Το ποστ του φρονιμίτη

Έσιει κάμποσο τζαιρό που αρκέψαν να εμφανίζονται οι φρονιμίτες μου τζαι αναρωτιέμαι πότε λαλούν (αλήθκεια, ποιοι;!) ότι φρονιμεύκεις άμαν φκουν οι φρονιμίτες σου. Άμα βλαστήσουν ή άμα τους ξεριζώσεις; Μπορώ να το ψάξω φυσικά αλλά αν το κάμω εν να μπω σε διάφορα σάιτ που εν να με φοϊτσιάσουν, ξέρω το.

Έσιει ένα τραγούδι ο Θηβαίος που μου άρεσκε κάποτε (ο Θηβαίος, όι το τραγούδι) που λαλεί ότι τίποτε δε χτίζεται πάνω στη πέτρα όλα πάνω στην άμμο χτίζονται αλλά τζείνος χτίζει πάνω στην άμμο σαν να ‘τανε η άμμος πέτρα. Ποττέ μου εν το κατάλαβα, ακόμα τζαι πάνω στη (φαινομενική, μη ξεχνιόμαστε) πέτρα εγώ πάντα ένοιωθα ότι εστέκουμουν πάνω σε άμμο, κινούμενη μεν σου πω.

Τα τελευταία θκυο χρόνια, εζούσα σε μια φάση προσωρινότητας τζαι τούτο εβόλευκεν με πολλά, κανένα άγχος. Τωρά όμως τα πράματα παίρνουν μια μορφή «σταθερότητας» (με εισαγωγικά όι γιατί εν είναι τούτο που εννοώ αλλά επειδή στεκούμαστε πάνω σε άμμο είπαμεν) οπότε αρκέψαν τζαι τα ποια είμαι τι είμαι πού πάω.

Που το ελάλουν του Maurice είπεν μου ότι πρέπει να έβρω boyfriend τζαι ότι εν είναι δυνατόν μέσα σε μια πόλη με δέκα εκατομμύρια κατοίκους να μεν ήβρα ένα πλάσμα να μου αρέσει (εκτός του crush που κάθε φορά που το συναφέρνω εσταμάτησε απλά να μου απαντά τζαι καλά κάμνει). Έκαμα του λοιπόν τα μαθηματικά.

Που τα δέκα εκατομμύρια φκάλε τα έξι επειδή εν γυναίκες μεινίσκουν μας τέσσερα, που τα τέσσερα φκάλε τα τρία επειδή εν δεσμευμένοι μεινίσκει μας ένα εκατομμύριο, που τούτο το ένα εκατομμύριο φκάλε τους μισούς που εν gay μεινίσκουν μας πεντακόσιες χιλιάδες, που τούτες τες πεντακόσιες χιλιάδες φκάλε τες τετρακόσιες πενήντα χιλιάδες που εν πολλά μιτσιοί ή πολλά μεγάλοι μεινίσκουν μας πενήντα χιλιάδες, που τούτες τες πενήντα χιλιάδες πες θα μου άρεσκε το δύο τοις εκατόν μεινίσκουν μας χίλιοι, που τούτους τους χίλιους πες θα άρεσκα σε μισό κόμμα πέντε τοις εκατό άρα μεινίσκουν πέντε, που τούτους τους πέντε οι δύο έχουν crushes για άλλες τζαι εν να τες προτιμήσουν, οι δύο εν gay αλλά εν το ξέρουν ακόμα, μεινίσκει μας ένας. Φέρε μου τον.

Έθελεν πολλή σκέψη τούτον ούλλο, μεν νομίζετε. Τζαι αφήστε τον Maurice να μου κλείει το τηλέφωνο στα μούτρα. 

