεύτερη ή τρίτη ανάγνωση όσα βιβλία του David Sedaris έχω και τώρα ψάχνω το Σκίουρος ζητεί Βερβερίτσα. Μια από αυτές τις μέρες θα πάω στο public… ναι, καλά, πότε να πάω αφού δουλεύω τόσες ώρες;! Αλήθεια, εσείς πόσες ώρες δουλεύετε; Προλαβαίνετε να ζήσετε;!

Χτες το βράδυ είδα τη Στρέλλα. «Δε λέω, κι εμένα ο Ανέστης θείος μου ήταν, αλλά με τον πατέρα σου μωρή;». Σε κάθε σκηνή περίμενα την τραγωδία. Όχι πως το ήθελα αλλά κατά κει το πήγαινε. Πήγαινε η Στρέλλα σε πελάτη; Θα την στραγγαλίσει όπως τη Diane Keaton στο Looking for Mr. Goodbar. Μπήκε ο Γιώργος στο ποτάμι; Θα αυτοκτονήσει όπως η Virginia Wolf. Έτρεχε η Στρέλλα στους δρόμους; Θα τη πατήσει νταλίκα. Το τέλος κάποιοι το βρήκαν συντηρητικό. Εγώ νομίζω πως ήταν όμορφο, όπως και η ταινία.

Φυσικά, όταν τρέχουν οι μύξες, πονάει το κεφάλι και ο βήχας σου ταρακουνά τον εγκέφαλο μία είναι η λύση. Μαραθώνιος ταινιών Jude Law… ζαχαρωμένος και όμορφος και με αυτό το στυλάκι είμαι κωλόπαιδο αλλά αξιολάτρευτος… ουφ!

Τραγουδάκι για καληνύχτα, έχουμε και δουλειά αύριο! (fuck!)