Τέσσερα χρόνια μετά

Χμ, τέσσερα χρόνια πριν, εκαλαμάριζα στο μπλογκ τζαι εν μπορώ να καταλάβω το γιατί. Θυμούμαι πάντως πότε εσταμάτησα να καλαμαρίζω, μόλις εφκήκεν ο Αναστασιάδης πρόεδρος τζαι είδα τζείνην ούλλην την ελληνική σημαία τζαι εφάρασα. Με τον ίδιο τρόπο που φαράζω άμα ο κόσμος δακάτω νομίζει ότι είμαι ελληνίδα ή λαλεί μου ότι εν το ίδιο πράμα είτε ελληνίδα είτε κυπραία.

Δεν είναι το ίδιο πράμα τζαι επροσπάθησα πολλά να έβρω τες ισορροπίες να μεν προσβάλω κανέναν με το άι αμ νοτ γκρικ τζαι να μεν νομίζουν ότι προσβάλλομαι που νομίζουν ότι είμαι από Ελλάδα. Το πρόβλημα μου είναι το εξής: η Κύπρος ετράβησε τζαι ακόμα τραβά πολλά που τζείνους που τους ανάδοξε ότι η Κύπρος εν Ελλάδα, γι αυτό φουτουνιάζουμαι.

Πάντως με το που εν να ανοίξω το στόμα μου, ρωτούν με που ποιο μέρος της Ισπανίας είμαι. Πάνω που ενόμιζα ότι το εκρηκτικό μου ταμπεραμέντο τζαι η φυσική ομοιότητα που έχω με τη Penelope Cruz σαντανώνει τον κόσμο, ισπανόφωνες φίλες είπαν μου ότι εν η προφορά μου τζαι το ανύπαρκτο ρ μου που φταίσιν. Κάπου πρέπει να έχω ισπανικά γονίδια όμως, εν ναι;

Κατά τα άλλα, ο εγκέφαλος μου που την υπερκόπωση δεν μπορεί να συγκεντρωθεί ούτε πας τα πιο απλά, προχτές εκάλεσεν με ο πουπάνω μου να μου πει κάτι σοβαρόν είπεν τζαι ενόμιζα εν να με απολύσει αλλά ήταν κάτι τζει που το άσχετο, ο πουπάνω μου εν νάκκον ντράμα κουίν, η προσωπική μου ζωή πάει κατά θκοιαόλου, επιτέλους εξεπέρασα το crush τζαι τωρά το επρόσεξα ότι είχα πει ότι εν θα γκρινιάξω γιατί η άλλη έναν γκρινιάρη εγγλέζο επέτυχε τζαι τι εκατάλαβε τζαι επήα τζαι έππεσα πάνω σε γκρινιάρη εγγλέζο τζαι τι εκατάλαβα, εν βλέπω καμιά σειρά εκτός το House of Cards (αγαπούμε λατρεύουμε Kevin Spacey τρεις τζαι πόψε), βλέπω πολλές ταινίες, το Anomalisa έβρετε το δέτε το εν πολλά καλό, είδαμε τζαι τα Oscar, τέλεια η ομιλία του Leo, πάντα εν σφιγμένος τζαι νάκκον φοϊτσιάρικος αλλά την ώρα που εχαμογέλασεν εφάνηκεν μου ότι ήταν αληθινό το χαμόγελο του τζαι ήταν σχεδόν γλυκούλης (μεν με παρεξηγάτε, αγαπούμε λατρεύουμε Leonardo DiCaprio), celebrity crush τούτη την εφτομάν ο Tom Hardy αλλά ο Tom Hardy του Mad Max, όι ο Tom Hardy της εχτεσινής απονομής (τούτο με το ότι mad θωρώ ππέφτω να το κοιτάξω) τζαι επίσης, το απόλυτο ίνδαλμα των προ-εφηβικών μου ερωτοχτυπημάτων εν να έρτει για συναυλία δαμέ στη μικρή μας πόλη αλλά αγαπητέ μου, τόσα που θέλεις για να με κάμεις όπως τες κυράτσες που εποθούσαν τον Hugh Grand στο Music and Lyrics, εν σου τα διώ, να πάεις να γυρευτείς αλλού.

Καλό μήνα όσοι μπλόγκερς εμείνετε στη γειτονιά τζαι να είμαστε καλά να ξανακάμουμε ανασκόπηση στες 29 του Φλεβάρη του 2020 (παρόλο που εν νομίζω να είμαι καλά αν κάμω τα μαθηματικά τζαι έβρω πόσων χρονών εν να είμαι το είκοσι είκοσι).

Τες δώδεκα μέρες των Χριστουγέννων

Η των Χριστουγέννων. Εμπνευσμένη που το Brooklyn, αποφάσισα να πάω εθελόντρια. Που το είπα της μάνας μου ενόμισεν ότι εν να πάω να δεθώ πας σε κανένα φαλαινοθηρικό στην Ανταρκτική έτσι όπως της το είπα, αλλά στην πραγματικότητα επήα δαμέ στη γειτονιά τζαι έκαμα τζείνο που είσιεν να κάμω. Δαμέ που λαλείς, εγνώρισα ένα σωρό κόσμο που ούλλο τον κόσμο τζαι με όποιαν ιστορία μπορείς τζαι εν μπορείς να φανταστείς.

Η επομένη των Χριστουγέννων. Κουρασμένη που τον ακούραστο εθελοντισμό, έμεινα να τζοιμούμαι ως το μεσημέρι, ήμουν όπως το ζόμπι ούλλη μέρα τζαι ετζοιμήθηκα που τες δέκα επειδή όπως λέει τζαι ο Λάζαρος, κουράστηκα που ξύπνησα.

Η Κυριακή. Ήπια για πρώτη φορά στη ζωή μου τσάι με γάλα τζαι ήταν σίουρα η τελευταία. Καλά να πάθω που εν το εδιευκρίνησα τζαι δίνω συγχαρητήρια του εαυτού μου που εν αντέδρασα έτσι όπως έθελα να αντιδράσω αλλά ήπια το χωρίς να φκάλω κιχ. Το τσάι λατρεύω το τζαι θωρώ τους που το πίνουν με γάλα σαν να εν φρικιά. Μετά που το δοκίμασα, εβεβαιώθηκα για ούλλα όσα πάσειν στραβά σε τούτη τη χώρα. Ένα που τούτα εν τζαι το ότι πιστεύκουν ότι το τσάι με γάλα εν μαλακία αλλά εν πολλά ευγενικοί για να το πουν, θέλω να ελπίζω.

Δευτέρα. Επήα τζαι είδα μια πολλά ωραίαν έκθεση τζαι σε μιαν της αίθουσα σε κάποια φάση έπαιζε ένα τραγούδι που μου αρέσκει πολλά τζαι έσιει τωρά τόσες μέρες που το μουρμουρίζω παντού τζαι συνέχεια. Φεύκοντας τζαι μουρμουρίζοντας το, επέρασα μέσα που ένα που τα ωραία πάρκα της μικρής μας πόλης τζαι έκαμα τζείνο που κάμνω συνήθως άμα περνώ που κάπου που εν άλλαξε τα τελευταία 200-300 χρόνια, εφαντάζουμουν το πλήθος με ρούχα εποχής. Λαλείς να παθαίνω WoodyAllenίαση;

Τρίτη. Ακόμα μια ωραία έκθεση, στο κέντρο της μικρής μας πόλης αλλά εν εκατάφερα να δω τζαι να θυμούμαι τίποτε επειδή μου έστελνε μηνύματα τζαι τελικά ετηλεφώνησεν μου πανικόβλητη η μάνα μου να μου πει ότι εν κόκκινος συναγερμός τζαι ότι εν ζήτημα ωρών να γινεί τρομοκρατικό χτύπημα. Εν ξέρω πόθθεν ενημερώνεται αλλά εθυμήθηκα ούλλες τες πολεμικές ταινίες που είδα ποττέ τζαι την ώρα που εκατέβαινα στο μετρό χωρίς να ξέρω αν θα ξορτόσω να φκω τζιόλας, αναρωτιόμουν αν μπορώ να έβρω το πράσινο φόρεμα που εφόρεν η Κίρα στο Atonement.

Τετάρτη. Ραντεβού στην τράπεζα με ωραιότατο παιδί, ψηλό, μελαχρινό, πανέμορφο τζαι άπειρο. Κάμνει μου ένα σωρό ερωτήσεις, πολλές φαίνουνται μου τόσο προσωπικές που αρκέφκω να τον ρωτώ πίσω για τα δικά του. Τζαι απαντά μου. Τζαι πιάνουμε την κουβέντα τζαι μιλούμε τζαι αρκέφκω να πεινώ τζαι να νευριάζω δαμέ που έμπλεξα, αφού εν καταλάβω πού εσταματήσαν οι επαγγελματικές ερωτήσεις τζαι πότε εξεκινήσαν οι προσωπικές τζαι αν εν σωστό τούτο που κάμνουμεν. Ρωτά με τι εν να κάμω την παραμονή της πρωτοχρονιάς (the pressure the pressure the pressure) τζαι λαλώ του μιαν που τες επιλογές μου συμπληρώνοντας ότι μάλλον εν θα πάω. Εγώ εν να πάω πάντως, λαλεί μου. Τζαι τότε σκέφτομαι πόσα πολλά πράματα ξέρει τούτος τωρά για μένα τζαι καρτερώ να τον έβρω έξω που την πόρτα μου. Που τέθκεια τύχη όμως.

Πέμπτη. Oh the pressure the pressure the pressure. Πρέπει ντε και καλά να είσαι με πολλή κόσμο τζαι να φκεις έξω να μεθύσεις. Εν το έκαμα αλλά λέω τζαι εγώ σε ούλλους πόσο ήπια έτσι είμαστε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα. Νωρίτερα είχα πάει με το βιβλίο μου σε ωραιότατο καφέ με σκοπό να μείνω ώσπου να κλείσουν. Όταν μου εφέραν τον λογαριασμό χωρίς να τον ζητήσω, τζαι ενώ εσκόπευκα να μείνω τζαι για φαί, εσηκώθηκα να φύω μετρώντας τους σελινούθκια χωρίς να αφήσω σεντ παραπάνω. Η τελευταία κακή πράξη της χρονιάς.

Παρασκευή. Ωραιότατη παμπ σε ωραιότατη περιοχή για γεύμα, επήεννα με σκοπό να φάω αληθινό παραδοσιακό φαί παμπ τζαι τελικά εσερβίραν μόνο θαϋλανδέζικο. Ευτυχώς που εν έφυα όμως γιατί πρώτον ήταν πολλά ωραίο τζαι δεύτερον αφήκαν με να κάθομαι μόνη μου μαζί με το βιβλίο μου σε ωραιότατο τραπέζι δίπλα που το παράθυρο για τρεις ώρες. I will be back.

Σάββατο. Η βδομάδα των μεγάλων περιπάτων, της εσωτερικής ανασκόπησης τζαι αναζήτησης, της παραίτησης οποιωνδήποτε ντε και καλά στόχων για τη νέα χρονιά τζαι του ανελέητου shopping ετέλειωσε με την επιστροφή φίλων τζαι συγκατοίκων που τες διακοπές τους έτσι είχαμε κόσμο σπίτι τζαι ετρώαμεν του σκασμού που το πρωί ως την νύχτα. Μετά έκατσα όπως το γουρούνι τζαι είδα μονοκοπανιά ούλλο τον πρώτο κύκλο του Sex and the city τζαι έφριξα που το κατινιό της πρωταγωνίστριας. Εν θα το ξαναδώ.

Κυριακή. Κάμνω δίωρο μίτινγκ με τον εαυτό μου αν θέλω τζαι μπορώ να κατεβώ στο περίπτερο να πιάσω εφημερίδα. Με πείθω ότι χρειάζομαι λλίη χάρτενη κουλτούρα τζαι φορώ το παλτό πάνω που τες πυτζάμες για να πάω στο περίπτερο. Περνώ ούλλη τη μέρα στο κρεβάτι με αποφάγια της προηγούμενης τζαι αναπτύσσω καινούργιο κόλλημα.

Δευτέρα. Απαίσια, μισησμένη μέρα που μας φέρνεις πίσω στη δουλειά. Ενόμιζα πως μετά που θκυο εφτομάες διακοπές ήταν να επεθυμούσα τη δουλειά. Έκαμνα λάθος όμως τζαι ανάπτυξα μιαν δυνατή αντιπάθεια για σχεδόν ούλλους τους συναδέλφους, ακόμα τζαι για τζείνους που συμπαθώ.

Τρίτη. Ο ένας παίζει το εναλλακτικός αλλά στην πραγματικότητα εν φαλλοκράτης (σημείωση να ψάξω τη λέξη φαλλοκράτης στα αγγλικά), ο άλλος παίζει το ντροπαλός ενώ στην πραγματικότητα εν σνομπ (πως τζαι εν το επήρα είδηση τόσο τζαιρό), η άλλη αναρωτιέμαι αν εν ναρκομανής εκτός που αλκοολική (τζαι σίουρα εν αντιμετωπίζει σωστά την κατάθλιψη), ο άλλος εν τόσο διπρόσωπος που απορώ ίνταλις τζαι έσιει φίλους (άραγε η μια του προσωπικότητα συμπαθεί την άλλη;!), ο άλλος εν τόσον όμορφος που ακόμα προσπαθώ να πιστεύκω ότι εν άπειρος τζαι ντροπαλός αντί βλάκας (συμμετέχοντας στον ρατσισμό εναντίων των άσχημων ανθρώπων θύμα του οποίου είμαι τζαι εγώ) τζαι η άλλη που τα λίφτινγκ εν μπορεί να γελάσει κανονικά τζαι κάμνει τον ήχο του γέλιου «κχα κχα κχα» (είπεν μου τες προάλλες ότι μάλλον είμαστε συνομήλικες με ένδειξη ότι εγώ είμαι η μεγαλύτερη τζαι ευτυχώς έπαθα τέθκειο σοκ που εν εμπόρεσα να ανοίξω το στόμα μου τζαι εγλύτωσα την απόλυση).

Τετάρτη. Γκαστρώθηκα λουκουμάδες άρα πλησιάζει η περίοδος μου άρα έχω pms άρα εν μισώ τους συναδέλφους μου άρα υπομονή. 

Το ψωμί της ξενιτιάς

Έκατσα η μετανάστρια να δω το Brooklyn τζαι εβεβαιώθηκα ότι εν μπορώ να με πω μετανάστρια, με την ψυχολογική έννοια της λέξης τουλάχιστον, με τες συγκοινωνίες τζαι τες επικοινωνίες του σήμερα, που μαθαίνεις τα πάντα την ώρα που γίνονται τζαι ακόμα τζαι η μάνα μου έσιει smartphone τζαι τηλεφωνά μου στο Skype, εν λλίο γελοίο να επικαλούμαι τον Καζαντζίδη, ειδικά εφόσον επέρασα ούλλη μου τη ζωή να θέλω να φύω που την Κύπρο.

Για τούτον ακριβώς τον λόγο, είμαι λλίον άδικη με τον κόσμο που ξέρω δακάτω τζαι πεθυμά τον τόπο του. Όπως στα δεκαοκτώ μου που μου εφαίνετουν ηλίθια η συμφοιτήτρια που επήεννε πέντε ώρες με το κτελ στο χωρκό της την Παρασκευή για να έρτει άλλες πέντε ώρες ταξίδι πίσω την Δευτέρα, πιστεύκω πως άμα ζεις σε μια χώρα ή πόλη που εν είναι η δική σου, εν νάκκον λογικό να θέλεις να κάμνεις πράματα που εν έκαμνες τα προηγούμενα χρόνια.

  

Η ταινία εν ωραία, είδα την τζαι με τα χαρτομάντιλα μου όπως με επροειδοποιήσαν οι κριτικές αλλά εκτός που μια θκυο σκηνές που επήα να τα λουθώ, εφάνηκεν μου κωμωδία ειλικρινά. Το δίλημμα της ηρωίδας εν ήταν τζαι ιδιαίτερα μεγάλο πιστεύκω, παραπάνω εφάνηκεν μου ότι ήταν έκπληκτη με τες προοπτικές που της ανοίγονταν ξαφνικά με τη δουλειά τζαι τον πλούσιο γαμπρό παρά να εσκέφτετουν να αφήκει τη μια ζωή για την άλλη.

Για να στραφώ στον Καζαντζίδη, προς το παρόν γιατί ποττέ εν ξέρεις πως εν να σου έρτουν τα πράματα, το ψωμί της ξενιτιάς εν γλυκό, πολλά. Το νερό εν όντως νάκκον θολό γιατί συνήθως εν αλκοόλ αλλά όσο μπορώ να κουλιαντιρίζω ένα ποτήρι κρασί τρεις ώρες, είμαι οκ.

Διαλύοντας τον Σαίξπηρ

Επήα να δω το Macbeth, την πολυαναμενόμενη νέα ταινία του θεού. Όπως είπε τζαι μια φίλη μόλις εφκήκεν το τρέηλερ τζαι είδαμεν τον, "θέλω να γινώ η Οφηλία του τζαι ας με πνίξει". Όι επειδή εν κατέχει τον Σαίξπηρ αλλά επειδή το δέος ήταν τέθκειο που έμπλεξε τρία έργα σε ένα τζαι η Λαίδη Μακμπέθ εγίνηκε η Δυσδαιμόνα του Άμλετ.

Την ταινία σας συνιστώ να τη δείτε με υπότιτλους επειδή ο Σαίξπηρ με αγγλική προφορά δεν παλεύεται. Είδα παράσταση του Twelfth Night το καλοτζαίρι τζαι εσιέρουμουν πολλά που ήταν κωμωδία τζαι εγελάσαμε λλίο αλλιώς θα έκοφκα φλέβες. Οπότε στον Macbeth, ήταν λλίο δύσκολο να συγκεντρωθώ μιας τζαι τα μισά εν τα εκαταλάβαινα. 

Εν μου αρέσαν τζαι κάτι σκηνοθετικά τρικ με fast forward τζαι slow motion, εφανήκαν μου ξεκάρφωτα, παρόλο που μου άρεσε που η κάμερα εμείνισκε σταθερή πας τον θεό τζαι απολαμβάναμεν τον. Επίσης εν μου άρεσε που εζηλέψαν που το Pride and Prejudice τζαι εβάλαν μια σκηνή με τον θεό γυμνό μες σε μια λίμνη, εφάνηκεν μου τέλλια ότι το εβάλαν για να ξεροσταλιάζουν κάτι στερημένες γεροντοκόρες καλή ώρα. 

Γενικά νομίζω ότι ο θεός ήταν τέλειος στον ρόλο, ειδικά στες σκηνές που άρκεψε να γυαλίζει το μάτι του έθελες πράγματι να ήσουν τζιαμέ να σε σφάξει. Τζαι δαμέ νομίζω εν το πρόβλημα μου με την ταινία, αφού εθώρουν την τζαι επερνούσαν που τον νου μου τρία δισεκατομμύρια σκέψεις το δευτερόλεπτο.

Ίντα ωραίος που ένι ρε παιδί μου, τι είπεν τωρά τούτος, ωωω ο David Thewlis καρδούλες καρδούλες, να θυμηθώ να ξαναδώ το Naked, εν καταλάβω λέξη, ούφφου πεινώ, η Marion Cotillard εν θεά, λαλείς να είμαι λεσβία, πώς γίνεται ολόκληρος Macbeth στη σειρά για τον θρόνο να μεινίσκει σε τούτο το χωρκούι να τον τρώει το αγιάζι, ούφφου εν καταλάβω δάμπου λαλούν, να πιάσω τίποτε έτοιμο σαν πηαίννω σπίτι αλώπως, άτε ξεκινούν τα φονικά, εν τούτος που είπεν το βασίλειο μου για ένα άλογο; α όι εν ο Ριχάρδος τζείνος, ίντα ωραία τοπία, εν πολλά ωραία η Σκωτία πρέπει να πάω, τούτο το μάτι που γυαλίζει εν να του δώσει υποψηφιότητα για Όσκαρ τώρα να δεις, να θυμηθώ να ξαναδώ το Shame, μάνα μου τον καημένο εν η άλλη η σκύλα που τον βάλλει πάνω, μάνα μου την καημένη τζαι επιάσαν την οι τύψεις με τον αγροίκο που έμπλεξε, ίντα ωραία γυναίκα όμως, να θυμηθώ να ψάξω να έβρω το Deux jours, une nuit με υπότιτλους, μα ετέλειωσε; 

Πολιτισμικές διαφορές

Είμαι πας τη νησίδα μες τη μέση του δρόμου τζαι καρτερώ το πράσινο να περάσω απέναντι. Έναν ωραιότατο φορτηγό με έναν πανέξυπνο οδηγό, στέκεται στη μια πλευρά του δρόμου λλίο πριν την νησίδα τζαι δείχνει ότι εν να στρίψει, να αλλάξει λωρίδα. Εν πράσινο τζαι στες θκυο πλευρές άρα αυτοκίνητα περνούν τζαι που τες θκυο πλευρές άρα κανένας εν τον αφήνει να μπει παράνομα στον δρόμο του ενώ οι πουπίσω του εκολλήσαν τζιαμέ αφού περιμένουν τον ηλίθιο να καταφέρει να αλλάξει, παράνομα, λωρίδα.

Δεν ακούστηκε πουρού, δεν ακούστηκε βρισιά, δεν άνοιξε ρουθούνι. Εσκέφτουμουν τι μακελειό θα εγίνετουν αν έπαιζε έτσι σκηνικό στην Κύπρο.

Εθυμήθηκα τζείνη τη μέρα πριν λλίες βδομάδες που άρκησα στη δουλειά, ήμουν στο λεωφορείο, ήμασταν σε διασταύρωση, η αντίθετη λωρίδα γεμάτη τζαι μια ηλίθια έκλεισεν μας τον δρόμο επειδή εθεώρησεν ότι εμπορούσε να προσπαθήσει να πιάσει σειρά στην γεμάτη λωρίδα. Εκάθουμουν μες το λεωφορείο, εθώρουν την μπροστά μου μες το αυτοκίνητο της να θωρεί όπως την χαντακωμένη τον δρόμο που ήταν γεμάτος αυτοκίνητα τζαι εν εμπορούσε να πάει πούποτε, τζαι είσιεν μας τζιαμέ να καρτερούμεν.

Ο οδηγός του λεωφορείου ήταν μες το ζεν τζαι την μακαριότητα, εν εκαταλάβαινε τίποτε, εκάθετουν τζιαμέ τζαι εκαρτέραν να φκιορώσει η απέναντι λωρίδα, να φύει η τύπισσα, να πιάμεν τζαι εμείς τον δρόμο μας. Εγώ, ήμουν έτοιμη να κάμω μακελειό.

Ύστερα εθυμήθηκα τζείνο το μουσείο που επήα τον περασμένο μήνα, τζείνο το αφιερωμένο στην πρωτεύουσα της Ευγενειαλάνδης. Είσιεν ένα ολόκληρο τμήμα αφιερωμένο στο εμπόριο που εδημιούργησε τούτη τη χώρα, το εμπόριο σκλάβων. Επηένναν οι ευγενικοί ευγενειαλανδέζοι με τα καραβούθκια τους στην Αφρική, επιάναν κόσμο που μες τη μέση του δρόμου, εβάλλαν τον μες τα καραβούθκια τζαι επαίρναν τον στην Αμερική τζαι επουλούσαν τον. Ναι, έξερα τα αλλά η έκθεση εν σχεδιασμένη να σε ταρακουνήσει τζαι εταρακούνησεν με.

Ποστ κουρασμένο, γενικευμένο, κάπως ασυνάρτητο τζαι ίσως άδικο.

Χαμένη ευκαιρία να παίξω την έξυπνη

Ανταλλάζω μηνύματα στο Skype με το crush τζαι λαλεί μου ότι εν του αρέσκει ο Χέμινγουεϊ. Ρωτώ τον ποιος εν ο αγαπημένος του συγγραφέας τζαι λαλεί μου την Γουλφ τζαι τον Ντοστογιέφσκι. Ο Maurice λαλεί ότι ούλλοι έτσι λαλούν ενώ στην πραγματικότητα θκιαβάζουν άρλεκιν αλλά εγώ ξέρω ότι λαλεί αλήθκεια -το crush εσπούδασε αγγλική φιλολογία οπότε πέντε βιβλία πρέπει να τα εθκιάβασε.

Εν τζαι νάκκον μαλάκας όμως, αφού εν με ρωτά αν μου αρέσκει ο Χέμινγουεϊ τζαι ποιος εν ο αγαπημένος μου συγγραφέας, οπότε κάπου πρέπει να γράψω τες εξυπνάδες που έκαμνα google translate ούλλη μέρα στη δουλειά οπότε κάτσετε τζαι δκιαβάστε.

Αν μου αρέσκει ο Χέμινγουεϊ; Χμμμ εθκιάβασα πριν κάμποσα χρόνια το Για ποιον Χτυπά η Καμπάνα τζαι θυμούμαι ότι μου άρεσεν. Αλλά εθκιάβασα πρόσφατα ένα βιβλίο με ανταποκρίσεις του που τα διάφορα ταξίθκια του που ήταν νέος τζαι ενώ πολλές ήταν ωραίες τζαι αστείες, ενοχλήσαν με πολλά οι περιγραφές των κυνηγιών του με τζείνα ούλλα τα σκοτωμένα ζώα. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν ότι έξερα πως στο τέλος, έπαιξε τζαι τον εαυτό του.

Τζαι οι αγαπημένοι μου συγγραφείς; Που τη Γουλφ εθκιάβασα το Mrs Dalloway τζαι το Στο Φάρο τζαι ελάτρεψα τα, τζαι που Ντοστογιέφσκι μόνο το Έγκλημα και Τιμωρία, εν τολμώ να πω ότι εν οι αγαπημένοι μου συγγραφείς. Εν νομίζω να εθκιάβασα τόσα πολλά βιβλία που ένα συγγραφέα για να τον θεωρώ αγαπημένο, παρόλο που ο Κούντερα εν ένας καλός υποψήφιος, ως προς την ποσότητα τουλάχιστον.

Επειδή ο εγκέφαλος μου λειτουργεί πλέον με λίστες, ήβρα τούτη τζαι εμέτρησα πόσα βιβλία εθκιάβασα. Τζαι, επειδή το «εμέτρησα» ακούεται σαν κάμποσος κόπος, η αλήθκεια επάτουν πάνω τζαι μετά έφκαλεν μου το αποτέλεσμα, 20. Που τούτα, θα έβαλλα στα αγαπημένα το Pride and Prejudice (χωρίς να το πω στο crush), το The Catcher in the Rye, The Great Gatsby, The Grapes of Wrath, One Hundred Years of Solitude, Madame Bovary, τζαι The Little Prince.

Χάλια λίστα όμως, δεν έσιει έναν Προυστ μέσα. Ναι, ναι (σούσμα ταπεινό της τζεφαλής) εθκιάβασα το Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο. Επειδή όμως ο Προυστ απολαμβάνει να περιγράφει για δεκαπέντε σελίδες το χρώμα των φύλλων των δέντρων δίπλα που τη λιμνούλα το φθινόπωρο στο πάρκο που είδε για πρώτη φορά την αγαπημένη του, εν είναι τζαι για πολλά πολλά. Δύο τόμους τον χρόνο, σε ανάμιση χρόνο εν να το τελειώσω.